ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑ 12-17 ΥΓΡΑΣΙΑ 43% ΑΝΕΜΟΙ 3BF ΔΥΤΙΚΟΙ

το απόγευμα

εδώ η Ταμαντιώτικη παροικία των Φιλιατών στην ΠΗΓΗ την δεκαετία του ’60!
Στην πηγή τ’ Άη Γιώρη κάτω απο την εκκλησία του που είναι κάτω απο το Φοινίκι-  εκεί πήγαιναν συνήθως για να πιάσουν  το Μάη οι Φιλιατιώτες τα παλιότερα χρόνια.                       Η στου Τάκα, όσοι δεν είχαν διάθεση για πολύ περπάτημα κλπ. Τώρα αναρτώ μια φωτογραφία πριν 60 πάνω κάτω χρόνια, στην πηγή του Άη Γιώρη- είναι η Τσαμαντιώτικη παροικία των Φιλιατών του καιρού εκείνου: Μπροστά, από το χορό, ο Μήτση Μπάντιος- τότε περίπου είχε επιστρέψει από την Αμερική. Το χορό σέρνει η Ευτυχία Κώτση- Καλογήρου και την κρατάει ο αδελφός της Δημήτρης Καλόγερος, και συνεχίζουν ο Νίκο Παπαφώτης, ο Μιχάλη Κώτσης, η Χριστίνα Παπαφώτη που έχει μπροστά της την κόρη της Βάσω κλπ. Διακρίνονται επίσης η Λόπη και η Έλλη κόρες του Γρηγόρη Δήμου. Κι ακόμη ο Γρηγόρη Ζαφείρης προς το τέλος του χορού και πρότελευταίος άντρας ο Σπύρο Καλόγερος με την γυναίκα του που δούλευαν το Χάνι του Μοναστηριού- στο Φιλιάτι!

https://www.epiruspost.gr/pano-apo-120-chiliometra-monopation-pairn/

Έμεινα έκπληκτος από τις δραστηριότητες του φίλου Λιμποβίτη, Σπύρου Κατσαμπούκα! Έφτιαξε μόνος του μονοπάτι για τον μαύρο Βιρό- το μοναδικό στολίδι της φύσης του Λιμπόβου και των Φιλιατών. Ανάδειξε τον καταρράκτη, να είναι ορατός από το δρόμο. Καθάρισε περί τα 20χιλ. μονοπάτια του χωριού. Αναστήλωσε μερικώς το ασκητήριο του καλόγερου Σαμουήλ του Κουγκίτη. Και άλλα πολλά έκανε και σχεδιάζει να κάνει. Θα ήθελε βέβαια και την στήριξη του δήμου και της περιφέρειας, σε σημαντικά ζητήματα όπως: να γίνει προσβάσιμος ο δρόμος 4χιλιομέτρων περίπου, από Λίμποβο προς Κεραμίτσα-  ο οποίος θα δώσει μια ανάσα σε πολλά χωριά της περιοχής που θέλουν να πάν στα Γιάννενα και τώρα κάνουν τον κύκλο του δήμου. Επίσης θα πρέπει να γίνει προσβάσιμο κι δρόμο που ενώνει το Ξέχωρο με το Λίμποβο, είναι δεν είναι 1χιλιόμετρο.   Βέβαια είναι κανόνας στο τόπο μας, η δράση να γεννά αντίδραση, αλλά εδώ η προσπάθεια και το αποτέλεσμα κλείνουν τα στόματα και δίνουν τα εύσημα- τα οποία θα πρέπει πρώτ’ απ’ όλους να δίνει η κοινωνία ώστε να υπάρχουν μιμητές. Η πολιτεία ας αφουγκράζεται τις τέτοιες δραστηριότητες, ας βοηθάει και ας επαινεί!

Το βιογραφικό του αείμνηστου Χρήστου, του Κοκκινολιθαρίτη που από μικρός πήρε τον δρόμο της ξενιτιάς για να επιβιώσει, είναι μια ιστορία που την έχουν σχεδόν όλα τα σπίτια στον τόπο μας και δύσκολα σ αφήνει αδιάφορο. Δυστυχώς, μεγαλώνουμε τα παιδιά μας και τα χαίρονται τα ξένα κι όπως λέει ο σοφός λαός μας: «Την ξενιτειά, την ορφάνια την πίκρα, την αγάπη, τα τέσσερα τα ζύγιασαν, βαρύτερα ειν’ τα ξένα»! Σήμερα παραθέτω άλλες 3 σελίδες (4η,5η,6η) από τις 17 συνολικά του όμορφα γραμμένου βιογραφικού- ντοκουμέντου αλλοτινών εποχών του τόπου- το οποίο σε κερδίζει με τον τρόπο γραφής και σε στέλνει σε άλλες εποχές, με άλλους συνειρμούς- όταν ξέρεις ότι ο γράφων έμαθε γράμματα στις αρχές του προηγούμενου αιώνα! Ευχαριστώ τον Στέφανο και καλή ανάγνωση σ’ εσάς!