Φιλιάτες 11/11/25, ο καιρός
11
11
25
ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑ 11-17 ΥΓΡΑΣΙΑ 75% ΑΝΕΜΟΙ 3BF ΒΔΥΤΙΚΟΙ
«Άσμα ηρωικό και πένθιμο» για το κλείσιμο του 628 ΤΠ Φιλιατών
Ένα πλήγμα στην ψυχή της Θεσπρωτίας, μια απόφαση που αφαιρεί από την ακριτική μας γη το σύμβολο της εθνικής παρουσίας, της ασφάλειας και της αξιοπρέπειας.
Για 80 περίπου χρόνια, το Τάγμα αυτό υπήρξε κομμάτι της ιστορίας, της οικονομίας και της καθημερινής ζωής του τόπου – και τώρα έσβησε σιωπηλά μέσα στην αδιαφορία, την ανεπάρκεια και την απουσία πολιτικής βούλησης.
Την ώρα που το στρατόπεδο είχε ήδη καταργηθεί, κάποιοι χαμογελούσαν -την 28η Οκτωβρίου στους Φιλιάτες- και χειροκροτούσαν τους στρατιώτες που ήρθαν από τα Γιάννενα για να παρελάσουν, στη θέση εκείνων που δεν υπάρχουν πια. Και, λίγες μέρες μετά, χωρίς καμία λαϊκή εξουσιοδότηση, ζητούσαν – ανεβάζοντας σχετικές φωτογραφίες – από το Υπουργείο Άμυνας να παραχωρηθεί το στρατόπεδο στο Υπουργείο Προστασίας για να μετατραπεί σε φυλακές…
Αυτό δεν είναι απλώς αδυναμία κρίσης ή αφέλεια· είναι πολιτική και ηθική ένδεια! Η Θεσπρωτία αδικείται, περιθωριοποιείται και χάνει σταδιακά κομμάτι της υπόστασής της, επειδή οι εκπρόσωποί της δεν στέκονται στο ύψος των περιστάσεων. Και εκείνο που μας χωρίζει μαζί τους δεν είναι η προσωπική αντιπάθεια ή οι πολιτικές διαφορές. Είναι κάτι περισσότερο: ο διαφορετικός αξιακός κώδικας.
Ας έδιναν τη μάχη και ας την έχαναν… Η πολιτική είναι και διαχείριση συμβόλων. Στην Κόνιτσα γιατί παρέμεινε το στρατόπεδο;
Αν υπήρχε συνείδηση ευθύνης και πραγματική αγάπη για τον τόπο, το 628 ΤΠ δεν θα είχε γίνει ανάμνηση και φωτογραφία. Η πατρίδα φυλάσσεται με παρουσία, συνέπεια, αγώνα και σεβασμό– όχι με λόγια του αέρα, ρουσφέτια και χειραψίες.
Και όσοι επιτρέπουν τη συρρίκνωση της Θεσπρωτίας, ας γνωρίζουν ότι η ιστορία θα τους κρίνει — αυστηρά αλλά δίκαια.
Φιλιάτες, αλλοτινές μου εποχές
10
11
25
στο 628τπ το 1973 απο το αρχείο του στρατιώτη Μητσιώνη απο τη Μακεδονία
Μια ιστορία των χρόνων της κατοχής…
10
11
25
Μου τη είχε διηγηθεί ο πατέρας μου Μιχάλη Κώτσης. «Στην κατοχή- μέχρι που μας έκαψαν τα σπίτια οι Γερμανοί κι ντόπιοι συνεργάτες τους- ήμασταν στο χωριό, στου Τσαμαντά. Δύσκολα τα πράματα, ακόμη και για φαί, μας έσωναν τα γκόρτσα και τα κράνια- που τα τρώγαμαν με τα κουκούτσια για να χορτάσουμε.
Μια χρονιά μας είχε σφίξει πολύ η πείνα και πήραν την απόφαση οι γερόντοι και μας έστειλαν, εμένα και τον γαμπρό μας και φίλο μου Νίκο Παπαφωτίου, να πάμε στα χωριά του βούρκου να αλλάξουμε ένα γραμμόφωνο που είχαν φέρει όταν γύρισαν από την Αμερική για να πάρουμε καλαμπόκι.
Κινήσαμαν νύχτα, κατεβήκαμαν Λιντίσντα, διαβήκαμε το σύνορο και βρεθήκαμε σε ένα τσιαμοχώρι. Ρωτήσαμε από δω ρωτήσαμε από κει, μας έστειλαν στο σπίτι ενός αγά. Του δείξαμε τι έχουμε του το βάλαμε να παίξει κι όλας, είχαμε μαζί δυο πλάκες με τραγούδια. Του είπαμε τι θέλουμε και τα συμφωνήσαμε, του αφήκαμε το γραμμόφωνο και πήραμε δυο τσουβάλια καλαμπόκι 40 οκάδες, το καθένα. Τα ζαλωθήκαμε και πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Είχε αρχίσει να νυχτώνει κι ήμασταν σιμά στου Περδικάρι όταν ακούσαμε καλπασμό αλόγων. Δεν πάει σε καλό το μυαλό μας και ίσια όπως ήμασταν ζαλικωμένοι πέσαμε κάτω και χωθήκαμε σέρνοντας σε μια μεγάλη βατιά. Πέρασαν δυο καβαλάρηδες κι έφυγαν προς του Περδικάρι κι εμείς ψάχναμε να δούμε ποιοι να ‘ταν, γιατί μας πάει το μυαλό πως μπορεί να είναι ο αγάς- θα ξέχασε πως δουλεύει το γραμμόφωνο σκεφτόμασταν και γελάγαμαν. Από την άλλη όμως λαχταρούσαμε, τι θα γίνουμε, αλλά δεν κουνιόμασταν. Είχε νυχτώσει όταν ξαναπέρασαν τα άλογα και οι καβαλαραίοι, αργά και κουβέντιαζαν. Καταλάβαμε από την κουβέντα τους ότι ο ένας ήταν ο αγάς και ακόμη καταλάβαμε ότι ρώτησαν στου Περδικάρι αν μας είδε κανένας και τους είπαν όχι. Περιμέναμε κάμποση ώρα, είχε πάει μεσάνυχτα και κινήσαμε για του Τσαμαντά, με μεγάλη χαρά που γλυτώσαμε απ το άχτι του αγά».
