https://www.iefimerida.gr/ellada/aithrios-kairos-topikes-brohes-kyriaki?utm_source=rss
διαδικτυακά αλιεύματα…
15
03
26
Εκπαιδεύοντας καθαρματάκια
15
03
26
Τι είδους ανθρώπους αποφασίσαμε να μεγαλώνουμε στην Ελλάδα;
Ο Μάνος Βουλαρίνος σχολιάζει τη σχολική πραγματικότητα με αφορμή τον θάνατο της καθηγήτριας στη Θεσσαλονίκη από εγκεφαλικό επεισόδιο
Δεν ξέρω αν το εγκεφαλικό που υπέστη η μακαρίτισσα καθηγήτρια οφείλεται στους τραμπουκισμούς των μαθητών της. Σε αντίθεση με τις σφαίρες, ο θάνατος από εκφοβισμό δεν είναι εύκολο να αποδειχθεί. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η συμπεριφορά των μαθητών της δεν ήταν εγκληματική. Απλώς δεν ήταν τόσο εγκληματική όσο η κυρίαρχη αντίληψη στο εκπαιδευτικό σύστημα (και σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας), σύμφωνα με την οποία τα παιδιά πρέπει να μεγαλώνουν χωρίς να φοβούνται τις συνέπειες για τις πράξεις τους.
Οι μαθητές της μακαρίτισσας καθηγήτριας δεν φοβόντουσαν να της πετάξουν μπουκάλια γάλα ή νερό την ώρα που εκείνη πάσχιζε να διδάξει. Δεν φοβόντουσαν να της κάνουν το οτιδήποτε. Και δεν φοβόντουσαν γιατί ξέρουν ότι εξαιτίας του εγκληματικού εκπαιδευτικού συστήματος, δεν τους περίμενε καμία απολύτως συνέπεια. Ή τουλάχιστον καμία συνέπεια τόσο οδυνηρή ώστε να τους αποτρέπει από το να υποκύπτουν στις πιο ελεεινές τους παρορμήσεις.
Μια τάχα προοδευτική (στην πραγματικότητα απλώς ενοχική, βλακώδης και αυτοκαταστροφική) νοοτροπία εκπαιδεύει καθαρματάκια (που μεγαλώνοντας θα γίνουν καθάρματα) που μετατρέπουν τα σχολεία στη χαρά του τραμπούκου. Δάσκαλοι και καθηγητές, ευνουχισμένοι από την πολιτεία και παραδομένοι στις ορέξεις του κάθε βλαμμένου γονιού, προσπαθούν απλώς να γλιτώσουν τους εαυτούς τους από παιδιά που από πολύ μικρή ηλικία εκπαιδεύονται στην ασυδοσία και την ατιμωρησία ξέροντας ότι δεν μπορούν αυτοί μόνοι και αβοήθητοι να σταθούν απέναντι στην επέλαση των βαρβάρων.
Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να αλλάξει περιβάλλον ένας μαθητής; Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να μείνει στην ίδια τάξη; Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να τιμωρηθεί με τρόπο που θα του δώσει να καταλάβει ότι υπάρχουν όρια και ότι η παραβίαση τους κοστίζει; Από την άλλη ξέρετε πόσο εύκολο είναι να βρεθεί απολογούμενος ένας δάσκαλος ή ένας καθηγητής που θα προσπαθήσει να διδάξει τα όρια (το πιο σημαντικό από τα μαθήματα); Ξέρετε πόσο εύκολο είναι για έναν γονιό να τον απειλήσει; Ξέρετε πόσο εύκολο είναι να του κάνουν τον βίο αβίωτο;».
Advertisement
javascript:false
javascript:false
javascript:false
javascript:false
javascript:false
Στην Ελλάδα μοιάζει να έχουμε αποφασίσει ότι αντί για παιδιά θέλουμε να μεγαλώνουμε καθαρματάκια. Κακομαθημένα, αυτάρεσκα πλάσματα χωρίς καμία αίσθηση υποχρεώσεων και ορίων που αντιμετωπίζονται ως θεότητες στων οποίων τις διαθέσεις όλοι πρέπει να υποταχθούν. Γονείς βουτηγμένοι σε ενοχές και βολεμένοι σε ιδέες που τους απαλλάσσουν από ευθύνες και δουλειά, γονείς που μαθαίνουν τα παιδιά τους ότι αυτά είναι το κέντρο του κόσμου, γονείς που ποτίζουν τα παιδιά τους με το δηλητήριο του μίσους για οτιδήποτε δεν τους μοιάζει, γονείς που το παράδειγμά τους είναι ο τσαμπουκάς, γονείς που καταστρέφουν τα παιδιά που παριστάνουν ότι αγαπούν και ταυτοχρόνως καταστρέφουν σε αγαστή συνεργασία με το φοβικό και αδιάφορο υπουργείο Παιδείας.
Δεν ξέρω αν το εγκεφαλικό που υπέστη η μακαρίτισσα καθηγήτρια οφείλεται στους τραμπουκισμούς των μαθητών της. Αλλά αυτοί οι μαθητές που τόσο άφοβα τραμπουκίζουν, καθόλου δεν αποκλείεται να σκοτώσουν. Έτσι τους μεγάλωσαν κι έτσι τους έμαθαν. Χωρίς υποχρεώσεις, χωρίς συνέπειες, χωρίς όρια. Καθαρματάκια που περιμένουν να μεγαλώσουν για να γίνουν καθάρματα. Και μπράβο τους.
ΑΓΙΣ ΣΤΙΝΑΣ 6
15
03
26
Thanos Tzimeros
Ο Άγις Στίνας, ιδρυτικό στέλεχος του ΚΚΕ, διαγραμμένος αργότερα από τον Ζαχαριάδη, παραθέτει στο βιβλίο του την μαρτυρία ενός άλλου μαρξιστή για τα φρικιαστικά εγκλήματα των μακελάρηδων του ΚΚΕ στην Κατοχή, εναντίον των πρώην συντρόφων τους!
Παραθέτουμε ορισμένα αποσπάσματα από την ομιλία του αρχειομαρξιστή Γ. Ποντίκη στην κοινή Διάλεξη – Συζήτηση που έγινε ανάμεσα στο ΚΚΕ και στο ΚΑΚΕ (Κομμουνιστικό Αρχειομαρξιστικό Κόμμα Ελλάδος) στις 15 Δεκέμβρη του 1946, στο Θέατρο «Αλίκη»:
«… Έτσι εξηγείται η μανία των σταλινικών που κάτω από τη σημαία του ΕΑΜ ήθελαν να μονοπωλήσουν όλο το κίνημα Αντίστασης. Έτσι εξηγείται πως δολοφονήθηκε ο σύντροφος μας Πονηρός, αγροτικό στέλεχος και ηγέτης της περιφερειακής Φθιωτιδοφωκίδας. Είναι αυτός που επί Μεταξά ξεσήκωσε τους αγρότες και κατέλαβαν τα μοναστηριακά βοσκοτόπια στην Υπάτη και όταν ο Μεταξάς τον συνέλαβε ξεσηκώθηκε όλη η περιοχή σ’ ένοπλο συλλαλητήριο και επέβαλε την απελευθέρωση του.
Στην ίδια περιοχή δολοφονήθηκαν επίσης τα στελέχη μας Βογιατζής, Λυμπερόπουλος, Πόλμος και άλλοι.
Στο Αγρίνιο σύντροφος μας Αναστασίου, πρώτος οργανωτής του αντάρτικου κινήματος Καλυβιών, αφού κατέρριψε σε τρία ανταρτοδικεία τη σκευωρημένη κατηγορία ότι εξ αιτίας του δεν ανατινάχτηκε τραίνο με τσολιάδες και αθωώθηκε, καταδικάστηκε και εκτελέστηκε από τέταρτο (ανταρτοδικείο) εμπαθών σταλινικών. Την ίδια τύχη είχαν οι σύντροφοι Ξανθόπουλος Μήτσος και Λευτέρης Καπετανάκης, Καλογεράκης, Μάγειρας, Ζησιμόπουλος, ο αδελφός του δολοφονηθέντος το 1926, Λαδά και άλλοι.
Στη Βοστίνα Ηπείρου οι σύντροφοι μας έχοντας αναπτύξει σπουδαία αντικεφαλαιοκρατική και αντικατοχική δράση είχαν υποχρεώσει τους σταλινικούς σε ενιαίο μέτωπο στις εκλογές των λαϊκών επιτροπών της περιφερείας ενάντια στους Ζερβικούς. Οι σύντροφοι μας πήραν την πλειοψηφία στο ψηφοδέλτιο λόγω της μεγάλης τους δύναμης. Νικήθηκε ο Ζέρβας, αλλά μόλις δυνάμωσαν οι σταλινικοί μετέφεραν δυνάμεις απ’ αλλού και συνέλαβαν και δολοφόνησαν τους ηγέτες της περιοχής, τους συντρόφους μας Θωμά Παπαδόπουλο και Πλιάκο.
Στη Μακεδονία, στην περιοχή του Αμυνταίου ο σύντροφος μας Παπαδόπουλος είχε οργανώσει 500 αντάρτες. Οι σταλινικοί τον κάλεσαν να συντονίσει μαζί τους τον αγώνα και κανόνισαν σχετική συνάντηση όπου τον κάλεσαν. Ο σύντροφος μας πήρε το επιτελείο του και πήγε. Οι σταλινικοί τους είχαν στημένη ενέδρα και τους δολοφόνησαν.
Στην Έδεσσα ο σύντροφος μας Γκίκας Μακεδόνας, που επί Μεταξά πήγε να πάρει το παράνομο τυπογραφείο του κόμματος μας από τα χέρια των χωροφυλάκων και σκότωσε έναν τραυματίζοντας δυο, τραυματισθείς και αυτός βαρειά, δραπέτης από τους Γερμανούς, δολοφονήθηκε από τους σταλινικούς.
Το ίδιο έγινε στην Κοζάνη με το σύντροφο μας Βάμβακα, στην Καβάλλα με το σύντροφο μας Κοκκινογιάννη ο οποίος μαζί με άλλους συντρόφους μας είχε καταδικαστεί σε θάνατο από τους κατακτητές βούλγαρους φασίστες, όταν έπιασαν το παράνομο τυπογραφείο μας. Και ενώ οι σταλινικοί συνέχιζαν το δολοφονικό τους έργο, είχαμε από την άλλη μεριά τις καταδιώξεις των τριών κατακτητών και τις εκτελέσεις των συντρόφων μας. Έτσι, την ίδια περίοδο οι Γερμανοϊταλοί εκτελούσαν στη Θεσσαλονίκη τον σύντροφο μας Βουγιουκλίδη, στέλεχος των τσαγκαράδων του Πειραιά, στο Νεζερό τον σύντροφο μας Λαμπρόπουλο, υπεύθυνο της «Πάλης των Τάξεων», στην Τρίπολη τον Σαράσχο, στην Αθήνα την Πρωτομαγιά του 1944 τους ακροναυπλιώτες κρατούμενους συντρόφους μας Παπαδημητρόπουλο, Χατζηχρήστο, Ανρή Μπεραχιά, Δ. Γιαννακουρέα και ανάμεσα τους τον κατασυκοφαντημένο από τη σταλινική ηγεσία Πέτρο Ανδρόνη για «χαφιέ», για «μπιλλιετάκι».
Ο σύντροφος αυτός ήταν μέλος της Γραμματείας του Π. Γ. του Κόμματος μας. Πιάστηκε στις 13 Απρίλη του 1944 για κατοχή όπλων, βασανίστηκε σκληρά από τους χαφιέδες της Ειδικής και τους Γκεσταπίτες. Αυτόν δεν τον έστειλαν οι Γερμανοί με αεροπλάνο στη Γερμανία ούτε οι Άγγλοι τον μετέφεραν από το Παρίσι στην Αθήνα, αλλά μετά 17 ημέρες, την Πρωτομαγιά του 1944 τον εκτέλεσαν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Αλλά και 4 άλλοι σύντροφοι μας που μεταφέρθηκαν στη Γερμανία την ίδια τύχη βρήκαν με τον Ανδρόνη. Δεν γύρισε κανείς.
Εν τω μεταξύ η σταλινική ηγεσία μεταφέρει τις δολοφονίες αρχειομαρξιστών στην Αθήνα. Τον Σεπτέμβρη του ’44 δολοφονούνται στον Βύρωνα οι φοιτητές σύντροφοι μας Σακελλαρίου και Παπάζογλου ενώ μοίραζαν προκήρυξη που καλούσε το λαό να αγωνιστεί ενάντια στους τσολιάδες του Ράλλη. Έπιασαν και δολοφόνησαν τον ηγέτη των αρτεργατών της Αθήνας το Σεπτέμβρη του 1944. Στη Λάρισα δολοφονείται ο σύντροφος Δαμαλάς που ήταν από τους ιδρυτές του ΕΛΑΣ της περιοχής (…)».
(αύριο περισσότερα εγκλήματα)
«Ποτέ ξανά, από εδώ, για κανέναν»
15
03
26
Η επέτειος της 15ης Μαρτίου 1943, όταν έφυγε το πρώτο τρένο για το Άουσβιτς από τη Θεσσαλονίκη, θυμίζει πού οδηγούν ο αντισημιτισμός και η μισαλλοδοξία, αν οι φωνές από το περιθώριο κυριαρχήσουν.
Διαφημιση
50.000 αθώοι Εβραίοι Θεσσαλονικείς μέσα σε λίγους μήνες οδηγήθηκαν σχεδόν στον ολοκληρωτικό αφανισμό στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. «Κάθε «αστείο», κάθε θεωρία συνωμοσίας, κάθε βανδαλισμός σε εβραϊκό μνημείο ή συναγωγή, κάθε σχετικοποίηση του Ολοκαυτώματος, μας απομακρύνει από το «Ποτέ ξανά» και μας φέρνει πιο κοντά στο «ίσως ξανά, με κάποια άλλη μορφή. Πολεμάμε τον αντισημιτισμό σε όλες του τις μορφές, κάνουμε τη μνήμη του Ολοκαυτώματος ζωντανό εργαλείο παιδείας, συμφιλίωσης και δημοκρατίας. Μόνο έτσι το «Ποτέ ξανά» θα σημαίνει «ποτέ ξανά, από εδώ, για κανέναν», λέει μιλώντας στη Deutsche Welle, ο Προέδρος του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου Ελλάδος και της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης, κ. Δαυίδ Σαλτιέλ.
Οι σημερινοί κλυδωνισμοί
Με τις εικόνες του πολέμου να μας κατακλύζουν ξανά, η φράση «Ποτέ Ξανά» πράγματι δοκιμάζεται. «Αυτό δεν μειώνει το ηθικό της βάρος, αντίθετα το κάνει ακόμη πιο επιτακτικό. Οι όποιες συγκυρίες δεν ακυρώνουν το μήνυμα της Μνήμης, αλλά αναδεικνύουν πόσο μεγάλη προσπάθεια χρειάζεται, πόσο αναγκαίες είναι όλες οι πρωτοβουλίες που υλοποιούνται, όπως η Πορεία Μνήμης της Θεσσαλονίκης», επισημαίνει ο Σαλτιέλ, συνεχίζοντας: «Το Ολοκαύτωμα δεν ήταν «ένα ακόμη αποτρόπαιο αποτέλεσμα ενός πολέμου», αλλά μια προμελετημένη, βιομηχανικά οργανωμένη και ιδεολογικά θεμελιωμένη επιχείρηση εξόντωσης ενός ολόκληρου λαού, με στόχο την πλήρη εξαφάνισή του από την Ιστορία. Έχει μια ιστορική και ηθική μοναδικότητα που δεν αμφισβητείται».
Με αφορμή μια κρίση στη Μέση Ανατολή, άνθρωποι στην Ευρώπη ή στις ΗΠΑ επιτίθενται λεκτικά ή σωματικά σε Εβραίους επειδή είναι Εβραίοι. «Αυτό δεν είναι κριτική σε μια κυβέρνηση· είναι καθαρός, μασκαρεμένος αντισημιτισμός. Η κριτική στις πολιτικές του κράτους του Ισραήλ είναι απολύτως θεμιτή – όπως σε κάθε δημοκρατικό κράτος· η στοχοποίηση όμως εβραϊκών κοινοτήτων, συναγωγών, σχολείων ή απλών πολιτών, στο όνομα αυτής της κριτικής, διαλύει τη διάκριση ανάμεσα στην πολιτική διαφωνία και το μίσος για μια ολόκληρη ταυτότητα», λέει.
Η ένοχη σιωπή της Θεσσαλονίκης και η κουλτούρα μνήμης
Όπως έχει υπογραμμίσει και η Χάνα Άρεντ, τίποτα από όσα σχεδίαζε το Τρίτο Ράιχ δεν θα ήταν δυνατό χωρίς τη συνεργασία και τη συνενοχή στις κατεχόμενες χώρες. «Όταν λοιπόν μιλάμε για «ναζί», δεν μιλάμε μόνο για Γερμανούς, αλλά και για όσους συντάχθηκαν μαζί τους, είτε επειδή τους εξέφραζε η ιδεολογία τους είτε επειδή κυνηγούσαν προσωπικά οφέλη», τονίζει ο Σαλτιέλ. Τα τελευταία χρόνια έγιναν αρκετά βήματα μπροστά στο να φωτιστεί το σκοτεινό παρελθόν της Θεσσαλονίκης. «Αυτό δεν σημαίνει ότι η Θεσσαλονίκη έχει «συμφιλιωθεί» πλήρως με τη μνήμη της ανυπαρξίας αντίδρασης· σημαίνει όμως ότι είναι πολύ πιο έτοιμη απ’ ό,τι στο παρελθόν να κοιτάξει κατάματα τα δύσκολα ερωτήματα», τονίζει o Σαλτιέλ.
Το Μουσείο Ολοκαυτώματος στον Παλιό Σιδηροδρομικό Σταθμό και το Πάρκο Μνήμης στην Πλατεία Ελευθερίας γίνονται οι δύο πυλώνες ενός άξονα μνήμης για τη Θεσσαλονίκη. «Οραματιζόμαστε ένα Μουσείο όπου ο επισκέπτης δεν θα αισθάνεται απλός “τουρίστας της Ιστορίας”, αλλά, μετά την επίσκεψή του, θα νιώθει και θα συμπεριφέρεται ως ενεργός φορέας της μνήμης, Το Πάρκο Μνήμης στην Πλατεία Ελευθερίας έρχεται να δώσει μορφή σε αυτή τη δύσκολη μνήμη: όχι για να «ξανανοίξει πληγές», αλλά για να μετατρέψει το τραύμα σε δύναμη, τη θλίψη σε προοπτική», αναφέρει o Σαλτιέλ.
Το παιδί που μεγάλωσε απότομα
Γεννημένη στη Θεσσαλονίκη, η Λόλα Έιντζελ βρέθηκε στην Αθήνα το 1941, όταν ο πατέρας της, Σολομών Χασίδ, κατάλαβε ότι έπρεπε να εξαφανιστούν επειδή, ως αντιπρόσωπος γερμανικών οίκων, ήταν ήδη γνωστός στους κατακτητές. Παρά την προσπάθεια της οικογένειας να κρυφτεί με την ψεύτικη ταυτότητα «Χατζηγεωργίου», η προδοσία τούς χτύπησε την πόρτα στις 25 Μαρτίου 1944. «Η εικόνα τη στιγμή που ανοίξαμε την πόρτα και ήταν μπροστά ο Γερμανός φαντάρος, ο αξιωματικός και ο προδότης, είναι αξέχαστη», αναφέρει.
Η μετάβαση προς το άγνωστο έγινε με τα περιβόητα τρένα, μια εμπειρία που στοίχειωσε τη Λόλα για δεκαετίες. «Θυμάμαι τη μυρωδιά, την αφόρητη μυρωδιά, το κλάμα, τη βουβαμάρα αλλά και την υστερία. Ήταν μια ατμόσφαιρα φοβερή. Ο μπαμπάς μου με έπαιρνε αγκαλιά, με έβαζε στο φινιστρίνι, δεν είχε παράθυρο, μόνο κάτι εγκοπές στο ξύλο και μου έλεγε: «Λόλα, πάρε ανάσες, βαθιές ανάσες». Για πάρα πολλά χρόνια δεν άντεχα το τρένο· έπρεπε να σκεπάζω τη μύτη μου στον σταθμό», παραδέχεται σήμερα.
Διαφημιση
Μπέργκεν-Μπέλσεν: Οι «φωτογραφικές» μνήμες του τρόμου
Οι μνήμες της από το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μπέργκεν-Μπέλζεν είναι φωτογραφικές: «Θυμάμαι τον φαντάρο με τον σκύλο γύρω-γύρω από τον λάκκο που ήταν η τουαλέτα. Ήμουν έξι χρονών. Η μητέρα μου με κρατούσε για να μην πέσω μέσα στον λάκκο. Υπήρχαν άνθρωποι που έπεφταν μέσα», αναφέρει. Η απελευθέρωση ήρθε σχεδόν από θαύμα τον Απρίλιο του 1945, όταν το τρένο τους σταμάτησε κοντά στη λίμνη του Μαγδεμβούργου. Οι Γερμανοί σκόπευαν να τους πνίξουν ρίχνοντας το τρένο στη λίμνη, όμως ο Γερμανός οδηγός αρνήθηκε να εκτελέσει τη διαταγή. «Όταν έφτασα στην Ελλάδα, 11 Σεπτεμβρίου 1945, ένιωθα να μην είμαι παιδί, αλλά „ηλικιωμένη». Ήξερα να μη ζητάω τίποτα, γιατί δεν είχαμε χρήματα, δεν είχαμε σπίτι, δεν είχαμε τίποτα». Μετά από πολλά χρόνια πήγε για δουλειά στην Γερμανία και φτάνοντας στο σταθμό της Βόννης αντίκρισε ένα φαντάρο με σκύλο. «Είπα στον άντρα μου πάμε πίσω. Μου έκανε πολύ κακό αυτή η εικόνα που είχα ζήσει».
Το μάθημα που η ανθρωπότητα αρνείται να μάθει
Κάθε χρόνο η Λόλα Άντζελ, είναι πιστή στο ραντεβού της με την πορεία μνήμης «Ποτέ Ξανά, Θεσσαλονίκη – Αουσβιτς». Μια καλή ευκαιρία για να δει από κοντά τα εφτά εγγόνια και εφτά της δισέγγονα στη Θεσσαλονίκη. Για το Ολοκαύτωμα επισημαίνει με πικρία: «Στην Ελλάδα δεν διδάσκεται καθόλου στα σχολεία, το βάζουμε κάτω από το χαλί. Σε ένα γυμνάσιο της Κυψέλης το 2024 λέχθηκε το απίστευτο στα παιδιά ότι το γνώρισμα των Εβραίων είναι η φιλαργυρία και η γαμψή μύτη».
Κοιτάζοντας τη σημερινή γεωπολιτική αστάθεια, νιώθει θυμό για την απληστία των ισχυρών. «Αν η ανθρωπότητα είχε μνήμη, δεν θα έκανε άλλο πόλεμο. Αυτή η απληστία των „μεγάλων» βάζει τους λαούς να πολεμάνε για τα συμφέροντά τους. Με θυμώνει που δεν σκέφτονται τον λαό, αλλά την προσωπική τους δόξα», λέει χαρακτηριστικά.
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 