ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

https://www.kathimerini.gr/world/563894824/rosika-pligmata-sto-energeiako-diktyo-tis-oykranias-exi-nekroi-anamesa-toys-ena-paidi/

https://www.kathimerini.gr/world/563894848/tramp-si-se-ti-symfonisan-se-poioys-tomeis-diafonisan/

ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑ 12-19 ΥΓΡΑΣΙΑ 68% ΑΝΕΜΟΙ 2BF ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΙ

Φιλιάτες 30η Οκτωβρίου 1940, σκοτώθηκε ο συνταγματάρχης της «SIENA» ROBERTO GIANIΝΙ

(να τι γράφει στο ημερολόγιο του ο Ιταλός υπαξιωματικός Φερντινάντο Καμπιόνε)

… «Έξαφνα το βράδυ, σαν κεραυνός σε καθαρό ουρανό, έρχεται η ανακοίνωση ότι σκοτώθηκε στους Φιλιάτες ο διοικητής του 32ου συντάγματος. Αποτελεί σημαντικότατη απώλεια ο θάνατός του κατά την αρχική φάση των επιχειρήσεων, γιατί στερεί το σύνταγμα του γέρου διοικητού εκτιμώμενου και αγαπώμενου από τους υφισταμένους του, ιδίως από τους στρατιώτες. Ο συνταγματάρχης είχε πάει στο παρατηρητήριο του πυροβολικού για να εξετάσει ο ίδιος από πού προήρχετο η βολή μίας εχθρικής πυροβολαρχίας, η οποία παρενοχλούσε τα στρατεύματα τα συγκεντρωθέντα στους Φιλιάτες. Εκεί στο παρατηρητήριο τον πέτυχε μια εχθρική οβίδα και τον κομμάτιασε. Ήταν ο μόνος αξιωματικός που έπεσε κατά την πρώτη φάση των επιχειρήσεων. Ο θάνατός του προκάλεσε γενική και ειλικρινή θλίψη, που ήταν ακόμη μεγαλύτερη, γιατί το τραγικό γεγονός επήλθε ενώ τόσο λαμπρά εξελισσόταν οι επιχειρήσεις.»

Σ.Ιστοσελίδας:  Οι Ιταλοί είχαν θάψει τους νεκρούς τους στου «ΤΑΚΑ» και είχαν φτιάξει εκεί νεκροταφείο και μαρμάρινο μνημείο για τον συνταγματάρχη. Αργότερα πήραν τα οστά τους στον Ιταλία. Όπως μας έλεγε ο αείμνηστος δάσκαλος Βασίλης Τσώνης-  που μας πήγαινε συχνά στο Ιταλικό κενοτάφιο στου ΤΑΚΑ- η βόμβα έπεσε μέσα στο καζάνι που βράζανε μακαρόνια, την ώρα που δοκίμαζε ο συνταγματάρχης. Η βόμβα είχε ριχτεί απο το Ελληνικό πυροβολικό απο την περιοχή της Ντούλκας κι απο τότε οι Ιταλοί έλεγαν no faca Dulka, δηλαδή να μην έχετε φάτσα τη Ντούλκα- το τραπεζοειδές βουνό του Παραποτάμου. Το μαρμάρινο μνημείο υπάρχει ακόμη- μήπως θα έπρεπε να πάρει μια θέση σε εμφανές σημείο της πόλης να θυμίζει την ιστορία;

                                                                                         (ευχαριστώ Αλέκο για την αποστολή)

Στο χωριό μας έφτασε μια ομάδα ταλαιπωρημένων Ιταλών, ματωμένη, με ρούχα κουρέλια, με μικρά κουτιά από σανίδια στα πόδια για παπούτσια, με μάτια βασιλεμένα απ’ την πείνα. Οι γυναίκες του χωριού ξεχύθηκαν στους δρόμους να τους βοηθήσουν… Βγήκε κι η θεία Γιάγκαινα, που ’χασε τον Στάθη, το πρώτο της παιδί, στο Αλβανικό Μέτωπο. Έκλαιγε και ζάρωνε πιο πολύ το γέρικο μούτρο της… «Άσε τα μυξοκλάματα, μα αυτοί σου σκοτώσανε το παιδί σου», της πέταξε κατάμουτρα ο καφετζής ο Λουκάς. Μα εκείνη ούτε τ’ αποκρίθηκε, ούτε τον κοίταξε. Έσκυψε σ’ έναν Ιταλό που ήταν γερμένος στη μάντρα του καφενείου και της φώναξε κοιτάζοντάς την: «Μάνα, ψωμί»! Μία σκίζα όλμου τού είχε φάει τα ρούχα και τη σάρκα στην πλάτη και χαροπάλευε, αλλά δεν σταματούσε να ζητά ψωμί… Η γριά τού καθάριζε τη ματωμένη πληγή μ’ άσπρο πανί βρεγμένο σε τσίπουρο, έκλαιγε και του μίλαγε: «Μην κλαις, Στάθη… Ναι, η μάνα σου είμαι. Μην κλαις… Έχω και ψωμί και γάλα!»… Κίμων Φαραντάκης, ΣΚΟΡΠΙΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ (Κ. Ν. Χατζηπατέρα – Μ. Σ. Φαφαλιού, ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ 40-44, ΠΟΛΕΜΟΣ-ΚΑΤΟΧΗ, Εκδ.”ΚΕΔΡΟΣ” Αθήνα 1988, σελ. 56.) * Το 1952 ένας Γερμανός, ο Έρχαρτ Κέστνερ, επισκέφτηκε την Κρήτη και το γερμανικό νεκροταφείο, εκεί που είχαν ταφεί οι Γερμανοί στρατιώτες που είχαν χάσει τη ζωή τους στη περίοδο της κατοχής. Εκεί, με μια μαυροφορεμένη Κρητικιά να ανάβει κεριά στους τάφους των Γερμανών νεκρών του πολέμου και να πηγαίνει μεθοδικά από μνήμα σε μνήμα. «Την πλησίασα», λέει ο Κέστνερ «Και τη ρώτησα “Είστε από εδώ;”, “Μάλιστα.”, μου απάντησε. “Και τότε γιατί το κάνετε αυτό; Οι άνθρωποι αυτοί σκότωσαν τους Κρητικούς”, της είπα» «Παιδί μου, από την προφορά σου φαίνεσαι ξένος και δεν θα γνωρίζεις τι συνέβη εδώ στα ’41 με ’44. Ο άντρας μου σκοτώθηκε στη μάχη της Κρήτης κι έμεινα με τον μονάκριβο γιο μου. Μου τον πήραν οι Γερμανοί όμηρο στα 1943 και πέθανε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, στο Σαξενχάουζεν. Δεν ξέρω πού είναι θαμμένο το παιδί μου. Ξέρω όμως πως όλα τούτα ήταν τα παιδιά μιας κάποιας μάνας, σαν κι εμένα. Και ανάβω στη μνήμη τους, επειδή οι μάνες τους δεν μπορούν να ‘ρθουν εδώ κάτω. Σίγουρα μια άλλη μάνα θα ανάβει το καντήλι στη μνήμη του γιού μου».