Φιλιατιώτες παλιοί δεκαετία ’60! στα σκαλιά του παλιού Γυμνασίου (απο το αρχείο Σταύρου Πέσχου).
1.Σωτηρίου Θωμας,2.Αναστάσιος Γιαννέτας, 3.;,4.Παρούσης,5.Σπύρος Μέμμος, 6.Στέφανος Κυριάκης;,7.Ζήκος Πέσχος, 8.Γκούντας Κων/νος, 9.;, 10.Νίδας Κολιοτάσης, 11.Κώστας Μάνθος;, 12.Λάκης Μητροχρόνης, 13.:,14.Σταύρος Φράτης
Θα πολεμήσουμε, μέχρι να δούμε σε κάθε άνθρωπο, το χαμόγελο να απλώνεται/ την αλλαγή, να παίζει με παιδιά, στα γκρεμισμένα στρατόπεδα κατακτητών/ την ελευθερία, να συλλογίζεται το αύριο, όσο το φως μοιράζεται στην ξεχασμένη συνοικία των οριζόντων.» Γιάννης Βέλλης
«Αδίστακτος ο χρόνος, παίζει με τα μάτια σου, τις σκιές γύρω τους, την καρδιά σου, τις μνήμες σου/ και μετά σε παρατά αβοήθητο, σε μια στράτα ξένη, άγνωστη, να βρεις το δρόμο σου, που πιστεύεις πως έχασες.» Γιάννης Βέλλης
«Ας μαζέψουμε τις σκέψεις μας, νύχτωσε και κρυώνουν/ καιρός να κρατήσουμε τα όνειρα, στις εποχές.» Γιάννης Βέλλης
«Κι όλο ρωτούσες, είναι μεγάλες οι αποστάσεις ή τις κρατήσαμε έτσι;/ ανασφαλείς, μυθομανείς, ίσως κι επικίνδυνοι γίναμε για τη ζωή μας/ κι όμως έτσι μας θέλανε, γλυκούς, μαλακούς, υποταγμένους κι ανέραστους/ κάπου σκαρφίζονταν και κάποιο κόλπο, για απόσπαση απ’ την αγάπη/ μοναδικόν κι αβέβαιον το μέλλον, αναπληρώνει μια λιτή καθαρεύουσα/ μόνο η ομολογία ότι χάσαμε πάλι, εξέλειπε απ’ την ανακοίνωση/ το ότι χαθήκαμε σε φωνές και συλλαλητήρια δεν μέτραγε; τίποτα δεν μέτραγε!/ οι προσταγές, οι διαταγές κι οι ανάγκες δεν άλλαζαν, ούτε καυχιόνταν/ ακόμα κι η σημαία πατήθηκε στα χρόνια, τέτοια ατυχία/ μόνη λύτρωση η μεγάλη έρημος, αν την περάσουμε σώοι.» Γιάννης Βέλλης
Δήμαρχοι, έπαρχοι και νομάρχες τα νεότερα χρόνια
Δήμαρχοι
*Γεώργιος Κύρκος δημαρχεύει από 12/9/1949 έως 25/8/1950- υπόλοιπο θητείας Μιλ.Φραγκίσκου.
*Σπυρίδων Καλιαρέκας (ειρηνοδίκης) από 26/8/1950 έως 15/5/1951- υπόλοιπο θητείας Μιλ.Φραγκίσκου.
*Δονάτος Σπανόπουλος, ήταν δήμαρχος από το 1951 έως το 1964- τρείς συνεχόμενες θητείες- ο μακροβιότερος.
*Χρυσόστομος Ζούλας εκλέγεται και αναλαμβάνει το 1964 αλλά παύεται από τη δικτατορία το 1967.
*Σπύρος Φραγκίσκος διορίστηκε δήμαρχος το 1967, το δε 1975 εκλέχτηκε και παραμένει έως το 1978.
*Δημήτριος Λέντζαρης εκλέχτηκε και διετέλεσε από το 1979 έως το 10/1986, για δύο θητείες.
*Παντελής Κουφάλας εκλέχτηκε το 1987 έως 1994, για δύο θητείες, αλλά απεβίωσε το 1993.
*Λεωνίδας Μπολόφης δημαρχεύει το 1993-4 στη θέση του Παντελή Κουφάλα.
*Γιάννης Καζούρης ήταν δήμαρχος από το 1995 έως 10/1998.
*Γεώργιος Κολιούσης ήταν δήμαρχος από το 1999 έως 2002 στο συνενωμένο καποδιστριακό δήμο.
*Μηνά Ντουμάζιος ήταν δήμαρχος από το 2003 έως 2010, για δυο θητείες.
*Μηνάς Παππάς ήταν δήμαρχος από το 2011 έως 2015- στο συνενωμένο καλλικρατικό δήμου.
*Σπύρος Παππάς, δήμαρχος από το 2015 μέχρι και σήμερα.
Έπαρχοι: Νικολούλης, διορίστηκε το 1950 αλλά δεν ήρθε. Παπαγεωργίου- γραμματέας του επαρχείου, εκτελούσε χρέη έπαρχου. Φρίγκας, ήρθε για πολύ λίγο. Δημητριάδης, διορίσθηκε το 1951 δεν ήρθε. Εξαρχάκης, ήρθε μετά το 1951. Τουλιάτος ήταν το διάστημα 1952 – 1955. Ιωάννης Κόλλιας ήταν το διάστημα 1956 -1959. Ρεμπάπης ήταν μετά τον Κόλλια έως 1962. Ιωάννης Μέγας ήρθε το 1963 έως το 1967. Καραγιαννόπουλος ήταν το 1967 έως 1969. Άγγελος Μοσχολιός ήταν από το 1969 έως το 1971 που καταργήθηκε το επαρχείο.
Νομάρχες: Διονύσιος Κόπανος από 22/9/1949 έως 5/5/1955. Στυλιανός Βασιλειάδης 13/5/1955 έως 1/2/1956. Ιωάννης Γκότσης 7/2/1956 έως 19/12/1956. Κωνσταντίνος Λαμνάτος 16/1/1957 έως 30/6/1959. Γεώργιος Γονίδης 1/7/1959 έως 10/1/1960. Νίκος Αφεντάκης 26/2/1960 έως 27/6/1960. Ηλίας Τσιρκινήδης 24/7/1960 έως 18/7/1962. Κοσμάς Αντωνόπουλος 18/7/1962 έως 10/6/1964. Θεόδωρος Τσαούσης 10/6/1964 έως 23/10/1965. Ιωάννης Ανέστης 13/11/1965 έως 20/5/1967. Νικόλαος Κούρναβος 1967 έως 1968. Παύλος Μανωλόπουλος 1969 έως 1970. Γεώργιος Κυριακάκος 1970 έως 1971. Νικόλαος Ηλιόπουλος 1971 έως 1972. Στυλιανός Πράττος 1972 έως 1974. Ιωάννης Φιλιππάκης 14/9/1974 έως 16/7/1976. Βασίλειος Μαντζώρης 17/11/1976 έως 7/01/1978Παύλος Βλαχοσωτήρος 24/1/1978 έως 7/10/1980. Ανδρέας Αθηναίος 5/12/1980 έως 5/8/1981. Σπυρίδων Τσίρκας 14/8/1980 έως 16/11/1981. Πέτρος Ρίζος 31/3/1982 έως 24/9/1985. Τάκης Σκαλτσάς 9/85 έως 7/89. Σπύρος Μαλαξιανάκης 9/89 έως 12/90. Χαρίλαος Φραγκούλης 12/90 έως 11/93 Ηλίας Λιακόπουλος 11/93 έως 1/95.
Αιρετοί νομάρχες: Νικόλαος Τσώνης 1/95 έως 12/2002. Ηλίας Λιάκος 1/2003 έως 12/2006. Βασίλειος Γιόγιακας 1/2007 έως 12/2010 213 Γ
Το 2011 η Θεσπρωτία έγινε αντιπεριφέρεια της Περιφέρειας Ηπείρου και εκλέγει αντιπεριφερειάρχη τον Θωμά Πιτούλη και περιφερειακή σύμβουλο την Λιάνα Σάρρα- Σπανόπουλου. 214 Γ 215 Γ
Ο Αλέκος Παπαδόπουλος διετέλεσε αρκετά χρόνια υπουργός και υπερυπουργός. Από υπουργικό θώκο πέρασαν ο Χρήστος Παπασταύρου και ο Αντώνης Μπέζας.
Ιερείς τα νεότερα χρόνια
Ο Φώτιος Ν. Σιούτης, διατέλεσε ιερέας από το 1927 έως το 1947.
Μετά από αυτόν για λίγα χρόνια ιερουργούσε ο Βασίλειος Τσίγκος- από το Παλιοχώρι Αγίων Πάντων – και ο παπά-Ρέντζιος από το Τσιφλίκι. Στη συνέχεια, από το 1950, ανέλαβε ο παπά Γιάννης Παπαγεωργίου-από την Τσουρίλα. Μετά από αυτόν ανέλαβε ο Αθανάσιος Ρίζος από τον Παραπόταμο, από 1975 έως το 1981. Από το 1981 μέχρι στην πόλη μας ιερουργούν ο Παύλος Ζύλης και ο Κώστας Σπυρίδων. Το 2018-9 ήρθε και νέος ιερέας, ο Αθανάσιος Παπαδόπουλος. Στο μοναστήρι Γηρομερίου είχαμε την τύχη να είναι ηγούμενος ο Μεθόδιος Ντελής- εξαίρετο στέλεχος του Χριστιανισμού ο οποίος ανέδειξε σημαντικά την Ι.Μ. Γηρομερίου.
Ελεύθεροι Πολίτες Μυτιλήνης Να έρθει η αριστερά ρε παιδιά, να δουν και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι μια άσπρη μέρα
ΑΝΑΡΤΗΣΕ: Argirakis Konstantinos
«Είσαι παρακμιακό ωφελιμιστικό μειράκιο» είπε ο Πολάκης απαντώντας στην ανάρτηση Καρανίκα υπέρ Άδωνη για το επεισόδιο στο νοσοκομείο της Νίκαιας – «Στέκεται γονυπετής στην Όλγα και στον Φάμελλο, ξεφτιλισμένε» ξέσπασε ο Καρανίκας.
Διαδικτυακός καυγάς ξέσπασε ανάμεσα στον Νίκο Καρανίκα και τον Παύλο Πολάκη, με αφορμή ανάρτηση του πρώην σύμβουλου του Αλέξη Τσίπρα σχετικά με τα επεισόδια κατά την επίσκεψη του Άδωνι Γεωργιάδη την περασμένη Πέμπτη στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας.
Η ένταση πυροδοτήθηκε όταν ο Νίκος Καρανίκας υπερασπίστηκε δημόσια τον Άδωνι Γεωργιάδη, υποστηρίζοντας πως τη βία την ασκούν «συνδικαλιστές τραμπούκοι που δεν έχουν επιχειρήματα».
Αυτή η τοποθέτηση προκάλεσε την αντίδραση του Παύλου Πολάκη, ο οποίος σχολίασε κάτω από την ανάρτηση του Καρανίκα χαρακτηρίζοντάς τον «παρακμιακό ωφελιμιστικό μειράκιο» και κατηγορώντας τον ότι «γλείφει» τον Άδωνι Γεωργιάδη επειδή καταδίκασε τη βία και επιτέθηκε σε αυτό που περιέγραψε ως «αριστερούς τραμπούκους». Παράλληλα, άφησε αιχμές για την επαγγελματική δραστηριότητα του Καρανίκα στον χώρο της φαρμακευτικής κάνναβης.
Ο Νίκος Καρανίκας δεν άφησε αναπάντητο το σχόλιο του Παύλου Πολάκη και χαρακτήρισε συκοφαντικούς τους ισχυρισμούς του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, σημειώνοντας ωστόσο πως δεν προτίθεται να κινηθεί νομικά εναντίον του «γιατί είναι αριστερός». Στην ανάρτησή του αντέκρουσε τις κατηγορίες, περιγράφοντας τον Παύλο Πολάκη ως «για λύπηση».
Επιπλέον, υποστήριξε ότι ο βουλευτής, προκειμένου να διατηρήσει τη θέση του, «στέκεται γονυπετής» απέναντι στον Σωκράτης Φάμελλος και την Όλγα Γεροβασίλη, παρά τις – όπως ανέφερε – πολιτικές τους διαφωνίες. Καταλήγοντας ο Καρανίκας αποκάλεσε τον Παύλο Πολάκη ως «πραξικοπηματία και ξεφτιλισμένο», καλώντας τον να αναλογιστεί τα όσα γράφει.
ΑΝΑΡΤΗΣΕ: Fotis Papageorgiou
Η συγκίνηση που προκάλεσε στο δημοκρατικό λαό η εμφάνιση αυθεντικών όπως φαίνεται φωτογραφιών από το σκηνικό της εκτέλεσης των 200 πατριωτών αντιφασιστών, στην συντριπτική πλειονότητά τους μελών του ΚΚΕ και του ΕΑΜ την Πρωτομαγιά του 1944 από τους Γερμανούς ναζί στην Καισαριανή, δε θα μπορούσε να αφεθεί από τις διάφορες ρωσόδουλες φράξιες του καθεστώτος χωρίς να καναλιζαριστεί σε αντιδραστικά μονοπάτια.
Δε μιλάμε εδώ κυρίως για τον αμιγώς ναζιστικό, ούτε και για τον ακροδεξιό φιλο-ταγματασφαλίτικο αντικομμουνισμό της εθνοπροδοσίας, που δουλεύεται και στη βάση της Νέας Δημοκρατίας, κυρίως λόγω του προβοκαρίσματος κάθε Αριστεράς από τη σοσιαλφασιστική διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ το 15-19. Αυτός ο παλιού τύπου αντικομμουνισμός έβγαλε από το χρονοντούλαπο της ιστορίας διάφορες αραχνιασμένες θεωρίες του μοναρχοφασισμού της μεταπολεμικής περιόδου και της φασιστικής χούντας, σύμφωνα με τις οποίες η αντάρτικη αντίσταση και κυρίως εκείνη του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ήταν απλώς μια άσκοπη και πολεμικά ανούσια παρενόχληση των κατακτητών, που μετά ξεσπούσαν στους αμάχους με αντίποινα, οπότε τελικά θα έπρεπε να έχει αποφευχθεί.
Επειδή κουβαλάει επίσης το στίγμα ότι ο Μανιαδάκης, επικεφαλής των μηχανισμών ασφαλείας της δικτατορίας του Μεταξά, επέλεξε να παραδώσει τη συντριπτική πλειονότητα των κομμουνιστών και αντιφασιστών πολιτικών κρατουμένων στις ναζιστικές αρχές Κατοχής (με εμβληματικότερη την παράδοση του Γενικού Γραμματέα του ΚΚΕ, Νίκου Ζαχαριάδη), ο ακροδεξιός ταγματαλητισμός προσπαθεί, χρησιμοποιώντας τις συκοφαντίες του χρεοκοπημένου τροτσκισμού, να πετάξει από πάνω του τη σχετική ευθύνη, ισχυριζόμενος ότι οι κομμουνιστές πολιτικοί κρατούμενοι της Ακροναυπλίας, πολλοί από τους οποίους αργότερα εκτελέστηκαν στην Καισαριανή, μπορούσαν να δραπετεύσουν, αλλά δεν το έπραξαν, επειδή τάχα θεωρούσαν τους Γερμανούς κατακτητές φιλική δύναμη λόγω του συμφώνου μη επίθεσης Σοβιετικής Ένωσης – Γερμανίας (Ρίμπεντροπ – Μολότοφ), που βρισκόταν ακόμη τυπικά σε ισχύ. Πρόκειται για αντιιστορικές γελοιότητες ελάχιστα πειστικές, δεδομένου ότι η Ακροναυπλία είχε δεχτεί τη γραμμή του Α’ Γράμματος του Νίκου Ζαχαριάδη, που καλούσε τους κομμουνιστές να συμμετάσχουν πρωτοπόρα στον αμυντικό πόλεμο ενάντια στον ιταλικό φασισμό τον Οχτώβρη του ‘40 και, μάλιστα, με επιστολή των Γ. Ιωαννίδη – Κ. Θέου είχε ζητήσει οι κρατούμενοι να μεταβούν στο μέτωπο και να πολεμήσουν. Δεκάδες στελέχη του ΚΚΕ, εξάλλου, απέδρασαν από διάφορους νησιωτικούς τόπους εξορίας με την κατάρρευση του μετώπου και την αποχώρηση του βασιλιά και της κυβέρνησης του (έφυγαν για το Κάιρο), γεγονός που συντέλεσε στο ξαναστήσιμο του ΚΚΕ, ήδη από τον Ιούλιο του 1941, με τη συγκρότηση της Νέας Κεντρικής Επιτροπής.
Μιλάμε περισσότερο για την άμεση προσπάθεια του ψευτοΚΚΕ του Κουτσούμπα να οικειοποιηθεί τη μνήμη των 200 εκτελεσμένων ηρώων, μελών του πραγματικού ΚΚΕ, όταν πολιτικά στέκεται εντελώς στον αντίποδα τους. Δεν εννοούμε εδώ απλώς τη γενική εκ μέρους μας καταγγελία ότι το συγκεκριμένο κόμμα είναι ένα εντελώς διαφορετικό κόμμα από το παλιό ΚΚΕ, ένα πρακτορείο του ρώσικου σοσιαλιμπεριαλισμού που στήθηκε το 1961, με το λεγόμενο “8ο Συνέδριο”, μετά τη διάλυση όλων των κομματικών οργανώσεων του ΚΚΕ το 1958 και στην Ελλάδα και στην πολιτική προσφυγιά. Αυτά τα έχει καταγγείλει το μ-λ κίνημα ήδη από τη δεκαετία του ‘60 και η ΟΑΚΚΕ στεντόρεια από την ίδρυσή της το 1985. Εννοούμε κυρίως την ξετσίπωτη πια την τελευταία 20ετία αναθεώρηση και άρνηση, εκ μέρους αυτού του πολιτικά εκτρωματικού πρακτορείου, της ιστορίας του κομμουνιστικού κινήματος στη χώρα μας και ειδικά την ανοιχτή άρνηση εκ μέρους του ως λαθεμένης όλης της πολιτικοϊδεολογικής γραμμής με την οποία το ΚΚΕ (και το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα της εποχής της Γ΄ Διεθνούς ευρύτερα) έστησε τα αντιφασιστικά, εθνικοαπελευθερωτικά και αντιιμπεριαλιστικά του μέτωπα, που το έκαναν πραγματικά μαζικό, εθνικό κόμμα, εξυψώνοντάς το στη συνείδηση του πιο ανήσυχου, πρωτοπόρου και προοδευτικού τμήματος του λαού μας. Αυτό οδήγησε δεκάδες χιλιάδες εργάτες, αγρότες, υπαλλήλους και διανοούμενους, τον ανθό του νεοελληνικού έθνους, να δέσουν τη μοίρα τους μαζί του και να υποβληθούν τόσο από το δυτικό ιμπεριαλισμό και τη ντόπια άρχουσα τάξη, όσο αργότερα και από το ρώσικο σοσιαλιμπεριαλισμό σε ανείπωτα μαρτύρια, επειδή πάλεψαν για “μια καινούργια Ελλάδα της Δουλειάς, της Λεφτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση και από κάθε εκμετάλλευση, μ’ έναν πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό”, όπως σάλπιζε το ‘40 ο Ν. Ζαχαριάδης.
Το ψευτοΚΚΕ, με τη συνέργεια των ρώσικων αφεντικών του και του ελληνικού αστικού πολιτικού κόσμου, ξεκινώντας από τον Καραμανλή τον Α’, έχει υπεξαιρέσει τα σύμβολα και ποζάρει ως η τάχα “αδιαμφισβήτητη” ιστορική συνέχεια του παλιού ΚΚΕ, έχοντας δώσει στην αστική τάξη το 1974 τη μέγιστη εγγύηση εγκατάλειψης κάθε κομμουνιστικής επαναστατικής ιδεολογίας και δράσης, που είναι η εγκατάλειψη του προλεταριακού διεθνισμού. Αυτό το έκανε αλλάζοντας σιωπηρά τη θέση του για την ύπαρξη εθνικής μακεδονικής και εθνικής τουρκικής μειονότητας στη χώρα. Αυτό το αμιγώς καθεστωτικό κόμμα, “εθνικό” όχι με την έννοια του κόμματος μαζών που εκφράζει τους πόθους και τις βαθύτερες διαθέσεις των πιο πρωτοπόρων δυνάμεων του έθνους, αλλά με την έννοια των αγαστών σχέσεων με τον εκάστοτε πρόεδρο Δημοκρατίας, αρχιεπίσκοπο, αρχηγό του στρατού και της αστυνομίας, έχει το θράσος να διεκδικεί από το φιλικό του ελληνικό κράτος, αφού αποκτήσει τα φωτογραφικά ντοκουμέντα του μαρτυρίου των 200, να τα παραδώσει στον Περισσό ή έστω στους ελεγχόμενους από αυτόν δήμους.
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 