ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

του Γιώργου Μαστορίδη

Οι κεντρώες εφημερίδες το «ΒΗΜΑ» και η «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»:

 κριτική στην ένοπλη επαναστατική βία του Κομμουνιστικού Κόμματος

        Οι εφημερίδες αποτελούν πολύτιμα πρωτογενή ιστορικά ντοκουμέντα, διότι καταγράφουν τα γεγονότα με την αμεσότητα της στιγμής και αντικατοπτρίζουν τις κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνθήκες της εποχής τους. Προσφέρουν μια «ζωντανή» εικόνα της ζωής σε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο, πέρα από τα μεγάλα πολιτικά γεγονότα. Μέσα από τα άρθρα γνώμης και τα ρεπορτάζ αποκαλύπτουν τις κυρίαρχες αντιλήψεις, τις φοβίες και τις προσδοκίες της κοινωνίας. Ωστόσο, η αξιοποίησή τους ως ιστορικών τεκμηρίων για την μελέτη και κατανόηση του παρελθόντος απαιτεί κριτική προσέγγιση λόγω ενδεχόμενης επιλεκτικής ενημέρωσης ή παραπληροφόρησης.

     Η αντικειμενική ενημέρωση μερικές φορές είναι λογικό να επηρεάζεται σε μικρό ή μεγάλο ποσοστό από τις ιδέες, τις αντιλήψεις ή τα συμφέροντα των εκδοτών και των συντακτών.   Ειδικότερα:

1.Κάθε έντυπο εξυπηρετεί συγκεκριμένα πολιτικά ή οικονομικά συμφέροντα και συχνά υιοθετεί τη γραμμή Κομμάτων ή κυβερνήσεων.

2. Ορισμένα θέματα μπορεί να αποσιωπούνται ή να παραποιούνται εντελώς, ενώ άλλα να μεγαλοποιούνται ανάλογα με την εκδοτική πολιτική.

3. Ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσεων ή πολέμων, οι πληροφορίες μπορεί να είναι ελλιπείς, λογοκριμένες ή παραποιημένες.

     Για την εξαγωγή ασφαλών ιστορικών συμπερασμάτων, οι Ιστορικοί συνδυάζουν τις πληροφορίες του Τύπου με αρχειακό υλικό, επίσημα έγγραφα και αφηγήσεις αυτοπτών μαρτύρων· σημαντικό μέρος έχει ψηφιοποιηθεί και είναι διαθέσιμο για ανάγνωση και μελέτη από όλους τους πολίτες. Στη σημερινή εποχή, το Διαδίκτυο και η Τεχνητή Νοημοσύνη συμβάλλουν στην αντικειμενική πληροφόρηση και  την έρευνα. Η Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Εφημερίδων της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος προσφέρει πρόσβαση σε πληθώρα ιστορικών εντύπων. Με την πάροδο του χρόνου και με τη συμβολή της τεχνολογίας, η συνδυαστική αξιολόγηση των πληροφοριών για τα γεγονότα του παρελθόντος οδηγεί σε ασφαλέστερα ιστορικά συμπεράσματα τόσο για την κατανόησή τους όσο και για την εξήγηση ατομικών και συλλογικών αντιλήψεων και συμπεριφορών του παρόντος.

      Πώς συνδέονται και επιβεβαιώνονται οι σύγχρονες πολιτικές συμπεριφορές μέσω του παρελθόντος; Χαρακτηριστικό παράδειγμα η επαναστατική στρατηγική και τακτική του ΚΚΕ/ΕΛΑΣ στο Λιτόχωρο: στρατιωτική επιδρομή σε καιρό ειρήνης, τη χαραυγή της Ημέρας των Εκλογών, με θύματα κρατικούς υπαλλήλους, των οποίων ο μέσος όρος ηλικίας ήταν τα 23 έτη: ο μικρότερος 20 ετών και ο μεγαλύτερος 28. Ο Σταθμός Χωροφυλακής δεν ήταν «άντρο τρομοκρατών»: μοναδικά θύματα οι Κληρωτοί στρατιώτες, οι δόκιμοι χωροφύλακες και η καθαρίστρια που εξοντώθηκαν απάνθρωπα τα χαράματα, την ώρα του ύπνου,  ως «σύμβολα» του εχθρικού αστικού  κράτους, για να σταλεί κομματικό μήνυμα. Αντίθετα, οι ΕΛΑΣίτες επιδρομείς αποχώρησαν όλοι «σώοι και αβλαβείς». Ενώ το γεγονός στερείται «κώδικα τιμής και δόξας» ακόμη και κανονικής πολεμικής σύγκρουσης, η σημερινή ηγεσία του κομμουνιστικού κόμματος αποφάσισε να το γιορτάσει επετειακά με τη συμπλήρωση ογδόντα ετών.

    Η σχετική κομματική εκδήλωση καθώς και η επετειακή διχαστική ομιλία Κουτσούμπα, κυκλοφορούν οπτικοακουστικά  στο Διαδίκτυο https://x.com/gt_kke/status/2038203639748002292.

    Τη σύγχρονη, καλλιτεχνική και ρητορική, εποποιία των κομμουνιστών στο Λιτόχωρο στις 29 Μαρτίου, θα την σχολιάσουμε διεξοδικά σε άλλο άρθρο. Σήμερα, αξίζει να παρατεθεί συμπληρωματικά με τις πληροφορίες προηγούμενου άρθρου η κριτική από τις κεντρώες εφημερίδες στην επαναστατική βία του Κομμουνιστικού Κόμματος.

          Οι κεντρώες εφημερίδες το «ΒΗΜΑ» και η «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»

      Το «ΒΗΜΑ» και η «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», οι εφημερίδες του δημοκρατικού Κέντρου, στην προσπάθεια του «Ριζοσπάστη» να παρουσιάσει τη σφαγή στο Λιτόχωρο ως κρατική «προβοκάτσια» και «σκηνοθεσία» αντέδρασαν με έντονη ειρωνεία, αγανάκτηση και απόλυτη απόρριψη. Για τον κεντρώο χώρο, ο οποίος πίεζε μέχρι την τελευταία στιγμή για δημοκρατική ομαλότητα, ο ισχυρισμός του ΚΚΕ θεωρήθηκε μια προκλητική απόπειρα υπεκφυγής και συγκάλυψης ενός στυγερού εγκλήματος.

     Οι κεντρώες εφημερίδες καυτηρίασαν άμεσα το γεγονός ότι το ΚΚΕ προσπαθούσε να βγάλει «λάδι» και να ηρωοποιήσει τους δράστες, την ίδια στιγμή που τα πτώματα των χωροφυλάκων και των στρατιωτών μεταφέρονταν για πάνδημη κηδεία στην Κατερίνη. Σχολίασαν ότι είναι αδύνατον να αποκαλείται «κυβερνητική σκηνοθεσία» μια επιχείρηση στρατιωτικού τύπου, με δεκάδες πάνοπλους άνδρες που κατέβηκαν από τον Όλυμπο, πολιόρκησαν, γάζωσαν και πυρπόλησαν δύο κρατικά κτίρια. Επισήμαναν και γελοιοποίησαν την τεράστια αντίφαση του Ριζοσπάστη, ο οποίος από τη μία πλευρά δήλωνε ότι το Κόμμα δεν ξέρει τίποτα και ότι φταίνε οι «μοναρχοφασίστες», και από την άλλη δικαιολογούσε τις ένοπλες ομάδες του ΕΛΑΣ, αφήνοντας σαφείς απειλές για το μέλλον.

     Η δημοκρατική εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», υπό τη διεύθυνση του Πάνου Κόκκα, η οποία εξέφραζε τον δημοκρατικό, βενιζελικό κεντρώο χώρο, άσκησε δριμεία πολιτική κριτική στην ηγεσία του ΚΚΕ για την επιλογή της επαναστατικής πολιτικής βίας. Στα σχόλιά της υπογράμμιζε ότι η τρομοκρατία και οι δολοφονίες κρατικών οργάνων την ημέρα των Εκλογών οδηγούσαν στην παγίδα του εμφυλίου. Ταυτόχρονα τόνιζε ότι θεωρία της «προβοκάτσιας» που επιστράτευσε ο «Ριζοσπάστης» ήταν μια αδέξια προσπάθεια να κρυφτεί το γεγονός ότι το ΚΚΕ άνοιγε συνειδητά την πόρτα στον όλεθρο και στον «τρίτο γύρο» της εμφύλιας ένοπλης αναμέτρησης.

      Το «ΒΗΜΑ» με Εκδότη τον Δημήτριο Λαμπράκη υπογράμμισε ότι η επίθεση ανήμερα των εκλογών εξέθετε τη χώρα διεθνώς, δείχνοντας στους ξένους παρατηρητές και στις μεγάλες δυνάμεις (Μεγάλη Βρετανία και ΗΠΑ) ότι η Ελλάδα βρισκόταν στα πρόθυρα γενικευμένης πολεμικής σύρραξης. Η ειδησεογραφική κάλυψη  και η αρθρογραφία  των κορυφαίων αρθρογράφων του, όπως του Γεωργίου Συριώτη, ήταν καταδικαστική, προειδοποιητική και βαθύτατα ανησυχητική για το μέλλον της χώρας.

    Στο φύλλο της 2ας Απριλίου 1946, μετά τις Βουλευτικές Εκλογές, επέλεξε να προτάξει την ωμή, τραγική πραγματικότητα των θυμάτων. Εστιάζοντας στα γεγονότα και με δυσμενή σχόλια για την Αποχή του ΚΚΕ από τις Εκλογές δημοσίευσε εκτενείς ανταποκρίσεις από τη Θεσσαλονίκη με τίτλους όπως «Η κηδεία των θυμάτων». Περιέγραψε με μελανά χρώματα τη «δολοφονική κομμουνιστική επιδρομή», τον εμπρησμό δύο κτιρίων και κατέγραψε τα ονόματα και τις ηλικίες των 13 νεκρών.   Ηγετική φωνή του Δημοκρατικού Κέντρου το «ΒΗΜΑ» δεν είδε το Λιτόχωρο απλώς ως ένα τοπικό αιματηρό επεισόδιο, αλλά ως επίσημη απαρχή μιας ένοπλης ανταρσίας που θα οδηγούσε στον όλεθρο. Ο Δημήτριος Λαμπράκης και οι συνεργάτες του διέγνωσαν αμέσως ότι ήταν το σημείο χωρίς επιστροφή. Με τα άρθρα τους προσπάθησαν να κρατήσουν μια γραμμή άμυνας της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, στηρίζοντας τη Δημοκρατική Κυβέρνηση Συνεργασίας και καταδικάζοντας απερίφραστα την ένοπλη μειοψηφία, αλλά ταυτόχρονα τρέμοντας για την εκατόμβη του Εμφυλίου που έβλεπαν να πλησιάζει.

       Συμπερασματικά, η επιδρομή του ΕΛΑΣ στο Λιτόχωρο δεν ήταν μάχη αλλά καλά σχεδιασμένο σαμποτάζ της δημοκρατικής ομαλότητας στο πλαίσιο της κομμουνιστικής στρατηγικής και τακτικής για ένοπλη επανάσταση.  Η γελοία και αντιφατική κομματική προπαγάνδα του Ριζοσπάστη και της ηγεσίας του ΚΚΕ παραμένει και σήμερα απόλυτα σταθερή! Ογδόντα χρόνια μετά, ο προσβλητικός και μισάνθρωπος εορτασμός και ο δημοσιογραφικός σχολιασμός, «βροντάει ο Όλυμπος, νέο αντάρτικο αρχίζει», ανέδειξαν τις «επαναστατικές παρακαταθήκες» του κομμουνιστικού κινήματος (έτσι ακριβώς στην ομιλία Κουτσούμπα) στη σημερινή αντιευρωπαϊκή και αντιδημοκρατική ηγεσία. Ιστορικά «Ασυμβίβαστη», παραμένει πιστή στο επαναστατικό δόγμα «όσο χειρότερα, τόσο καλύτερα» και στην διχαστική επαναστατική γραμμή του Ζαχαριάδη.