Αχ, βρέ Βούρκε μου καημένε…!
Αχ, βρέ Βούρκε μου καημένε
Μέ τά όμορφα χωριά σου
Τι σού έμελε να πάθεις
Από τα ίδια τα παιδιά σου!
Σέ πουλάνε τα καμάρια
Δεν σε θέλουν άλλο πιά
Τους επήρε τα μυαλά τους
Η κακούργα η ξενιτιά.
» – Το χωράφι θά πουλήσω
Και το σπίτι στο χωριό
Πίσω εγώ δέν θα γυρίσω
Ούτε θα το ξαναδώ.
Στη πρωτεύουσα θα πάρω
Ένα σπίτι με μπαλκόνια
Και θα ζήσω ευτυχισμένος
Μέ παιδιά και με εγγόνια.»
Βούρκε μου παραδεισένιε
Τής φτωχολογιάς αμπάρι!
Ποιός θα είναι ο » νοικοκύρης «
Πού θα έρθει να σε πάρει;
Μέ πονάει! Μέ πληγώνει!
Έχω μέσα μου γινάτι
Μες τις σκέψεις μου οι προγόνοι
Ήρθαν να μού πούνε κάτι…!
Σπύρος Γ. Λούτσης
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 
Σχολιάστε