ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Δεν ξέρω γιατί λείπεις, γιατί χάνεσαι, γιατί προσεκτικά σβήνεις και την τελευταία εικόνα σου απ’ τη μνήμη μου/ έξω, όλα συνεχίζουν κανονικά να γελάνε, να μελαγχολούν, να ασπάζονται κάποια ιδεολογία, ή μια δικαιολογία για να αποστατήσουν απ’ την καθημερινότητα/ ο χειμώνας παραμένει, στην ίδια ένταση και απόσταση, τι κι αν υποσχέθηκαν άνοιξη, θέμα χειρισμού είναι; τόσες εποχές αλλοιώθηκαν στα χρόνια/ μια παρένθεση, γράφω το γράμμα, με τόσα λάθη κρυμμένα, αλλά περιμένω απάντηση, σ’ ένα τραγούδι ξένο, ή με το ξέσπασμα κάποιας θάλασσας στη στεριά.» Γιάννης Βέλλης

«Παράξενη η μέρα σήμερα, τρέχει να φωτίσει ό,τι άφησαν ξεχασμένο τα σύννεφα, δεν βρέχει, δεν φυσάει, δεν μιλάει/ κάπου κάπου ξεφεύγει ένα χαμόγελο, όμως μαζεύεται γρήγορα, σαν προστυχιά φαίνεται στην τόση κατήφεια, μα χρειάζεται.» Γιάννης Βέλλης

«Λεξιλόγιο της απουσίας δεν αποκτήσαμε και σιωπούμε.» Γιάννης Βέλλης

«Έστηναν θητείες, για ανύπαρκτους πολέμους, στολίζοντας, καθήκον με ευθύνη/ τι κρίμα οι νεκροί, να αγνοούνται και οι θητευόμενοι, το μέλλον μας, να ζητάνε προστάτες/ αγνοώντας τη θέση τους, στο νέο -ανύπαρκτο- γίγνεσθαι/ μόνο τα παιδιά μας, τρέχανε παίζοντας πάλι, τα χαρακώματα.» Γιάννης Βέλλης

«Παλιά ιστορία; λες και έσβησε ποτέ, τίποτα δεν άλλαξε, δεν χάλασε, δεν ξεχάστηκε, ούτε τα μάτια σου/ όλα αρμονικά συνεχίζουν, μεγαλώνουν, συμφιλιώνονται, μόνο μια απόσταση, αυτό είναι που μπερδεύει τις καταχωρήσεις, σε χρονικό πλαίσιο.» Γιάννης Βέλλης

«Για το γενικότερο καλό, εκτελούσανε και εκτελούσανε, ευλογώντας τους στόχους τους, τα αποσπάσματα/ για το γενικότερο καλό, παντού ακούγονταν ο αντίλαλος, μαζί με τα κροταλίσματα αποσπασμάτων/ οι εκτελέσεις συνεχίζονταν, με την ίδια πίστη, αφοσιωμένη στο γενικότερο καλό, τι κρίμα δεν ζήσαμε να το δούμε.» Γιάννης Βέλλης