ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

Διχαστική Ρητορική Κουτσούμπα: πολιτικό διαζύγιο με την κοινή λογική, τη δημοκρατική  ηθική και την ιστορική αλήθεια

του Γιώργου Μαστορίδη

      Η κομματική συγκέντρωση του Κομμουνιστικού Κόμματος την 29η Μαρτίου 2026 στο Λιτόχωρο ήταν στην πραγματικότητα  αντισυγκέντρωση στο ετήσιο μνημόσυνο των συγγενών των θυμάτων με πρόσχημα εορταστική εκδήλωση για τα 80 χρόνια από την επίσημη «έναρξη της τρίχρονης εποποιίας» του ΔΣΕ. Ο εορτασμός ήταν προφανέστατα προσχηματικός, διότι ο ΕΛΑΣ (Ελληνικός Απελευθερωτικός Στρατός) διαλυμένος τυπικά με βάση τη Συμφωνία της Βάρκιζας  μετονομάστηκε από την ηγεσία  του ΚΚΕ στις 28 Οκτωβρίου 1946 σε «Γενικό Αρχηγείο Ανταρτών» και στις 27 Δεκεμβρίου 1946 σε «Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας». Για ποιον ΔΣΕ και ποια επέτειο οργάνωσε η ηγεσία του ΚΚΕ αυτή την ανιστόρητη εμφυλιακή εκδήλωση; 

      Πραγματικά, η ιδεολογική ρητορική και κομματική πρακτική του Δημήτρη Κουτσούμπα έχει πάρει πολιτικό διαζύγιο με την κοινή λογική, την δημοκρατική  ηθική και την ιστορική αλήθεια ακολουθώντας, όπως διακήρυξε ο ίδιος, τις «επαναστατικές παρακαταθήκες» των προκατόχων του, των ηγετών της ταξικής επανάστασης, ζητωκραυγάζοντας «ζήτω ο ήρωάς μας Ζαχαριάδης». Ολόκληρη  η ομιλία του διαπνέεται από τον πολιτικό παραλογισμό και την κομματική ανηθικότητα της επαναστατικής ιδεολογικής προπαγάνδας. Ως πολιτικός αρχηγός απαξιώνει την ανθρώπινη ζωή με την προτροπή στη χρήση επαναστατικής βίας, προσβάλλει την τιμή και την αξιοπρέπεια των αντιπάλων «ζώντων και τεθνεώτων», παραχαράσσει αδίστακτα την Ιστορία, για παράδειγμα διακηρύσσει ότι «η Συμφωνία της Βάρκιζας είναι απαράδεκτη».

       Ως γνωστόν, οι κομματικοί ηγέτες, Ζαχαριάδης Βαφειάδης κ.ά., αιθεροβάμονες ιδεολόγοι και σταλινικότεροι του Στάλιν, όπως ιστορικά αποδεικνύεται, επιχείρησαν «στα φτερά του οράματος» την ταξική επανάσταση για τη βίαιη κατάληψη της πολιτικής εξουσίας- είναι τουλάχιστον περίεργο ότι ο Κουτσούμπας δεν αναφέρει ούτε μία φορά τη λέξη «εμφύλιος». Η εξωπραγματική, γεωπολιτικά και ιστορικά, κομματική  στρατηγική και τακτικής τους προκάλεσε τον αιματηρό εμφύλιο, τις ολέθριες συνέπειες του οποίου η Ελλάδα εξακολουθεί να υφίσταται ακόμα και σήμερα. Σύμφωνα μάλιστα με την «πανουργία της Ιστορίας» δεν οδηγήθηκαν στο εδώλιο κατηγορούμενοι, για να λογοδοτήσουν στην ελληνική Δικαιοσύνη. Βεβαίως και οι ίδιοι υπέστησαν τα δεινά της εξορίας και της προσφυγιάς. Ωστόσο, στο εδώλιο του δικαστηρίου υπάρχουν η λογοδοσία και η εθνική τιμωρία για τα εγκλήματα πολέμου (βίαιη στρατολόγηση παιδιών, εκτέλεση αιχμαλώτων, ομηρία και δολοφονία αμάχων) κυρίως για λόγους παιδευτικούς, κοινωνικούς και δημοκρατικούς. Για παράδειγμα, η ιστορική Δίκη των υπευθύνων για την «εθνοσωτήριο εποποιία της επανάστασης 21ης Απριλίου 1967» δεν αφήνει κανένα ιδεολογικό, κοινωνικό και πολιτικό περιθώριο επανάληψης παρόμοιων αντιδημοκρατικών σχεδιασμών.

 Η επαναστατική ιδεολογική προπαγάνδα

    Η κομματική εκδήλωση του ΚΚΕ στο Λιτόχωρο καθώς και η επετειακή ομιλία Κουτσούμπα, κυκλοφορούν οπτικοακουστικά  στο Διαδίκτυο https://x.com/gt_kke/status/2038203639748002292.  

Εμπεριέχουν όλα τα δομικά συστατικά στοιχεία της επαναστατικής ιδεολογικής προπαγάνδας, όπως ο πολιτικός παραλογισμός και η κομματική ανηθικότητα. Πραγματικά, όταν μια ιδεολογία αυτοανακηρύσσεται ως η μοναδική αυθεντία για τη σωτηρία της κοινωνίας, ολισθαίνει αναπόφευκτα σε έναν ολοκληρωτικό τρόπο σκέψης. Στο πλαίσιο αυτό, ο κομματικός αρχηγός ως κορυφαίος κομματικός καθοδηγητής, ινστρούκτορας, μετατρέπει το κόμμα σε έναν μηχανισμό παραγωγής φανατισμού. Για την επίτευξη αυτού του απώτερου σκοπού, κάθε έννοια κοινής λογικής, δημοκρατικής ηθικής και ιστορικής αλήθειας θυσιάζεται στον βωμό της κομματικής σκοπιμότητας.

1. Απαξίωση της ανθρώπινης ζωής

Το πιο σκοτεινό σημείο της επαναστατικής προπαγάνδας είναι η θεωρητική νομιμοποίηση και η προτροπή στη χρήση βίας. Με αυτή τη νοοτροπία παύει να αναγνωρίζει την ανθρώπινη ζωή ως υπέρτατη αξία. Αντίθετα, ενώ διακηρύσσει την ακλόνητη πίστη στο άνθρωπο, στην επαναστατική πράξη επιχειρεί την εργαλειοποίηση του ανθρώπου.

2. Ιδεολογικό προπέτασμα της βίας ως «μαμής της Ιστορίας»

  Οι οπαδοί τυφλώνονται από το μίσος και βλέπουν τον συνάνθρωπο ως εχθρό, χωρίς το ίχνος ανθρώπινης ενσυναίσθησης. Η βία βαφτίζεται «αναγκαίο κακό» ή «μαμή της ιστορίας». Χαρακτηριστικό παράδειγμα η σχετική αναφορά του Κουτσούμπα που εξυμνεί ένοπλες εμφυλιακές συγκρούσεις, τις τρομοκρατικές ενέργειες ή τα «λαϊκά δικαστήρια» που εξοβελίζουν και ευτελίζουν την έννοια της Δικαιοσύνης και του κράτους δικαίου.

3. Προσβολή της τιμής και αξιοπρέπειας των αντιπάλων, «ζώντων και τεθνεώτων»

Η κομματική ανηθικότητα εκδηλώνεται με σφοδρότητα στον τρόπο αντιμετώπισης των πολιτικών αντιπάλων. Στόχος δεν είναι η κατάρριψη των επιχειρημάτων, αλλά η ηθική εκμηδένιση του άλλου  με λασπολογία: χρήση ύβρεων, προσωπικών επιθέσεων και κατασκευασμένων κατηγοριών. Η προπαγάνδα δεν σταματά ούτε στον θάνατο εκδηλώνοντας ασέβεια ακόμα και προς τους νεκρούς. Σπιλώνει τη μνήμη όσων δεν μπορούν πλέον να υπερασπιστούν τον εαυτό τους και εκχυδαΐζει τον δημόσιο λόγο επιδιώκοντας να διασπάσει την κοινωνική συνοχή.

 4. Παραχάραξη της Ιστορίας

    Η ιστορική αλήθεια αποτελεί το μεγαλύτερο εμπόδιο για τον δογματισμό και την ιδεολογική τύφλωση. Για τον λόγο αυτό, η επαναστατική προπαγάνδα αναδιαμορφώνει το παρελθόν κατά το δοκούν. Συγκριμένα παραδείγματα ιστορικής παραχάραξης:

   Πρώτον, η σκόπιμη κομματική παραποίηση της  ιστορικής αλήθειας στο Λιτόχωρο και η  προσβολή της μνήμης των θυμάτων στις 29 Μαρτίου 2026. Αυτή η σκοπιμότητα αποβλέπει προφανώς στην παραπληροφόρηση των πολιτών, ώστε να αναρωτιούνται ποιοι είναι τελικά υπεύθυνοι, οι δολοφόνοι ή τα θύματά τους.

    Δεύτερον, η δογματική διακήρυξη του Κουτσούμπα στο Λιτόχωρο ότι «η Συμφωνία της Βάρκιζας είναι απαράδεκτη» παραβλέπει το τραγικό ιστορικό πλαίσιο της εποχής. Αντιμετωπίζει την Ιστορική Συμφωνία τυφλά ως «προδοσία», όπως παλαιότερα, αντί να την αναγνωρίσει ως μια δεκαήμερη, (2-12 Φεβ. 1945), αγωνιώδη ειρηνευτική προσπάθεια για την αποφυγή περαιτέρω αιματοχυσίας και εθνικού διχασμού.

5. Προώθηση του εθνικού λαϊκού συμφέροντος

    Σήμερα, η προώθηση του εθνικού λαϊκού συμφέροντος συνδυάζεται με την ιστορικά συνειδητοποιημένη αγκαλιά ενός κοινού ευρωπαϊκού μέλλοντος. Με την άρνηση του ιστορικού συμβιβασμού και τη χρήση διχαστικής κομματικής ρητορικής το κομμουνιστικό κόμμα και οι ποικιλώνυμες παραφυάδες του αποδεικνύουν ότι ο ιδεολογικός παραλογισμός γίνεται μέθοδος χειραγώγησης και εξαπάτησης της κοινωνίας. Ειδικά, οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι της κοινωνίας στο Κοινοβούλιο, ως αμειβόμενοι από τον ελληνικό λαό συνολικά, οφείλουν να μάθουν να μιλούν ενωτικά, δημοκρατικά και «ευρωπαϊκά».

     Η σημερινή ηγετική ομάδα του κομμουνιστικού κόμματος αδυνατεί ν’ αγωνιστεί και να υπερασπιστεί συνολικά το λαϊκό εθνικό συμφέρον, γιατί δηλώνει παντοιοτρόπως με κομματικές ομιλίες και σχετικά δημοσιεύματα ότι ιδεολογικά πιστεύει μόνο στο «ταξικό», δηλαδή το στενά κομματικό, συμφέρον. Προσμένει μάλιστα ότι μελλοντικά στο πλαίσιο ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου θα διαμορφωθούν οι κατάλληλες συνθήκες για ταξική εξέγερση. Το επιβεβαιώνει, εκτός των άλλων, ο Αντιευρωπαϊσμός και η διχαστική ρητορική Κουτσούμπα στο Λιτόχωρο με αρκετές αλήθειες, συνθήματα και ιδεολογήματα, τα οποία σκοπεύω να αναλύσω σε επόμενα άρθρα.

     Συμπερασματικά, το ελληνικό κομμουνιστικό κόμμα, αν και ως συστημικό κοινοβουλευτικό πολιτικό κόμμα χρηματοδοτείται αδρά από τον Κρατικό Προϋπολογισμό,απαξιώνει τη Λογική,διαστρεβλώνει την ιστορική αλήθεια και περιφρονεί τους δημοκρατικούς κανόνες του Κοινοβουλευτισμού. Με την επαναστατική προπαγάνδα εγκλωβίζει τους πολίτες σε ένα κοινωνικό κλίμα μισαλλοδοξίας και τεχνητής πόλωσης. Η αληθινή πρόοδος, αντίθετα, θεμελιώνεται στον σεβασμό της ανθρώπινης ύπαρξης, τον ορθολογικό διάλογο, την έντιμη αποδοχή των ιστορικών δεδομένων, τον δημοκρατικό κοινοβουλευτισμό και την θεσμική ευρωπαϊκή προοπτική.

Επαναστατική προπαγάνδα

προσμένοντας… τρίτο παγκόσμιο πόλεμο

Διχαστική Ρητορική Κουτσούμπα: πολιτικό διαζύγιο

με την κοινή λογική, τη δημοκρατική  ηθική και την ιστορική αλήθεια

      Η κομματική συγκέντρωση του Κομμουνιστικού Κόμματος την 29η Μαρτίου 2026 στο Λιτόχωρο ήταν στην πραγματικότητα  αντισυγκέντρωση στο ετήσιο μνημόσυνο των συγγενών των θυμάτων με πρόσχημα εορταστική εκδήλωση για τα 80 χρόνια από την επίσημη «έναρξη της τρίχρονης εποποιίας» του ΔΣΕ. Ο εορτασμός ήταν προφανέστατα προσχηματικός, διότι ο ΕΛΑΣ (Ελληνικός Απελευθερωτικός Στρατός) διαλυμένος τυπικά με βάση τη Συμφωνία της Βάρκιζας  μετονομάστηκε από την ηγεσία  του ΚΚΕ στις 28 Οκτωβρίου 1946 σε «Γενικό Αρχηγείο Ανταρτών» και στις 27 Δεκεμβρίου 1946 σε «Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας». Για ποιον ΔΣΕ και ποια επέτειο οργάνωσε η ηγεσία του ΚΚΕ αυτή την ανιστόρητη εμφυλιακή εκδήλωση; 

      Πραγματικά, η ιδεολογική ρητορική και κομματική πρακτική του Δημήτρη Κουτσούμπα έχει πάρει πολιτικό διαζύγιο με την κοινή λογική, την δημοκρατική  ηθική και την ιστορική αλήθεια ακολουθώντας, όπως διακήρυξε ο ίδιος, τις «επαναστατικές παρακαταθήκες» των προκατόχων του, των ηγετών της ταξικής επανάστασης, ζητωκραυγάζοντας «ζήτω ο ήρωάς μας Ζαχαριάδης». Ολόκληρη  η ομιλία του διαπνέεται από τον πολιτικό παραλογισμό και την κομματική ανηθικότητα της επαναστατικής ιδεολογικής προπαγάνδας. Ως πολιτικός αρχηγός απαξιώνει την ανθρώπινη ζωή με την προτροπή στη χρήση επαναστατικής βίας, προσβάλλει την τιμή και την αξιοπρέπεια των αντιπάλων «ζώντων και τεθνεώτων», παραχαράσσει αδίστακτα την Ιστορία, για παράδειγμα διακηρύσσει ότι «η Συμφωνία της Βάρκιζας είναι απαράδεκτη».

       Ως γνωστόν, οι κομματικοί ηγέτες, Ζαχαριάδης Βαφειάδης κ.ά., αιθεροβάμονες ιδεολόγοι και σταλινικότεροι του Στάλιν, όπως ιστορικά αποδεικνύεται, επιχείρησαν «στα φτερά του οράματος» την ταξική επανάσταση για τη βίαιη κατάληψη της πολιτικής εξουσίας- είναι τουλάχιστον περίεργο ότι ο Κουτσούμπας δεν αναφέρει ούτε μία φορά τη λέξη «εμφύλιος». Η εξωπραγματική, γεωπολιτικά και ιστορικά, κομματική  στρατηγική και τακτικής τους προκάλεσε τον αιματηρό εμφύλιο, τις ολέθριες συνέπειες του οποίου η Ελλάδα εξακολουθεί να υφίσταται ακόμα και σήμερα. Σύμφωνα μάλιστα με την «πανουργία της Ιστορίας» δεν οδηγήθηκαν στο εδώλιο κατηγορούμενοι, για να λογοδοτήσουν στην ελληνική Δικαιοσύνη. Βεβαίως και οι ίδιοι υπέστησαν τα δεινά της εξορίας και της προσφυγιάς. Ωστόσο, στο εδώλιο του δικαστηρίου υπάρχουν η λογοδοσία και η εθνική τιμωρία για τα εγκλήματα πολέμου (βίαιη στρατολόγηση παιδιών, εκτέλεση αιχμαλώτων, ομηρία και δολοφονία αμάχων) κυρίως για λόγους παιδευτικούς, κοινωνικούς και δημοκρατικούς. Για παράδειγμα, η ιστορική Δίκη των υπευθύνων για την «εθνοσωτήριο εποποιία της επανάστασης 21ης Απριλίου 1967» δεν αφήνει κανένα ιδεολογικό, κοινωνικό και πολιτικό περιθώριο επανάληψης παρόμοιων αντιδημοκρατικών σχεδιασμών.

 Η επαναστατική ιδεολογική προπαγάνδα

    Η κομματική εκδήλωση του ΚΚΕ στο Λιτόχωρο καθώς και η επετειακή ομιλία Κουτσούμπα, κυκλοφορούν οπτικοακουστικά  στο Διαδίκτυο https://x.com/gt_kke/status/2038203639748002292.  

Εμπεριέχουν όλα τα δομικά συστατικά στοιχεία της επαναστατικής ιδεολογικής προπαγάνδας, όπως ο πολιτικός παραλογισμός και η κομματική ανηθικότητα. Πραγματικά, όταν μια ιδεολογία αυτοανακηρύσσεται ως η μοναδική αυθεντία για τη σωτηρία της κοινωνίας, ολισθαίνει αναπόφευκτα σε έναν ολοκληρωτικό τρόπο σκέψης. Στο πλαίσιο αυτό, ο κομματικός αρχηγός ως κορυφαίος κομματικός καθοδηγητής, ινστρούκτορας, μετατρέπει το κόμμα σε έναν μηχανισμό παραγωγής φανατισμού. Για την επίτευξη αυτού του απώτερου σκοπού, κάθε έννοια κοινής λογικής, δημοκρατικής ηθικής και ιστορικής αλήθειας θυσιάζεται στον βωμό της κομματικής σκοπιμότητας.

1. Απαξίωση της ανθρώπινης ζωής

Το πιο σκοτεινό σημείο της επαναστατικής προπαγάνδας είναι η θεωρητική νομιμοποίηση και η προτροπή στη χρήση βίας. Με αυτή τη νοοτροπία παύει να αναγνωρίζει την ανθρώπινη ζωή ως υπέρτατη αξία. Αντίθετα, ενώ διακηρύσσει την ακλόνητη πίστη στο άνθρωπο, στην επαναστατική πράξη επιχειρεί την εργαλειοποίηση του ανθρώπου.

2. Ιδεολογικό προπέτασμα της βίας ως «μαμής της Ιστορίας»

  Οι οπαδοί τυφλώνονται από το μίσος και βλέπουν τον συνάνθρωπο ως εχθρό, χωρίς το ίχνος ανθρώπινης ενσυναίσθησης. Η βία βαφτίζεται «αναγκαίο κακό» ή «μαμή της ιστορίας». Χαρακτηριστικό παράδειγμα η σχετική αναφορά του Κουτσούμπα που εξυμνεί ένοπλες εμφυλιακές συγκρούσεις, τις τρομοκρατικές ενέργειες ή τα «λαϊκά δικαστήρια» που εξοβελίζουν και ευτελίζουν την έννοια της Δικαιοσύνης και του κράτους δικαίου.

3. Προσβολή της τιμής και αξιοπρέπειας των αντιπάλων, «ζώντων και τεθνεώτων»

Η κομματική ανηθικότητα εκδηλώνεται με σφοδρότητα στον τρόπο αντιμετώπισης των πολιτικών αντιπάλων. Στόχος δεν είναι η κατάρριψη των επιχειρημάτων, αλλά η ηθική εκμηδένιση του άλλου  με λασπολογία: χρήση ύβρεων, προσωπικών επιθέσεων και κατασκευασμένων κατηγοριών. Η προπαγάνδα δεν σταματά ούτε στον θάνατο εκδηλώνοντας ασέβεια ακόμα και προς τους νεκρούς. Σπιλώνει τη μνήμη όσων δεν μπορούν πλέον να υπερασπιστούν τον εαυτό τους και εκχυδαΐζει τον δημόσιο λόγο επιδιώκοντας να διασπάσει την κοινωνική συνοχή.

 4. Παραχάραξη της Ιστορίας

    Η ιστορική αλήθεια αποτελεί το μεγαλύτερο εμπόδιο για τον δογματισμό και την ιδεολογική τύφλωση. Για τον λόγο αυτό, η επαναστατική προπαγάνδα αναδιαμορφώνει το παρελθόν κατά το δοκούν. Συγκριμένα παραδείγματα ιστορικής παραχάραξης:

   Πρώτον, η σκόπιμη κομματική παραποίηση της  ιστορικής αλήθειας στο Λιτόχωρο και η  προσβολή της μνήμης των θυμάτων στις 29 Μαρτίου 2026. Αυτή η σκοπιμότητα αποβλέπει προφανώς στην παραπληροφόρηση των πολιτών, ώστε να αναρωτιούνται ποιοι είναι τελικά υπεύθυνοι, οι δολοφόνοι ή τα θύματά τους.

    Δεύτερον, η δογματική διακήρυξη του Κουτσούμπα στο Λιτόχωρο ότι «η Συμφωνία της Βάρκιζας είναι απαράδεκτη» παραβλέπει το τραγικό ιστορικό πλαίσιο της εποχής. Αντιμετωπίζει την Ιστορική Συμφωνία τυφλά ως «προδοσία», όπως παλαιότερα, αντί να την αναγνωρίσει ως μια δεκαήμερη, (2-12 Φεβ. 1945), αγωνιώδη ειρηνευτική προσπάθεια για την αποφυγή περαιτέρω αιματοχυσίας και εθνικού διχασμού.

5. Προώθηση του εθνικού λαϊκού συμφέροντος

    Σήμερα, η προώθηση του εθνικού λαϊκού συμφέροντος συνδυάζεται με την ιστορικά συνειδητοποιημένη αγκαλιά ενός κοινού ευρωπαϊκού μέλλοντος. Με την άρνηση του ιστορικού συμβιβασμού και τη χρήση διχαστικής κομματικής ρητορικής το κομμουνιστικό κόμμα και οι ποικιλώνυμες παραφυάδες του αποδεικνύουν ότι ο ιδεολογικός παραλογισμός γίνεται μέθοδος χειραγώγησης και εξαπάτησης της κοινωνίας. Ειδικά, οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι της κοινωνίας στο Κοινοβούλιο, ως αμειβόμενοι από τον ελληνικό λαό συνολικά, οφείλουν να μάθουν να μιλούν ενωτικά, δημοκρατικά και «ευρωπαϊκά».

     Η σημερινή ηγετική ομάδα του κομμουνιστικού κόμματος αδυνατεί ν’ αγωνιστεί και να υπερασπιστεί συνολικά το λαϊκό εθνικό συμφέρον, γιατί δηλώνει παντοιοτρόπως με κομματικές ομιλίες και σχετικά δημοσιεύματα ότι ιδεολογικά πιστεύει μόνο στο «ταξικό», δηλαδή το στενά κομματικό, συμφέρον. Προσμένει μάλιστα ότι μελλοντικά στο πλαίσιο ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου θα διαμορφωθούν οι κατάλληλες συνθήκες για ταξική εξέγερση. Το επιβεβαιώνει, εκτός των άλλων, ο Αντιευρωπαϊσμός και η διχαστική ρητορική Κουτσούμπα στο Λιτόχωρο με αρκετές αλήθειες, συνθήματα και ιδεολογήματα, τα οποία σκοπεύω να αναλύσω σε επόμενα άρθρα.

     Συμπερασματικά, το ελληνικό κομμουνιστικό κόμμα, αν και ως συστημικό κοινοβουλευτικό πολιτικό κόμμα χρηματοδοτείται αδρά από τον Κρατικό Προϋπολογισμό,απαξιώνει τη Λογική,διαστρεβλώνει την ιστορική αλήθεια και περιφρονεί τους δημοκρατικούς κανόνες του Κοινοβουλευτισμού. Με την επαναστατική προπαγάνδα εγκλωβίζει τους πολίτες σε ένα κοινωνικό κλίμα μισαλλοδοξίας και τεχνητής πόλωσης. Η αληθινή πρόοδος, αντίθετα, θεμελιώνεται στον σεβασμό της ανθρώπινης ύπαρξης, τον ορθολογικό διάλογο, την έντιμη αποδοχή των ιστορικών δεδομένων, τον δημοκρατικό κοινοβουλευτισμό και την θεσμική ευρωπαϊκή προοπτική.