
Το κάθε τι στη φύση, έχει φωνή.
Έχει ήχους.
Οι άνθρωποι, τα ζώα, η θάλασσα,
τα δέντρα, τα φυσικά φαινόμενα.
Με ήχους διαφορετικούς.
Κάποτε και τα συναισθήματα!
Λύπη, με κλάμα και λυγμούς,
χαρά, με γέλιο και τραγούδι.
Υπάρχουν όμως καταστάσεις,
που οι άνθρωποι εκφράζονται
βουβά, δίχως φωνή,
με άηχες κραυγές!
Βουβός πόνος, άφατη απελπισία!
Στης μάνας, που χασε παιδί,
κυλάει καυτό το δάκρυ.
Δίχως λαλιά, δίχως φωνή,
πονάει και σπαράζει.
Τα μάτια της μόνο «μιλούν»
άηχα, δίχως λέξεις!
Είναι το μάτι της καρφί
και πώς να το αντέξεις;
Κι αυτές οι άηχες κραυγές,
που σκίζουν τον αέρα,
είναι πιο συνταρακτικές
και φτάνουν στο σύμπαν, πέρα…
5 – 6 – 2025
Ελένη Κύρκου – Σαφάκα
Σχολιάστε