
Μια παπαρούνα
φύτρωσε μόνη,
μέσα στη γλάστρα
στο μικρό μου μπαλκόνι.
Παπαρούνα μου!
Άλικα πέταλα,
μαύρα στη βάση,
φυσάει αγέρας,
τα τινάζει με βιάση.
Μια πρασινάδα
την σκεπάζει απαλά,
προστατεύει τα άνθη της
απ’ τη φθορά.
Αχ παπαρούνα
αγαπημένη,
λικνίζεσαι όμορφα
μέσα στα κόκκινα
στολισμένη!
Έχεις το χρώμα
που χει η καρδιά μου,
καθώς το αίμα μου
κυλά ασταμάτητα
στα σωθικά μου!
Μα θα ρθει η στιγμή
κάποια ημέρα,
να πέσουν τα πέταλα
κι ο μίσχος θα σέρνεται
απ’ τον αγέρα.
Όμως στη σκέψη μου
πάντα ολόρθη
θα καμαρώνεις,
και κατακόκκινη
πάνω στο μίσχο σου
τ’ άλικα πέταλα
με τσαχπινιά θα ορθώνεις!
Παπαρούνα μου!!!
13 – 4 – 2026
Ελένη Κύρκου -Σαφάκα
Σχολιάστε