ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

Κεραυνός εν αιθρία η αναγγελία ετούτη, για την μικρή μας κοινωνία.

Συλλυπητήρια στην οικογένεια του, στις αδελφές κλπ συγγενείς!

   Είπα να γράψω κάτι, για τον Μιχάλη Πασιάκο, για την εκδήλωση μνήμης και τιμής που του κάνουν στη Σαγιάδα στις 16/8/25, αλλά διαπίστωσα για μια ακόμη φορά ότι δεν προσμετράτε το έργο του. Πενήντα χρόνια που τον θυμάμαι, κάτι καινούργιο θα είχε να μου πει την άλλη μέρα. Σ’ αυτά τα 18.000 μερόνυχτα, πάντα είχε κάτι να προσθέσει στην ιστορία του.

Μια ιστορία, ένας ωκεανός, μια ¨Πασιακιάδα¨, όπως του το ‘λεγα και με απόπαιρνε! Με απόπαιρνε γιατί δεν ήταν ποτέ καβαλημένος- ήταν πάντα πρόθυμος να βοηθήσει, να συντρέξει για το καλό.

   Τον πρωτογνώρισα πριν 50 χρόνια, από σήμερα και μας ένωσε η αγάπη για τον τόπο, τον πολιτισμό και η κάποια πολιτική μας ταύτιση. Μαθητής τότε αυτός, έμενε στην Εστία, αλλά η επαναστατική του δράση του στοίχησε το διωγμό του απ’ αυτή (είχε οργανώσει απεργία πείνας για να βελτιωθεί το φαγητό). Την ίδια ώρα εγώ έκοβα το μούσι της επανάστασης για να πιάσω δουλειά σ’ αυτή. Δεθήκαμε την άλλη χρονιά το 1976, για να λειτουργήσουμε την Δημοτική Βιβλιοθήκη Φιλιατών- που είχε ιδρύσει το Ίδρυμα Λαμπράκη. Χαθήκαμε για λίγο σαν έφυγε να υπηρετήσει  την μητέρα πατρίδα, ως ημιονηγός- όπως αυτοσαρκάζονταν.

   Σαν τέλειωσε αυτές τις υποχρεώσεις κι εγκαταστάθηκε στη Σαγιάδα, άρχισε το ενδιαφέρον και η ενασχόληση του για κάθε τι που μπορεί να βάλει ο ανθρώπινος νους. Όργωνε τα βουνά και τα λαγκάδια για να καταγράψει την χλωρίδα- μανουσάκια κι άγρια χόρτα στην ημερήσια διάταξη της κουβέντας και της δράσης. Πήγαμε στο Κουκούλι Ζαγορίου και γνώρισε τον Κώστα Λαζαρίδη- με την τεράστια γνώση και συλλογή στην χλωρίδα και πανίδας του Βίκου. Δεν άφηνε απέξω την πανίδα, τρανή απόδειξη ο Μάρκος- η αρκούδα που την είχε συντροφιά για καιρό. Ακόμη και δόκανα για αλουπές μάζευε κι μετέτρεπε το σπίτι του σιγα σιγά σε ανοικτό μουσείο. Πέτρες και ξύλα με περίεργα σχήματα, μπαούλα, είδη οικοσκευής, παλιά εργαλεία, υνιά ξύλινα και σιδερένια- φρόντιζε να προκάνει τους τσιγγάνους να μη χαθεί το χτές.

 Παράλληλη η δράση του για τον πολιτισμό, μέσω του Πολιτιστικού Συλλόγου Σαγιάδας, καθιέρωσε το Πάσχα, λαϊκό πανηγύρι ¨Πανηγύρι της Ειρήνης¨, υπόδειγμα λαϊκού πανηγυριού για όλη την Ελλάδα.  Τότε κάπου φώλιασε η ενασχόληση του με την ιστορία και την λαογραφία. Ξεκίνησε κι ανάδειξε την ξεχασμένη παλιά Σαγιάδα. Ανασκάλευε παλιές βιβλιοθήκες, επίσημες και ιδιωτικές, βρήκε χαμένα αρχεία, ξελάκωσε θαμμένα στοιχεία, στοιχειοθέτησε ιστορίες και δοξασίες, κατέγραψε προσωπικές μαρτυρίες και συνέβαλε- όσο κανείς άλλος- στην γνώση της τοπικής μας ιστορίας, λαογραφίας. Πάει στην Ευρώπη κι έφερε το αρχείο του φωτογράφου Μπουασονά, των αρχών του 20^ου αιώνα. Ανάδειξε τους πίνακες ζωγραφικής του LEAR του 19^ου αιώνα κ.α. Ανέδειξε το φωτογραφικό αρχείο του Σπύρου Μελετζή- γαμπρού στο Γηρομέρι. Το ίδιο έκανε και με το αρχείο του Γεράσιμου Μίχα- από την Πλεσίβιτσα- πήγαμε στην Κέρκυρα, στην κόρη του Μίχα, την Τζένη- μας είχε δώσει και κινηματογραφική ταινία από παζάρι των Φιλιατών του 1950- η ταινία ¨χάθηκε¨ από κοινό γνωστό. Η αγάπη του για το Φιλιάτι τον έκανε να ιδρύσει εκεί το Κέντρο Ιστορικών Μελετών Θεσπρωτίας. Πρόεδρος αυτός, μέλος στο Δ.Σ. εγώ, για χρόνια- το ΚΙΜΕΘΕ δεν λειτουργούσε χωρίς να βάλει το χέρι του ο Μιχάλης- απόδειξη το σήμερα…

   Ξέρω, γράφω πολλά, αλλά πιστέψτε με δεν καταγράφω ούτε το 10% της δράσης του. Είναι πολλά τα 18.000 έργα και ημέρες του. Κάθε μέρα και κάτι καινούργιο, παρακολουθούσε τις δημοπρασίες, χτυπούσε κι έπαιρνε ότι μπορούσε- να μη χαθούν στοιχεία. Αντιεξουσιαστής από την φύση του κι αν έκανε πίσω κάπου, το έκανε και μόνο για να σωθεί ότι σώθηκε- έτσι κυκλοφόρησαν τα μοναδικά φωτογραφικά άλμπουμ της Θεσπρωτίας και όχι μόνο.

   Χιλιάδες οι εικόνες που έχει καταγράψει με τον φακό του. Είχε φέρει και τον αεροφωτογράφο Γιώργο Κουρούπη- από τότε έχουμε τις όμορφες εικόνες από ψηλά. Με τον Κουρούπη πήγαμε στη γέφυρα της Γκρίκας στην Παύλα- το ποτάμι κάτω από την Πόβλα. Παρά τρίχα να τον χάσουμε, μέσ’ τα σύδενδρα του μονοπατιού της Μιχάλιαρης, ψάχνοντας τον αρχαίο δρόμο με το καλτερίμι.

   Τι να σου πρωτοθυμηθώ Μικέλη; Η ζωή του είναι ένας ωκεανός, δεν καταγράφετε. Η δουλειά του κολοσσιαία, αρωγός όλων των ερευνητών  της Ηπείρου.

   Ο Μιχάλης ήταν ο άνθρωπος που κυριολεκτικά με έσπρωξε κι εμένα σε αυτή την ενασχόληση. Και τι δεν μ’ έμαθε, με περίσσια υπομονή κι αγάπη. «Έλα Γιώργη σπίτι να σου δώσω στοιχεία, θα τα χάσω εγώ και θα χαθούν- να τα έχει και κάποιος άλλος», μου έλεγε τακτικά. Του έκανα το χατίρι εκτιμώντας την προσπάθεια και το έργο του, χωρίς να πιστεύω ότι θα χαθεί κάτι από όσα μάζευε.  «Μικέλη μου είσαι νεότερος από μένα, έχεις φαί ακόμη» του έλεγα… χωρίς να υποψιάζουμε τα μελούμενα! Τα τελευταία του χρόνια έγραφε ένα βιβλίο για τον Μουσά Ντέμη- έναν επιφανή Φιλιατιώτη μουσουλμάνο και προγραμματίζαμε να πάμε στα Τίρανα να βρούμε τον γιό του Μουσά, τον Ρεσούλη, για να μας δώσει στοιχεία, αλλά… δεν μας έκαναν το χατίρι ούτε ο Θεός ούτε ο Αλλάχ. Την άλλη χρονιά έφυγε κι ο Ρεσούλης, στα 93 του… φαντάζομαι τους δυο τους τώρα να τα λένε.

   Κάθε φορά που έχω την ιδέα να γράψω κάτι, ιστορικό, λαογραφικό- τσακ… τον έχω παρέα! Θα κάνουμε την κουβέντα μας, θα διαφωνήσουμε, θα μαλώσουμε και στο τέλος θα συμφωνήσουμε με ένα Ζήτω! Είναι λίγος ο χρόνος που έφυγε και δεν μπορώ ακόμη να συνειδητοποιήσω την απουσία του. Πιστέψτε με, δεν μπορώ ακόμη να μιλάω γι’ αυτόν και να μη με πιάνει το παράπονο και να με σφίγγει ένας κόμπος. Ακόμη και τα δάχτυλα στο πληκτρολόγιο κάνουν γκέλες- ίσως να μην το ξεπεράσω ποτέ. Γι’ αυτό τελειώνω κι αναφωνώ: Ζήτω του Μιχάλη Πασιάκου- για την αγάπη που είχε για τον τόπο και για το μεγάλο έργο που άφησε γι’ αυτόν, την ιστορία και την λαογραφία του!

Ο Μιχάλης ο Πασιάκος ζει και θα ζει, μέσα από το έργο του- έργο ζωής για τον τόπο, την ιστορία και την λαογραφία του!

Αφιερωμένο τούτο το φτωχό σύγγραμμα, σε  όσους τον μνημονεύουν, πρώτιστα στην οικογένειά του, στην Άννα, την Ελένη, τον Ορίωνα, το Πασιακαίϊκο και σ’ όλους τους Θεσπρωτούς και Ηπειρώτες όπου γης!

           Γιώργος Κώτσης

Ο Δεκαπενταύγουστος στον τοπο μας, παλιά!

Μια γιορτινή μάζωξη, τιμή στην εορτάζουσα συμπεθέρα Δέσποινα Σιάκου. Γεμάτος ο παράδεισος του Περόνε, με την βοήθεια της κόρης του Όλγας των 3 αδελφών Τσαβάλου και της θεάς Ερμιόνης, εξυπηρέτησαν πάρα πολλούς πιστούς- που ξέρουν την μοναδικότητά τους, σε ποιότητα, ποσότητα, εξυπηρέτηση και καλή τιμή. Είδα φίλους και γνωστούς από την Ηγουμενίτσα και την Σαγιάδα, μέχρι και την Παραμυθιά! Γι’ αυτό το ξαναλέω, το μαγαζί της Ερμιόνης και του Περόνε είναι ένα θαύμα… ίσως του Άη Μηνά!  

ΑΝΑΡΤΗΣΕ: Δημοτική Κοινότητα Σαγιάδας

Την Τετάρτη 13 Αυγούστου 2025 στο Πνευματικό Κέντρο Σαγιάδας έγινε η παρουσίαση του βιβλίου του Κωνσταντίνος Μπουμπουλής με τίτλο <<Ιστορίες που λέγονται ψιθυριστά >>.

Σε μια κατάμεστη αίθουσα ο συγχωριανός μας συγγραφέας ,μας ταξίδευε σε ιστορίες του χωριού μας από το παρελθόν ( πραγματικές και φανταστικές ) με πρωταγωνιστές πρόσωπα που έζησαν στην Σαγιάδα .

Ο συγγραφέας ευχαρίστησε το κοινό που παρευρέθηκε στην παρουσίαση για να γνωρίσει από κοντά το βιβλίο και έδωσε τον λόγο στους συνομιλητές οι οποίοι με τη σειρά τους μοιράστηκαν τις απόψεις και τις ιδέες τους. Το βιβλίο προλόγησαν οι : ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΙΡΙΚΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΕΝΤΖΕΛΟΣ ( ΞΕΡΞΗΣ ), ΔΩΡΑ ΡΕΝΤΖΕΛΟΥ, ΜΑΡΙΝΑ ΜΠΑΛΑΝΙΚΑ, ΣΠΥΡΟΣ-ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΗΣ, ΕΡΡΙΚΑ ΤΣΙΡΙΚΟΥ Έπειτα το πέρας των ομιλιών, ο Κωνσταντίνος Μπουμπουλής υπέγραψε αντίτυπα του βιβλίου στο κοινό.

Ευχόμαστε ολόψυχα να είναι καλοτάξιδο!

Είναι ευτυχία και τιμή μας για το χωριό μας την Σαγιάδα να υπάρχουν τέτοιες εκδηλώσεις και δραστηριότητες!!!!

Με ικανοποιητική συμμετοχή, δυνατές συγκινήσεις, σε μια όμορφη βραδιά η  συνάντηση των αποφοίτων του Γυμνασίου Παραμυθιάς 1975

Το μήνυμα «Πάντα όρθιοι-ες, μαχητές-τριες της ζωής» και «Παραμυθιά σε ευχαριστούμε»

            Μισό αιώνα μετά την αποφοίτηση (1975-2025), οι απόφοιτοι του τότε Εξαταξίου Γυμνασίου Παραμυθιάς την Τρίτη 12 Αυγούστου, ώρα 7.00 μμ. συναντήθηκαν στο παλιό Γυμνάσιο Παραμυθιάς. Συμμετείχαν οι μισοί σχεδόν συμμαθητές-τριες και δεδομένων των χρόνων που από τότε πέρασαν, των αποστάσεων, των προβλημάτων υγείας και των καιρικών συνθηκών, η συνάντηση κρίθηκε ιδιαίτερα επιτυχής. Παρόντες και τρείς καθηγητές που κατάφεραν να παραβρεθούν. Ιδιαίτερα συγκινητικές οι στιγμές χαράς και νοσταλγικής αναπόλησης, του μαθητικών χρόνων, της πόλης και της εποχής. Μετά την «αναγνώριση», τους χαιρετισμούς, τις συζητήσεις, την είσοδο στους χώρους των παλιών αιθουσών και τις αναμνηστικές φωτογραφίες ακολούθησε περίπατος στους δρόμους της πόλης, με κατάληξη -αργότερα- στη Βέλιανη στο κέντρο «Μέγαρο».

            Εκεί μετά από χαιρετισμό (ακολουθεί παρακάτω) και την προβολή ενός Powerpoint με φωτογραφικό και ιστορικό υλικό και εκείνης της εποχής του Σχολείου, που έγινε από τον συμμαθητή Π. Αλεξίου, τον χαιρετισμό του καθηγητή Γ. Μαστορίδη και τις παρεμβάσεις άλλων συμμαθητών, προέκυψε μια εξαιρετικά θερμή, οικογενειακή ατμόσφαιρα που απογειώθηκε με την μουσική πανδαισία του συμμαθητή Βασίλη Δόση, που με την κιθάρα, την αισθαντική του φωνή και το ευρύ του ρεπερτόριο (έντεχνο, λαϊκό, δημοτικό, μπαλάντες), με την υποστήριξη συμμαθητών, ενθουσίασε τους πάντες, οδήγησε σε ένα γλέντι μέχρι τις πρωϊνές ώρες, που έκλεισε, τραγουδώντας, όλοι όρθιοι,  το επίκαιρο εφέτος -αλλά και πάντα- «Της Δικαιοσύνης ήλιε νοητέ».

Η επιτυχία της συνάντησης και των εκδηλώσεων οδήγησε πολλούς, στους συγκινητικούς αποχαιρετισμούς, να προτείνουν να γίνει σε πιο σύντομο χρόνο μια καινούργια συνάντηση.

Ο χαιρετισμός του Π. Αλεξίου

Αγαπημένοι συμμαθητές και συμμαθήτριες, καθηγητές και καθηγήτριες

Καλώς ανταμωθήκαμαν. Είμαστε πάλι εδώ, στην Παραμυθιά.

Μετά από 50 χρόνια. Μισό αιώνα από τότε που ανοίξαμε τα φτερά μας για να πετάξουμε σε αυτό το όμορφο ταξίδι της ζωής, με αρχικό εφόδιο τις γνώσεις που πήραμε από το Γυμνάσιο Παραμυθιάς, με πολλά όνειρα κι ελπίδες.

Λόγω των χρόνων που από τότε πέρασαν, είχαμε την ανησυχία, μήπως η συμμετοχή θα ήταν μειωμένη. Όμως μέρα με τη μέρα ακούγαμε στο τηλέφωνο «θα είμαι κι εγώ εκεί» και η σημερινή παρουσία διέλυσε τα νέφη της ανησυχίας μας. Σήμερα βρεθήκαμε εδώ οι μισοί από τους  95 που αποφοιτήσαμε.

Φάνηκε ότι τη θέλαμε όλοι αυτή τη συνάντηση, όπως το ξερό και διψασμένο χώμα αποζητάει τη βροχή ή για να θυμηθούμε τον κυρ-Αλέξανδρο, τον Παπαδιαμάντη, η επιθυμία και η θέλησή μας δεν «εξητμίσθησαν ως σταγόνες όμβρου, μετά θερινόν υετόν εντός της κοίτης πάλαι ξηρανθέντος χειμάρου».

Και είναι πολύ δύσκολο να μη συγκινηθεί κανείς, όταν μετά από τόσα χρόνια βρίσκεται ξανά με αγαπημένα πρόσωπα σε αυτό το χώρο, σε αυτή την πόλη, που μέσα σε δύσκολους καιρούς περάσαμε τα πιο όμορφα, τα πιο ανέμελα χρόνια της ζωής μας.

Μπορεί ο χρόνος να άφησε  τα σημάδια του πάνω μας, μπορεί μια γλυκιά νοσταλγία να παραλύει τα σώματα, όμως το μυαλό ελεύθερο, φτερουγίζει στα χρόνια εκείνα της νιότης, αναστοχάζεται και θυμάται.

Αλήθεια τι να πρωτοθυμηθεί κανείς;

Θυμόμαστε το κτίριο του παλιού Γυμνασίου, όπου πριν από λίγο συναντηθήκαμε, το απέναντι κτίριο αιθουσών (Ε.Ε.Ε.Ε.Κ), το «κτίριο Οικονόμου», το όμορφο κτίριο της παλιάς Μητρόπολης, τις σχολικές μας εκδρομές στα Γιάννενα, στο Σεβαστό, την μεγάλη της Στ΄ Τάξης το 1975, σχεδόν στην μισή Ελλάδα, τις γιορτές, τα θέατρα, το γήπεδο με χώμα και πέτρες, εκεί που σήμερα είναι το Κέντρο Υγείας, τις Γυμναστικές επιδείξεις και τους ποδοσφαιρικούς αγώνες, τις δυνατές παρέες και τα γλέντια μας, τα υποβόσκοντα, άδηλα, ερωτικά εφηβικά σκιρτήματα και χτυποκάρδια μας. Θυμόμαστε και τα δύσκολα εκείνα χρόνια συμμαθητές να έρχονται στο Σχολείο με τα πόδια -πολλές φορές βρεγμένοι- από τα κοντινά χωριά ή άλλους να ανεβοκατεβαίνουν το Σαββατοκύριακο τη Σκάλα της Παραμυθιάς.

Θυμόμαστε την «μικρή μας πόλη», την Παραμυθιά, με τα παλιά σοκάκια και τα μαγαζιά της, με το «Ρολόϊ», την «Κούλια» και το Κάστρο, το όμορφο «Καρκαμίσι» με τα δέντρα και το «Καφέ – Όαση», το Λάμποβο με τα χάνια, την ζωοπανήγυρη και το «γύρο του θανάτου», το Οικοτροφείο με τα 300-400 παιδιά, που σήμερα δυστυχώς είναι αναξιοποίητο, τις Κυριακάτικες βόλτες με τις «πάστες του Γούσια», το «Σινε-Θύαμις» του Δάλλα, τα φωτογραφεία του Μόσχου, του Μπρέστα και του Τσεκούρα, όπου συχνά στεκόμαστε και χαζεύαμε τις φωτογραφίες, την ασπρόμαυρη τηλεόραση στη βιτρίνα του Λάκη Μπάρμπα που βλέπαμε την «Αθλητική Κυριακή», τα εστιατόρια του Πατσιούρα και του Πρόνιου, που παραγγέλναμε -στους καιρούς της ανέχειας- μισές μερίδες, «λίγα συκωτάκια» και «λίγες φακές», το ΚΤΕΛ στο καφενείο της Μαρίτσας, με εκείνα τα τρομερά παλιά λεωφορεία, τους χαρακτηριστικούς τύπους της πόλης, τον Πίπη Τσιώτα («τα είδες, έρθαν τα λελέκια»), τον Μίχο-Κάτσιο με το γαϊδουράκι του – μεταφορικό μέσο, το αξιοσέβαστο Σπύρο Αλεξίου, δημόσιο κήρυκα-ντελάλη της πόλης και πολλούς άλλους.

Σήμερα 50 χρόνια μετά πρέπει να ευχαριστήσουμε την πόλη τροφό μας.

Παραμυθιά σε ευχαριστούμε.

Θυμόμαστε και αυτούς τους συμμαθητές-τριες μας που λείπουν σήμερα από εδώ, αλλά και αυτούς που μας άφησαν για πάντα, τον Ζήση το Μπάτση, τον Θεόφιλο Γεωργίου, τον Αχιλλέα Παππά, την Αλεξάνδρα Τζοβάρα και την Αλεξίου Αγγελική.

Έχουμε σήμερα εδώ και τρεις άξιους καθηγητές μας, τους οποίους ευχαριστούμε για την τιμή που μας κάνανε να βρίσκονται μαζί μας. Τον Φρίξο Νούσια, το φυσικό μας, πνεύμα δραστήριο και δημιουργικό και τη σύζυγό του και καθηγήτριά μας την κ. Κλαψινάκη. Τον κλασσικό φιλόλογό μας, τον Γιώργο τον Μαστορίδη, που συνεχίζει να εκφέρει με τόλμη και παρρησία δημόσια τον λόγο του. Δεν μπόρεσαν να είναι μαζί μας και κάποιοι άλλοι καλοί καθηγητές μας, ο Θωμάς Τζούρος και ο Θωμάς Καλύβας.

Θυμόμαστε όμως και αυτούς που έφυγαν από τη ζωή. Την ωραία και αγαπημένη μας φιλόλογο, την Αντωνία Τζέγκα, που την είχαμε για πολλά χρόνια καθηγήτρια και που παρά τις «πλάκες» που της κάναμε, μας αγαπούσε τόσο, που μας συνόδευσε στην μεγάλη μας εκδρομή. Τον Αχιλλέα τον Παπαθεοδώρου, που χωρίς να είναι μαθητοπατέρας, είχε καλές σχέσεις με τους μαθητές, τους Γυμνασιάρχες, τον Λάγκα, τον Σπύρο Πανδή με την «ολύμπια» παρουσία του, την Ζερβού, τον Νίκο τον Αποστολάκη.

Ευχαριστούμε σήμερα και τους καθηγητές μας.

Το Γυμνάσιο Παραμυθιάς, που με την αίγλη που είχε τότε, συγκέντρωνε μαθητές απ΄ όλη τη Θεσπρωτία και πέραν αυτής, ξεπερνούσε τους 1100 μαθητές, μας έδωσε τα βασικά στοιχεία της γνώσης και όχι μόνον.

Πολλοί απόφοιτοι του Γυμνασίου Παραμυθιάς -και εκείνης της δικής μας περιόδου 1969-1975- διέπρεψαν σαν επιστήμονες και σαν εργαζόμενοι, συνέχισαν να δίνουν με αξιοπρέπεια τον αγώνα της πράξης και της ζωής.

Συμμαθήτριες και συμμαθητές.

Στα 50 χρόνια από την αποφοίτησή μας από το Γυμνάσιο Παραμυθιάς, όπως μου παρήγγειλαν να σας πω οι συμμαθητές μου το προηγούμενο Σάββατο, ξεχνάμε σήμερα προβλήματα υγείας, χάπια και ιατρικές εξετάσεις.

Από την σημερινή μας συνάντηση, πέρα από την συγκίνηση και τη χαρά της συνεύρεσης, , παίρνουμε, σαν τον Ανταίο, δύναμη και αισιοδοξία.

Εκείνο που μπορούμε να υποσχεθούμε και να ευχηθούμε είναι ότι θα συνεχίσουμε, με τον τρόπο του ο καθένας, τον ωραίο αγώνα που ξεκινήσαμε τότε και αυτό το μήνυμα μεταφέρουμε στα παιδιά και στα εγγόνια μας -όσοι έχουμε- στο χώρο που ζούμε, στην κοινωνία.

Μήνυμα αγώνα   

Για μια ζωή με αξιοπρέπεια

Για μια καλύτερη και δίκαιη κοινωνία.

Πάντα όρθιοι-ες, μαχητές-τριες της ζωής.

Υγεία, Δύναμη και Καλή Αντάμωση στα 60χρονα ή στα 55χρονα, αν θέλετε.

Γεια σας και χαρά σας.

https://www.epiruspost.gr/dekapentaygoystos-stin-ipeiro-xechor/

https://allnews-epirus.blogspot.com/2025/08/blog-post_541.html