ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Ήθελες να γράψεις τόσα για αυτή την Άνοιξη, μα εκείνη έλειπε, ίσως να μην υπήρξε και ποτέ/ μα πως πίστευες ότι μπορεί να περιμένει; Ότι θα απλώνονταν σαν επανάσταση και θα σε αγκάλιαζε;» Γιάννης Βέλλης

«Δεν ξεχωρίζουν οι δρόμοι, οι εποχές τα συναισθήματα, το αύριο, αδιέξοδο.» Γιάννης Βέλλης

«Μιλάμε για ανθρώπους, πόσο παρεξηγημένη η έννοια, ταλαιπωρημένη, όσο πιστεύεις πως διακρίνεις κάποιους, ένας ένας χάνονται από μπροστά σου/ αφήνοντας τη γεύση του σάπιου, ή τη μυρωδιά του θειαφιού, το χρώμα του ανύπαρκτου, απουσία συναισθημάτων, εκμετάλλευση, αδιαφορία, βαναυσότητα, τόσα άλλα, στήνουν αγάλματα/ θέλεις να φωνάξεις, ζω με ανθρώπους, όχι αυτές τις φιγούρες που στέκονται σαν τα ομοιώματα στις βιτρίνες, τους άλλους ψάχνεις, τους ζωντανούς, που με αλήθεια σε επεξεργάζονται και την αλήθεια σου λένε/ χαμένος στο πλήθος, σε διαρκή αναζήτηση, γυρεύεις παρουσία, γιατί τα πράγματα πρέπει να είναι ξεκάθαρα. Μιλάμε για ανθρώπους.» Γιάννης Βέλλης

«Τα τυχαία είναι που κουβαλάμε χρόνια και μας πληγώνουν.» Γιάννης Βέλλης

«Αυτός ο φωτεινός Μάιος διέφερε, ξεχώριζε, μα ταυτόχρονα κρύβονταν στις σκέψεις του/ ο κόσμος, άλλαζε γρήγορα πια και τώρα ήθελε έκφραση, μια αλλαγή στα δεδομένα/ δεν υπήρχε διάθεση για βία, ούτε για σιωπή, κάτι άλλο χρειάζονταν διαφορετικό/ νέο στις αντιδράσεις, να ζωντανέψει, ό,τι χανόταν τόσα χρόνια στα αποσπάσματα.» Γιάννης Βέλλης

«Ο χρόνος τρόμος, οι προσπάθειες ατέλειωτες, οι συγκυρίες μπερδεμένες, θέλεις πολλά/ αλλά τα θέλω σου, παγιδευμένα σε αδιέξοδα, που στολίζονται για να φαίνονται μονόδρομος/ το χαμόγελο μαζεύεται, διχασμένο, περιμένοντας να σβήσει η σιωπή/ μουρμουρίζει ο άνεμος στα σεντόνια, όσο ξεδιπλώνεται διστακτικά, η μέρα σου.» Γιάννης Βέλλης