Ιστότοπος για τους Φιλιατες και οχι μονο- με νέα και παλιά, ειδήσεις και σχόλια, λαογραφικά και φωτογραφικά θέματα και την εφημεριδα μας ¨τα ΝΕΑ των Φιλιατών¨ σε ηλεκτρονική μορφή

Archive for Δεκέμβριος, 2016

Φιλιάτες: Ευχές απο τα παιδιά & το προσωπικό του Οικοτροφείου!


απο ανάρτηση της: Ελένης Πούλου

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΤΟΥ ΟΙΚΟΤΡΟΦΕΙΟΥ ΕΥΧΟΝΤΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ «ΚΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΕΔΩ»

Φωτογραφία της Ελενη Πούλου.

ευχές και δημιουργίες των μαθητών του Δημοτικού Σχολείου Σαγιάδας- Ασπροκκλησίου


απο ανάρτηση της: Μαρίας Βασιλείου

Φωτογραφία του χρήστη Δημοτικό Ασπροκκλησίου-Σαγιάδας.

Φωτογραφία του χρήστη Δημοτικό Ασπροκκλησίου-Σαγιάδας.

Φωτογραφία του χρήστη Δημοτικό Ασπροκκλησίου-Σαγιάδας.

Φωτογραφία του χρήστη Δημοτικό Ασπροκκλησίου-Σαγιάδας.

Φωτογραφία του χρήστη Δημοτικό Ασπροκκλησίου-Σαγιάδας.

Φωτογραφία του χρήστη Δημοτικό Ασπροκκλησίου-Σαγιάδας.

Φωτογραφία του χρήστη Δημοτικό Ασπροκκλησίου-Σαγιάδας.

Φωτογραφία του χρήστη Δημοτικό Ασπροκκλησίου-Σαγιάδας.

Φωτογραφία του χρήστη Δημοτικό Ασπροκκλησίου-Σαγιάδας.

Φιλιάτες 22 Δεκέμβρη 2016, παζάρι με κάλαντα…


όμορφες εικόνες χάρισαν στο χθεσινό παζάρι τα παιδιά του Λυκείου που είπαν τα κάλαντα….

21

κι ένα βιντεάκι της Μπάντας, απο ανάρτηση του: Πέτρος Παπάς

και συνεχίστηκαν οι ομορφες εικόνες απο την μπάντα μας

3

που μπήκαν και στο μοναδικό μας ¨Λιοτρίβι¨ να τα πουν…

45678

 

 

Απίστευτο κι όμως… Ελληνικό!


Δείτε πως ένας Έλληνας έκανες τους πάντες να χορεύουν Ζορμπά, στο κέντρο πόλης του Καναδά. Συρτάκι παντού. Η Ελλάδα δεν πεθαίνει ποτέ. ΩΠΑ!

Φιλιάτι απο Φαρμακοβούνι και ψίχα θάλασσα…


απο ανάρτηση του Χριστόφορου Βενέτη

Φωτογραφία του Χριστόφορος Βενέτης.

Με αφορμή μία ωραια φωτογραφία του ορειβάτη φωτογράφου Λεων.Τζανή από την κορυφή του Φαρμακοβουνίου θυμήθηκα τους στίχους του Φιλαταίου φυσιολάτρη ποιητή Γιώργου Βουγίδη τότε που η συγκοινωνία γινόταν διά θαλάσσης….

«Μεσοπλαγίς τα προβάτα μπε μπε μπε μπε βελαζούν
κι απλώνουνε τη μουσική του κουδουνιού τριγύρω
Κι ο πιστικός σ ένα κοντρι λαλάει μοιρολόι…
Στο πέλαγο ξεμύτησε καράβι από τα ξένα,
Ποιά μάνα θα καταχαρει ; τ αυτί ποιανής λαλαεί;
Κι αν καρτερεί τον άντρα της ρουτί καινούργιο ας βάλει ….»»

Ομοσπονδία Μουργκάνας, απολογισμός εκδηλώσεων…


Φωτογραφία της Ομοσπονδία Μουργκάνας.

Στου νου την κάμαρά μας, αγριομέντα! Ξύπνησαν μνήμες…

Νύχτωνε, το φεγγάρι είχε αρχίσει να φαίνεται. Σιγά σιγά, φώτισε τον ουρανό. Είχαμε κινήσει για την μέση του πουθενά! Έτσι ακούστηκε, πως πάμε για εκεί που είναι δύσκολες οι αντάμωσες…

-«Έρημος τόπος, που κινάτε;»…

Διαβήκαμε το σύνορο της ερημιάς… κάτι μας οδηγούσε! Κάτι βαθύ, ανεξίτηλο όσο οι αιώνες που πλημμυρίζουν την ύπαρξή μας…

Λιθάρια κατρακύλησαν, φωνές πουλιών, καμπάνες, το παράπονο του κλαρίνου, το ντέφι, μακρινές φωνές, η Μάνα…

«Έσκαψαν το βουνό. Έβγαλαν πέτρα.
Το ‘χτισαν πάλι με την ίδια του την πέτρα…».

Κυκλικά πορεύεται η ζωή μέσα στην διαχρονική διαδρομή τ’ ανθρώπου κι ο δημιουργός του «Η Μουργκάνα Αφηγείται», αποζήτησε να μας θυμίσει τον κόσμο μας!

Να μας θυμίσει όσα γέννησε ο τόπος, οδηγώντας μας σε αυτό που είμαστε. Ν’ ανέβουν στην επιφάνεια αυτά που μας «τρώνε»…

Σαν τα ποτάμια που σμίγουν και τους καημούς αντιλάλησε η φωνή της μνήμης! Αντιλάλησε ένα ολάκερο βουνό, για όσα πρέπει κάποτε να κληρονομήσουν τα παιδιά μας.

Αν χαθούν η ιστορία, η συνέχεια και η μνήμη, τότε μήτε γιοφύρι θα βρεθεί για να διαβούμε το σύνορο της ερημιάς!

Αντώνη Τσάβαλε, ίδιο το αίμα που μας ενώνει! Δέξου ένα βαθύ «Σε Ευχαριστούμε», αν και μοιάζει λειψό, μπροστά σ’ όσα απλόχερα μας χάρισες!

Φωτογραφία της Ομοσπονδία Μουργκάνας.

 

Φιλιάτες, απο τη ΘΕΟΦΙΛ νέο έργο 23, 27 και 29/12


Η Ελλάδα που φεύγει


Αλέξης Παπαχελάς ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ

Σε αυτόν τον τόπο υπήρχαν πάντοτε δύο Ελλάδες. Η μία που ταίριαζε σε εκείνη την περίφημη ρήση του Κώστα Σημίτη (αυτή είναι η Ελλάδα…) και η άλλη που πίστευε ότι αυτός ο τόπος μπορεί να απογειωθεί. Η μία που ήθελε τη βολή της· η άλλη που ήθελε να παίζει «στα ίσα» σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο.

Διαπιστώνουμε τούτη την περίοδο, με μεγάλη αγωνία, ότι η μία Ελλάδα φεύγει. Ο,τι καλύτερο διαθέτει αυτός ο τόπος εγκαταλείπει τη χώρα και αναζητεί ευκαιρίες σε όλο τον πλανήτη. Δεν χρειάζεται να ψάξει κανείς τους αριθμούς, αν και υπάρχουν σοβαρές σχετικές μελέτες που έχει δημοσιεύσει και η «Κ». Κάθε μέρα, όμως, ακούμε πραγματικές ιστορίες. Φορολογικά γραφεία «μετακομίζουν» σωρηδόν Ελληνες πολίτες στη ΔΟΥ Ελλήνων εξωτερικού. Μαζί τους παίρνουν φόρους, εισφορές και οικονομική δραστηριότητα. Επισκέπτες σε νοσοκομεία στη Γερμανία, ξενοδοχεία σε όλο τον κόσμο, επιχειρήσεις στο Χονγκ Κονγκ συναντούν Ελληνες που ακολουθούν μια πανάρχαια παράδοση της φυλής.

Υπάρχει, όμως, ένας κίνδυνος, μια μεγάλη απειλή. Η Ελλάδα που μένει είναι κουρασμένη, απελπισμένη και έχει λίγο-πολύ σταματήσει να πιστεύει στις δυνάμεις της. Είναι πολύ δύσκολο να εμπνεύσεις τους ανθρώπους που δεν έχουν να φάνε και δεν ανοίγουν το καλοριφέρ εδώ και χρόνια ότι πρέπει να πάρουν οι ίδιοι και η χώρα ρίσκα για να πάμε μπροστά. Ακούν μεταρρυθμίσεις και βουρκώνουν, γιατί νιώθουν ότι κάποιος θα τους κόψει και άλλο τη σύνταξη.

Ενα άλλο κομμάτι έχει κάνει ιδεολογία τη βολή, την αποδοχή της μετριότητας και του χαμηλότερου κοινού παρονομαστή. Το βλέπουμε πολύ έντονα στην παιδεία. Εχουν φτιαχθεί δήθεν ιδεολογικά οχυρά, πίσω από τα οποία κρύβονται οι μέτριοι, οι συνδικαλισμένοι κι εκείνοι που έχουν ως στόχο να καταστρέψουν ό,τι ξεχωρίζει.

Μέσα σε αυτό το τοπίο, πολλές χιλιάδες Ελληνες δουλεύουν σαν σκυλιά, ας μου επιτραπεί η έκφραση, σε πολύ αντίξοες συνθήκες. Γιατροί, ευσυνείδητοι εκπαιδευτικοί, αστυνομικοί και άλλοι, που κρατούν όρθια τη χώρα. Οι άνθρωποι του ιδιωτικού τομέα, που δεν το βάζουν κάτω παρά τον πόλεμο που υφίστανται.

Και αυτοί, όμως, βρίσκονται στα όρια της απόγνωσης.

Ποιος είναι ο κίνδυνος; Η Ελλάδα που έχει φύγει να σταματήσει να μπολιάζει με δυναμισμό και όραμα την Ελλάδα που μένει. Να γίνει η απλή επιβίωση, και εν μέρει η βολή, στόχος για όσους έμειναν, λόγω κούρασης και απελπισίας. Ο λογαριασμός, πάντως, δεν βγαίνει.

Χωρίς νέο πλούτο και ένα νέο εθνικό παράδειγμα που θα λατρέψει την επιχειρηματικότητα και το ρίσκο δεν θα πάμε μακριά, θα αρχίσουμε να τρώμε τις σάρκες μας.

Είναι ώρα να σκεφτούμε ανατρεπτικά, για να αποφύγουμε το μοιραίο. Λύσεις δεν θα μας βρουν οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών, ούτε κανείς άλλος. Το στοίχημα είναι καθαρά δικό μας. Μπορούμε και αξίζουμε κάτι πολύ καλύτερο, που θα απαιτήσει προσπάθεια και άμιλλα;

Ή θα γίνουμε η μεγάλη Εντατική της Ευρώπης και θα είμαστε ικανοποιημένοι απλώς που ζούμε;

να πάμε…


Το προσωπικό και οι μαθητές του Δημοτικού Ωδείου Φιλιατών σας εύχονται καλές γιορτές και σας περιμένουν…Φωτογραφία της Δημοτικό Ωδείο Φιλιατών.

να πάμε…


Φωτογραφία της Ομοσπονδία Μουργκάνας.

Ετικετοσύννεφο

Αρέσει σε %d bloggers: