του Γιώργου Τσώμου
Ο Καλαμάς χρόνια τώρα είναι ένας νεκρός έρωτας Από τα δηλητηριασμένα βέλη της αδιαφορίας μας και τη σαπίλα του αποχετευτικού συστήματος των Γιαννιωτών. Ένα κρυστάλλινο ποτάμι που το μουρμουρητό του ήταν δοξολογία στην Ύψιστο, πρώτη ύλη για ρομάντζα και ζωγραφικά κάδρα, έγινε επιτέλους ένας ανοιχτός αγωγός λυμάτων, ανομημάτων και πληγών για όσους αντιλαμβάνονται, για εκείνους που εκτός από όραση διαθέτουν και φυλλοκάρδια.
Χιλιάδες χρόνια δουλειάς, για να μας παραδώσει η φύση αυτό το κόσμημα, τον σιωπηλό Τιτάνα με την απαράμιλλη ομορφιά, χιλιομέτρων για όσους κολύμπησαν, ψάρεψαν, περπάτησαν, ονειρεύτηκαν εκεί. Ως κάκιστοι διαχειριστές είναι πολύ φυσικό να κάνουμε άλλη μια ασέλγεια. Η λεηλασία των πάντων, η ενοχοποίηση για όλα, η καταστροφή που βαφτίζεται δημιουργία, φέρνει άλλη μια μαγαρισιά. Κι αφελείς ανόητοι, που προσδοκούνε κέρδη! Που καρτερούν δουλειές με τα δρεπάνια της λιγούρας έτοιμη να θερίσουν οφέλη
Έρχονται κάποιοι αλεξιπτωτιστές ¨επενδυτές¨ κρατικοδίαιτοι και συναλλασσόμενοι του συστήματος να μας κάνουν ¨ήπια ανάπτυξη¨. Με τα χρήματα των τραπεζών (άρα τα δικά μας), ρίχνουν κάτι χιλιάδες τόνους τσιμέντου στα Κακά Λιθάργια και τα Λάκκο του Σκόζα και ανοίγουν οι σαμπάνιες της κονόμας στο Λεκανοπέδιο.
Βγάζουν ψήφισμα οι Δήμοι την ώρα που η Περιφέρεια έχει τελειώσει το θέμα. Οι μεγάλοι τεχνοκράτες μιλάνε για λεφτά και οι αφελείς ευαίσθητοι για περιβάλλον.
Την ίδια ώρα που ο ύποπτος αντίλαλος των φαύλων αγκομαχάει στα συμβούλια του ψεύδους. Ανάπτυξη, ανάπτυξη. Άνθρωποι, που δε φυτεύουν μια τριανταφυλλιά στο πατρικό. Δεν μπόλιασαν ναι γκορτζιά. Δεν ένωσαν τρία λιθάρια απ’ τα ερείπια, να συγκρατήσουνε τον όχτο. Δεν καθέρισαν μια πεζούλα απ’ τα βατσούνια που στραγγαλίζουν την ελιά. Δεν έδωκαν ένα μεροκάματο στους εναπομείναντες λεβέντες φύλακες των σοκακιών της μνήμης. Και βουρ τα δάκρυα της υποκρισίας.
Τα τελευταία εξήντα εβδομήντα χρόνια δεν υπήρξε κανένα σχέδιο ανάπτυξης και από κανέναν. Ούτε για κτηνοτροφία, ούτε για γεωργία, τον τουρισμό, την Αρχιτεκτονική, την Αρχαιολογία. Τίποτα μηδέν. Και είναι τόσο εύκολο. Να μελετήσουν, να σχεδιάσουν, να πράξουν. Αλλά ποιοι; Τώρα πια δεν θα πάμε στο καλοκαιρινό ραντεβού για μακροβούτια στη Μπεγλίτσα, το Μελίσσι, την Κόντρα. Το βιωματικό σινεμασκόπ με τις ακροποταμιές και τα’ αηδόνια, θα παίζει πένθιμα μέχρι που το ρολόι της ηλιθιότητας σημάνει λήξη των επιδρομών. Μέχρι που τα λέπια από τις πέστροφες και τους γλάνους ξεπλυθούν από τους τελευταίους λεκέδες, ανοησίας των πονηρών της αρπαγής των δωρεάν φυσικών πόρων. Μέχρι που η χειμωνιάτικη μπουρμπούτα του Καλαμά παρασύρει τις τελευταίες φιλοδοξίες των ασεβών.
Ο Καλαμάς θα υπάρχει και μετά τα κακουργήματα μας, Όσους καρκίνους κι αν φυτέψουμε στο λαμπερό πράσινο κορμί του, με βοτάνια από τον πλάτανο, ξόρκια από τις ιτιές, χάδια από τις καλαμιές, με τα φιλιά του ήλιου και τις υποσχέσεις της σελήνης, θα επανέλθει. Όλοι εμείς οι επιτήδειοι καιροσκόποι, δεν πρόκειται να επανέλθουμε, να ξανασκεφτούμε, να ζητήσουμε συγχώρεση.
Υ.Γ. 1..Το κείμενο είναι αφιερωμένο στον Παύλο Αλεξίου, έναν άνθρωπο με τεράστιες δυνατότητες και άλλες τόσες ευαισθησίες.
Υ.Γ.2. Εγώ ένας ταπεινός κλειδαράς προτίθεμαι να οργανώσω ένα ανοιχτό συνέδριο με τίτλο ¨Θεσπρωτία & Ανάπτυξη¨, Με κεντρικό ομιλητή, εισηγητή τον κ. Μίντζα (αν θέλει). Αναλαμβάνω, μπλουζάκια, κονκάρδες, σουβλάκια, δωρεάν ξενάγηση στο απολιθωμένο εργοστάσιο. Δεκτές και με μικρή αναπηρία. Σε μια χώρα που τα τελευταία τρία χρόνια άλλαξε δεκαπέντε φορολογικά νομοσχέδια, ποιος τρελός θα βάλει έστω και ένα ευρώ; (απ’ τα δικά του;) Η ανάπτυξη δεν είναι αγγουροντομάτα, να κόψουμε δυο μποστανικά και να στρώσουμε σουφρά. Είναι μεγάλη κουβέντα, πολλά σχέδια και ατέλειωτες θλίψεις μαζί.
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 