ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Τι έμεινε; Αγάλματα, μιας ξεχασμένης ιστορίας, σκοτωμένα θαύματα, θυσίες και υποζύγια.» Γιάννης Βέλλης

«Πάλι κυνηγούσες, μια πιθανότητα κι οι απλούστερες κινήσεις, ανάσταση/ μια χρέωση σε πιθανότητες, στατιστικό λάθος, αστάθεια, φόβος, μια ανάξια ανάγκη/ μαζεμένες ανάγκες σε ένα χλοοτάπητα λιάζονται, αγναντεύοντας τον ήλιο/ κάθε χειμώνας, κάθε φθινόπωρο, κλεμμένες κρατούνε, μερικές ακτίνες και τόση ζωή/ κινδυνέψαμε να δεχτούμε τα σύννεφα, ως ουρανό, ασπαστήκαμε τα είδωλα, όσα μας κλέβανε, στιγμές, πολλές στιγμές/ αραχνιάσαμε τα όνειρα σε ένα στενό, ένα περβάζι και τώρα καλοκαιριάτικα, τι τραγωδία, τι ταλαιπωρία, πια ζητάμε μια άνοιξη/ εκτός εποχής, να μας φωτίσει τα χρώματα και τις καρδιές μας.» Γιάννης Βέλλης

«……..κινδυνέψαμε να δεχτούμε τα σύννεφα, ως ουρανό, ασπαστήκαμε τα είδωλα, όσα μας κλέβανε, στιγμές, πολλές στιγμές/ αραχνιάσαμε τα όνειρα σε ένα στενό, ένα περβάζι και τώρα καλοκαιριάτικα, τι τραγωδία, τι ταλαιπωρία, πια ζητάμε μια άνοιξη/ εκτός εποχής, να μας φωτίσει τα χρώματα και τις καρδιές μας……….» Γιάννης Βέλλης

«Είναι πόνος, ο θάνατος που σε παίρνει, ζωή, τα συναισθήματα, αντικριστός μένεις, σε μια θυσία, όταν περνάς το κατώφλι, των σκιών/ μα εκείνοι ό,τι κι αν δίνεις, σε αγνοούν, έμαθαν να κρατούν τα σκήπτρα και τις χλαμύδες των βασιλέων/ ανάγωγοι, δεινοί εκφραστές μιας φαυλότητας, πίνουν ξανά, στη δόξα ενός αυτοκράτορα/ βλέπουν με πόθο τη Ρώμη, αγγίζουν με βουλιμία, τον πλούτο, των ντόπιων βασιλέων όσο στεγάζει, αίμα αθώων/ όμως πάντα δίπλα, κρατώ τον φως σου, σκουπίζω τις πληγές, διώχνω τον θάνατο σε απόσταση, δύο οργιές/ μα πάλι έρχεται, να δώσει τέλος, με αίμα γέμισε η πλάση, παπαρούνες φύτρωσαν, μέχρι τον ορίζοντα/ μια άνοιξη η ζωή, ό,τι αντιστέκεται, στην παρακμή, ό,τι γεννάει το αύριο/ κλαίω από χαρά, νικήσαμε κι ας μην έζησε κανείς, δεν χρεωθήκαμε την ήττα.» Γιάννης Βέλλης