ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

Sakis Moumtzis

Αναφέρομαι στην ανάγνωση των δηλητηριωδών σχολίων που κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο. Αξίζει τον κόπο να τα διαβάζει κάποιος; Ή μπορεί να τα προσπεράσει ενώ συγχρόνως θα παραμένει χρήστης του; Το ερώτημα αυτό απασχολεί πολλούς ανθρώπους οι οποίοι δεν αντέχουν αυτό το δυσώδες κλίμα που επικρατεί κυρίως στο Χ (πρώην Twitter), όπου η ανωνυμία δίνει τη δυνατότητα στον καθένα να γράφει ό,τι υβριστικό σχόλιο θέλει.
Απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν υπάρχει, υπό την έννοια πως ο καθένας αποφασίζει ανάλογα με τις αντοχές του. Ομως το χυδαίο είναι και προκλητικό, καθώς προσελκύει ακόμα και αυτούς που το απεχθάνονται. Δεν είναι λίγες οι φορές που συναντώ μειλίχιους ανθρώπους να είναι εξοργισμένοι με αυτά που διάβασαν στο Διαδίκτυο. Και στην αυθόρμητη ερώτησή μου «γιατί τα διαβάζεις, αφού σε συγχύζουν», η απάντηση που παίρνω είναι πως «έπεσε το μάτι μου επάνω στο συγκεκριμένο σχόλιο». Φυσικά κανένα μάτι δεν πέφτει τυχαία κάπου. Η ανάγνωση απαιτεί πρόθεση που συνδυάζεται με την υπομονή των ολίγων δευτερολέπτων, αν το τοξικό σχόλιο είναι μερικών μόνο λέξεων.

Αλλοι, διαβάζοντας τέτοια σύντομα κείμενα, αντιλαμβάνονται για μια ακόμα φορά το πολιτισμικό χάος που τους χωρίζει από αυτόν τον βούρκο. Αλλοι πέφτουν στην παγίδα να αναπαραγάγουν λόγο ιδίου επιπέδου, αλλά προς την αντίθετη πολιτική κατεύθυνση. Και τέλος άλλοι απλώς απολαμβάνουν αυτό το παιχνίδι της χυδαιότητας, καλυμμένοι υπό το ισοπεδωτικό όλοι ίδιοι είναι. Και για να προλάβω πιθανές ενστάσεις, αυτή η κατάσταση επικρατεί παντού όπου υπάρχει Διαδίκτυο και ανωνυμία, ακόμα και στις πιο προηγμένες πολιτικά και πολιτισμικά χώρες της Δύσης, αν υπάρχουν πλέον τέτοιες χώρες.
Πάντως, αν θέλει κάποιος να έχει μια ικανοποιητική εικόνα για τις αντιλήψεις και το ήθος ενός υπολογίσιμου κομματιού της κοινωνίας, επιβάλλεται η περιήγησή του κυρίως στο Χ, καθώς το Facebook διαθέτει μερικά πλέγματα –έστω υποτυπώδη– προστασίας των χρηστών του. Περιδιαβαίνοντας το Χ είσαι ενημερωμένος όχι μόνον για το τι κυκλοφορεί στην «πιάτσα», αλλά κυρίως για το πώς κυκλοφορεί. Ετσι, αποκλείεται κάποια στιγμή να πέσεις από τα σύννεφα, καθώς αυτό που ήρθε εκκολαπτόταν στους διαδρόμους του Διαδικτύου. Οι ανώνυμοι υβριστές είναι κανονικοί άνθρωποι με συγγενείς, φίλους και έναν ευρύτατο περίγυρο ακολούθων, για αυτό και αποκαλούνται διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Τη μια γράφουν τα γνωστά τους σχόλια και διακινούν τα γνωστά συνωμοσιολογικά σενάρια, την επομένη κραυγάζουν στις πλατείες «η χούντα δεν τελείωσε το 73» και ζητούν κρεμάλες.

Φυσικά θεραπεία σε αυτό το φαινόμενο δεν μπορεί να υπάρξει καθώς η ανωνυμία είναι το δέλεαρ που προσφέρει η κάθε πλατφόρμα μέσω της οποίας διακινούνται ειδήσεις, απόψεις και σχόλια. Συνεπώς: υπάρχει το σύνδρομο της στρουθοκαμήλου από τη μια πλευρά και η ανάγνωση μιας ζοφερής πραγματικότητας από την άλλη. Διαλέγουμε και παίρνουμε.
https://lnkd.in/daUsgX23