ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

Και τώρα σύντροφε, που πάμε;

θολούρα ο ουρανός, θολούρα η θάλασσα

και στα λιμάνια, οι προδομένοι έρωτες

προκαλούν, για λίγη αγάπη, ξένη

απ’ αυτή, που δεν νοιαστήκαμε ποτέ

κρατάς ακόμα, τα βιβλία, δεν σαπίσανε;

στις γειτονιές με τα υπόγεια, στα δάση

στα χρόνια, τα φαγωμένα μέχρι το αίμα τους

γράφεις πάλι, για εκείνη την ιστορία, στη Θεσσαλονίκη;

τους δρόμους, τα τρένα, τις νύχτες τις μελαγχολικές

για τον παράδεισο; πως σταυρωθήκαμε, απ’ έξω;

θέλω να σε καταλάβω, μα δεν υπάρχω, ξεχάστηκα.»

Γιάννης Βέλλης

«Μόνο οι συγγνώμες, μας μείνανε στα χρόνια, οι άνθρωποι ξεχάστηκαν και ξανακάνουν λάθη.» Γιάννης Βέλλης

«Όμως το χαμόγελο δεν χάθηκε, τι κι αν το παγίδευαν μερικές φορές κάποιες σκέψεις, εκείνο ξέφευγε/ κρατώντας την ομορφότερη εικόνα, αυτή που έκλεβε από τη ζωή μας ή από ένα νέο ξημέρωμα.» Γιάννης Βέλλης

«Κοντά στα ξημερώματα, ξυπνάνε τα όνειρα ελεύθερα και τραγουδάνε.» Γιάννης Βέλλης

«Και τα κενά μας, εκεί μέσα εσωτερικά, μια ελπίδα για αλλαγή, από αυτό το σκοτωμένο μέλλον/ που γυρίζει αδιάφορα, ως υπόσχεση ή συναλλαγή και τρώει το παρόν μας/ χωρίς εκπλήξεις, χωρίς δικαιολογίες ή ενοχές, χωρίς τίποτα, απλά γυρίζει.» Γιάννης Βέλλης

«Βαρέθηκες να πιστεύεις τον εαυτό σου, σε παραμύθιαζε με όνειρα και εσύ εκεί, τα ζούσες.» Γιάννης Βέλλης

«Οι άνθρωποι, πεθαίνουν από αδιαφορία, όσο γυρίζουν/ τα αποσπάσματα και σκοτώνουν, με αριθμούς, καταστάσεις.» Γιάννης Βέλλης

«Η υγρασία έτρωγε, αχόρταγα, τα κόκκαλα της ημέρας, ο ήλιος αναστέναζε στο ανέβασμα του ουρανού, οι άνθρωποι μπερδεμένοι σκέφτονταν, τα γεγονότα αλληλοσπαράζονταν/ αυτή η χρονιά, όλο άλλαζε και μας φόβιζε, τα μάτια σκούραιναν και βάθαιναν, παράλληλα, σε κάθε νέα λέξη, κάποιοι αναφέρονταν στη ματαιότητα, άλλοι θέλανε να γίνουν ήρωες/ περίεργο πράγμα, να θέλεις το καλύτερο, αυτό που ομορφαίνει τον κόσμο, μα παράλληλα να σκοτώνεις αλύπητα, κάθε καλή στιγμή/ κι όμως έτσι γινότανε, πάλι, στις απάνθρωπες πόλεις και τα μικρά χωριά, βάραινε η ιστορία, από τις τόσες αθλιότητες, όσο γύριζε ο κύκλος της κάθε ημέρας.» Γιάννης Βέλλης