ΑΝΑΡΤΗΣΕ: Zoe Ntrouka
Σταυρούλα Δημητρίου..

Έφυγε πριν πέντε χρόνια και λείπει πολύ. Mας λείπει η ζεστασιά που εξέπεμπε γύρω από τα γράμματα και τα βιβλία, η αγάπη για τη δουλειά της και τους ανθρώπους γύρω της.
«Ξύπνησα μεσημέρι στο κρεβάτι μου, ο ήλιος χτυπούσε την πλαγιά, κοιτούσα τα γύρω βουνά και τα βουνόπλα, ονοματισμένα από τους αρχαίους κασσιτερωτές με ονόματα παράξενα, αγριωπά: Κόζιακας, Τζοντίλα, Πλόκιστα, Τσιέπι, που δεν στέρξουν να μας που ποτέ τα όσα κατέχουν… Έκανα πάνω τα μάτια μου και κοίταξα τις κορφές τους. «Ερε και να συνάξουν τα νέφη τους και ν’ αμολήσουν κάνα δεύτερο Κατακλυσμό…» σκεφτόμουν.»
Η Επιστροφή της Κίχλης. Σελ 60.
Σχολιάστε