ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Οι αποστάσεις, μια ματιά χρόνος, μια κουρασμένη σκέψη ή αγωνία/ και εσύ εκεί, ο ουρανός μου, όσο κι αν χτυπάς σαν θάλασσα τα βράχια/ οι άνθρωποι, γεννιούνται και χάνονται στα όνειρά τους, το ξέρες;/ καταλαβαίνω, ο ουρανός είναι πάντα ψηλά, οι θάλασσες, οι καταιγίδες, δίπλα μας/ σκιά, περιπλανιέται μόνη, παγιδευμένη, στην αιωνιότητα των αποστάσεων.» Γιάννης Βέλλης

«Επιμένουν οι σκέψεις, να παίζουν με τη βροχή λες και θα κερδίσουν ποτέ, αδιέξοδο.» Γιάννης Βέλλης

«Οι στιγμές, στριμώχνονται να πάρουν θέση, με την ανάλογη νευρικότητα/ περιμένουν με αγωνία, να ακούσουν κάτι, να ζωντανέψουν/ τι πλάνη, όλα προκαθορισμένα, ακόμα και το τελικό αποτέλεσμα/ απατημένες, βγαίνουν στο δρόμο, δίνονται αδιάφορα στους περαστικούς/ έτσι κι αλλιώς έχασαν, με τον χειρότερο τρόπο και την τελευταία τους εντιμότητα.» Γιάννης Βέλλης

«Ξεχασμένος, γύριζε την προκυμαία, παγιδευμένος με τις εποχές, τους ανθρώπους, στην Πρέβεζα.» Γιάννης Βέλλης

«Σκοτώσαμε την Τροία για κάποια Ελένη, φώτισε η νύχτα από τις φωτιές μας/ ό,τι αφήσαμε πίσω ήταν μόνο νεκροί, ακόμα κι ο Αχιλλέας στα πόδια της Περσεφόνης έστεκε/ δεν ξέρω αν γυρίσω στην Ιθάκη ξανά, τόσο αίμα πνίγει τα όνειρά μου, μου κρύβει το δρόμο/ είναι ασήμαντο αν με σκοτώσει ο Ποσειδώνας ή τα κύματα, συνήθισα πια την απώλεια/ έχω χάσει την ψυχή μου, κάπου εκεί γυρίζει, όσο θάβει τον χρυσό στις λάσπες/ κι ό,τι φως έμεινε για ελπίδα, το ξεσκεπάζω, το αφήνω να φύγει μόνο του, ελεύθερο/ ίσως το βρει ταξιδιώτης, να του δείξει το σωστό δρόμο μακριά μας.» Γιάννης Βέλλης