Thanos Tzimeros
Να το καταλάβουμε καλύτερα. Δεν είναι ενοικιαστές ή ιδιοκτήτες. Είναι καταληψίες, από… 27 χώρες. Λεχρίτες όλων των χωρών ενωθείτε. Κάνουν, εδώ και χρόνια, κάτι καταφανώς παράνομο, δέκα βήματα μακριά από τον Άρειο Πάγο και τη διεύθυνση της Αστυνομίας. Και, μάλιστα, τα πανό που αναρτούν (γραμμένα και στα τούρκικα) με απειλές για ένοπλη επαναστατική δράση, είναι άλλο ένα αδίκημα. Τι θα έπρεπε να είχε συμβεί, αν στην Ελλάδα είχαμε σοβαρή κυβέρνηση; Τη Δευτέρα των εκλογών, πρωί πρωί, περικύκλωση του χώρου, σύλληψη των πάντων, δίκη, καταδίκη, έκτιση της ποινής και απέλαση των διεθνών λεχριτών χωρίς δικαίωμα επανεισόδου στην χώρα, εφ’ όρου ζωής. (Πάω στοίχημα ότι ανάμεσά τους είναι και πράκτορες της ΜΙΤ.) Εμείς αυτό θα κάναμε, αν ο σοφός λαός μας είχε δώσει την εντολή να μετατρέψουμε το ελληνικό χαμαιτυπείο σε κανονικό κράτος. Όμως, επί 7 χρόνια διακυβέρνησης των αρίστων, ο Εισαγγελέας του ΑΠ που κάθε πρωί περνάει από κει δεν διαπίστωσε να τελείται κάποιο αδίκημα, ούτε ο Υπουργός Προστασίας του Λεχρίτη, ούτε οι στρατηγοί που πηγαίνουν στη ΓΑΔΑ για να συσκεφθούν για τα… επιτελικά τους σχέδια. Ούτε, φυσικά, ο Κυριάκος που εξελέγη με το slogan «ανομία τέλος». Και τώρα που ο Χαρδαλιάς θέλει να τελειώσει μ’ αυτό το αίσχος και να αναμορφώσει τον χώρο, συνεχίζουν να τους καμαρώνουν. Και τους αφήνουν να κάνουν και διαδηλώσεις και να κλείνουν τους δρόμους διεκδικώντας το… δικαίωμα στην παρανομία! Ζούμε σε ένα σύμπαν αντεστραμμένων αξιών.
Υ.Γ. Ίσως δίνουν την ευκαιρία να μελετήσει η επιστήμη έναν από δαύτους, «απεργό πείνας έως θανάτου» που έχει σπάσει το παγκόσμιο ρεκόρ επιβίωσης: έχει καταφέρει να ζει μετά από 90 μέρες και να έχει πάρει και 5 κιλά (ο Μπόμπι Σαντς πέθανε μετά από 66 μέρες).
Γκρέτα Χριστοφιλοπούλου
Όταν η νομιμότητα σταματά στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας
Η εικόνα που επικρατεί εδώ και χρόνια στα ιστορικά Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας είναι αποκαλυπτική για το κράτος της μεταπολίτευσης. Ένα ολόκληρο συγκρότημα πολυκατοικιών, δημόσιας ιδιοκτησίας, παραμένει κατειλημμένο και σε άθλια κατάσταση επί δεκαπενταετία. Το παράδοξο είναι ότι βρίσκεται ανάμεσα στον Άρειο Πάγο και τη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής.
Επομένως, μιλάμε για μια κατάφωρη καταπάτηση δημόσιας περιουσίας, που συντελείται επί χρόνια κάτω από τα μάτια της Δικαιοσύνης και της Αστυνομίας, χωρίς ουσιαστική παρέμβαση για την αποκατάσταση της νομιμότητας. Η αντίφαση είναι τόσο κραυγαλέα, που ακυρώνει στην πράξη κάθε έννοια κράτους δικαίου.
Κι όμως, τα Προσφυγικά δεν είναι ένας τυχαίος χώρος. Χτίστηκαν στον Μεσοπόλεμο για να στεγάσουν Έλληνες πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής, κυρίως χήρες με παιδιά. Σήμερα, η πλειονότητα των διαμερισμάτων ανήκει στο Δημόσιο, ενώ υπάρχει συγκεκριμένο σχέδιο ανάπλασης: κοινωνικές κατοικίες για ευάλωτους συμπολίτες, ξενώνες για το αντικαρκινικό νοσοκομείο «Άγιος Σάββας» και δημιουργία Μουσείου Μικρασιατικής Μνήμης. Ένα σχέδιο με σαφή κοινωνικό και ιστορικό αποτύπωμα, που παραμένει ανενεργό.
Αντί αυτού, ο χώρος τελεί υπό κατάληψη από συλλογικότητα που μιλά για «εναλλακτικό τρόπο ζωής». Σύμφωνα με δικά της στοιχεία, εκεί διαμένουν περίπου 400 άτομα από 27 εθνικότητες. Το ερώτημα, ωστόσο, δεν είναι ιδεολογικό αλλά απολύτως πρακτικό: ποιος πληρώνει τον λογαριασμό;
Διότι το ρεύμα, το νερό και οι φορολογικές επιβαρύνσεις δεν καλύπτονται από τους καταληψίες, αλλά από τους φορολογούμενους. Με άλλα λόγια, μια αυθαίρετη κατάσταση συντηρείται με δημόσιους πόρους, την ώρα που η αξιοποίηση ενός ιστορικού συγκροτήματος προς όφελος της κοινωνίας παραμένει παγωμένη.
Η παρατεταμένη αυτή ανοχή δεν μπορεί να θεωρηθεί ουδέτερη. Δημιουργεί εύλογα ερωτήματα όχι μόνο για την ανεπάρκεια του κράτους, αλλά και για το τι πραγματικά συντηρεί και προστατεύει αυτή τη γκρίζα ζώνη στο κέντρο της πόλης.
Κάποια στιγμή, η συζήτηση οφείλει να ξεφύγει από τα συνθήματα και να περάσει στην ευθύνη, θεσμική και πολιτική. Γιατί όταν η παρανομία εγκαθίσταται μόνιμα δίπλα στους θεσμούς, δεν πρόκειται για αδυναμία. Πρόκειται για επιλογή.
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 
Σχολιάστε