ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

Χρόνια γράφουμε για το θέμα αλλά δεν έτυχε μέχρι τώρα της προσοχής των διοικούντων των δήμο. Κανείς δεν έβαλε μπροστά μια μελέτη να υδρευτούν δεκάδες κοινότητες και η έδρα του δήμου- με φυσική ροή και να γλυτώσουν οι κάτοικοι από την σημαντικά επιβαρυμένη τιμή στο νερό λόγω των δεκάδων αντλιοστασίων Έχει σε όλη την έκταση του τον ζωοδότη Καλαμά.            Έχει το Κεφαλόβρυσο και την Λαγκάβιτσα.

Έχει τα νερά του Τσαμαντά, που σαν πιείς μια γουλιά χωνεύεις ένα βόδι… (Ρούφλιακας)

Έχει τα Αναβρυστικά, στα πόδια της Ραβενής.

Έχει τη μάννα του νερού στης Βόθνες της Κεραμίτσας και της Τζούμας και τι δεν έχει.

Έχει και το Μαυροβιρό του Λιμπόβου

Είχε και τα νερά των Μύλων (Σκέφαρης) που έφερναν γύρω 12 νερόμυλους και πότιζαν τον κάμπο που έβγαζε τα μοναδικά κρεμμύδια. Τα νερά της Σκέφαρης τα απολαμβάνει η Ηγουμενίτσα. Τα πουλάει στα καράβια και εισπράττει στην υγειά των κορόιδων- αφού τα ποτιστικά της Σκέφαρης έγιναν και ξερικά  και οι αγρότες της έμειναν ξερικοί… *Απο πληροφορίες ο Δήμος Φιλιατών χρωστάει στο δήμο Ηγουμενίτσας καπου 800.000 ευρώ γιατί ο δήμος Ηγουμενίτσας υδρευε κάποιες κοινότητες του δήμου Φιλιατών- αποτα νερά της Σκέφαρης, απο τα νερά του δήμου δηλαδή που πήρε η Ηγουμενίτσα τον καιρό της χούντας. Το θέμα εκρεμεί χρόνια αλλά δεν έγινε κάποια ενέργεια να διαγραφεί αυτή η παράλογη χρέωση και μας θυμίζει τη λαική ρήση ¨Μας έφαγαν την κότα μας έχεσαν και στη πόρτα¨.

Σήμερα, αυτός ο προικισμένος σε νερά Δήμος δεν έχει να πιεί… αν σταματήσουν οι αντλίες! Ναι, δεν υπάρχει συστηματική εκμετάλλευση αυτών των νερών, ούτε για να πιεί κανείς- εκτός βέβαια από την στοιχειώδη εκμετάλλευση των δυο νερόμυλων στη Δάφνη (Τζούμα) και του φράγματος και του Υδροηλεκτρικού στον κάμπο.

Πάνω από 50 αντλίες δουλεύουν για να πιεί νερό ο πληθυσμός και εκατοντάδες χιλιάδες δαπανώνται στον ηλεκτρισμό και την αγορά και επισκευή των μηχανημάτων άντλησης. Τόσοι και τόσοι Δημοτικοί άρχοντες πέρασαν από αυτό το πόστο, δεν βρέθηκε ένας να πει τι κάνουμε ρε; Να ξεκινήσει ένα σχέδιο ύδρευσης με φυσική ροή όσων χωριών γίνεται και ας παραμείνει σχέδιο, στο κάτω κάτω. Ίσως κάποτε υλοποιηθεί.

(οι φωτογραφίες είναι από το LA BASTIA- του Μιχάλη Πασιάκου)