ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«… Από τότε που μπήκαν οι αντάρτες στο χωριό και έμαθε ότι απώλεσαν το άπαρτο κάστρο, τη θρυλική Μουργκάνα τους, που της άρεσε και αυτηνής να αγναντεύει τα καλοκαιρινά απογεύματα από την πλαγιά, την είχαν ζώσει οι αμφιβολίες. Την ήττα δεν την έμαθε αμέσως, γιατί απλά κανείς δεν της την είπε. Σκόρπιες κουβέντες έπιανε από εδώ και από εκεί, στον αέρα του στρατοπέδου που είχε μολυνθεί από την αποθαρρυμένη διάθεση των ανταρτών και των καπεταναίων τους. Σκυθρωπά πρόσωπα έβλεπε στοστρατόπεδο, όταν πήγαινε τις πρώτες μέρες, τσακωμούς και φωνές άκουγε συνέχεια, όταν ανέβαινε στο φυλάκιο, το ένιωθε και αυτή το πεσμένο ηθικό τους. Και ήθελε να μάθει περισσότερα. Και η προθυμία της να βοηθήσει σε δουλειές και αγγαρείες, μεγάλωνε εκείνες τις ημέρες και ήταν ένας πολύ καλός λόγος και αυτός για να παρατείνεται η παραμονή της πάνω στην Τζούνγκα. Τους έβλεπε σμπαράλια όλους τους αντάρτες, κουρασμένους, σκεφτικούς, λιγομίλητους να στέκονται με βλέμμα απλανές και να ατενίζουν τα γύρω βουνά. Τα έβλεπε και τα λυπημένα βλέμματα που έπεφταν βιαστικά και κρυφά πάνω στην οροσειρά της Μουργκάνας και ήταν ένας σιωπηλός και άφατος θρήνος. Πόσους νεκρούς να είχαν σε αυτή τη μάχη συλλογιζόταν, όταν τους έβλεπε να περπατούνε με κατηφή πρόσωπα, σέρνοντας τα ισχνά ποδάρια τους, γερασμένοι πριν την ώρα τους, ίδιοι διακονιάρηδες; Πόσοι συναγωνιστές να χάθηκαν πάνω σε αυτό το αγριοβούνι; Ήταν μικρό το τάγμα που είχε φτάσει στο Ραδοβίζι, διακόσιοι μαχητές ήταν και δεν ήταν και διαμοιραστήκανε στα δύο χωριά και οι απώλειες όπως λογάριαζε πρέπει να ήταν πολύ μεγάλες…»
Απόσπασμα από το βιβλίο «ΛΙΒΙΑΧΟΒΟ λένε το μοιρολόγι» της Στεφανίας Σουλή, εκδόσεις Πελασγός ,