Ιστότοπος για τους Φιλιατες και οχι μονο- με νέα και παλιά, ειδήσεις και σχόλια, λαογραφικά και φωτογραφικά θέματα και την εφημεριδα μας ¨τα ΝΕΑ των Φιλιατών¨ σε ηλεκτρονική μορφή

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Αλβανία: Συγκρούσεις στα Τίρανα με τραυματισμούς και συλλήψεις σε αντικυβερνητική διαδήλωση [εικόνες]


https://www.iefimerida.gr/kosmos/sygkroyseis-tirana-traymatismoys-antikybernitiki-diadilosi?utm_source=rss

Ρωσία: Η αντιαεροπορική άμυνα απέκρουσε επιδρομή ουκρανικών drones στη Βολγκαγκράντ


https://www.iefimerida.gr/kosmos/rosia-antiaeroporiki-amyna-apekroyse-epidromi-drones?utm_source=rss

Ουκρανία: 4 νεκροί, ανάμεσά τους 3 παιδιά, σε ρωσικό πλήγμα στο Χάρκοβο


Φιλιάτες 11/2/26, ο καιρός


ΑΣΘΕΝΗΣ ΒΡΟΧΗ

ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑ 9-13 ΥΓΡΑΣΙΑ 85% ΑΝΕΜΟΙ 5BF ΝΑΝΑΤΟΛΙΚΟΙ

Φιλιάτες, Τρικόρυφο και Φοινίκι…


μια υπέροχη φωτογραφία του ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ

Φιλιάτες, σήμερα Τρίτη 10/2/26 ωρα11πμ στο αμφιθέατρο του σχολείου.


ΑΝΑΡΤΗΣΕ: ΓΙΩΤΑ ΠΑΠΠΑ Ενημέρωση για γονείς Γυμνασίου-Λυκειου

Γαρδίκι Φιλιατών, αρχαίος οικισμός…


απο ΝΑΥΣΙΚΑ ΜΑΝΗ

Μουργκάνα… είδε ασπρη μέρα…


φωτο ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΜΠΟΤΟΥ

Φιλιάτες, Τσικνοπέφτη στου ΜΕΡΑΚΛΗ!


Τσικνοπέμπτη Στην ταβέρνα μερακλής στον Άγιο Νικόλαο.

Ποιητικά δοκίμια του Γιάννη Βέλλη!


«Όσο αναπνέεις τις σκιές μέσα στα στενά, τις ιστορίες τους, φαίνεσαι άγνωστος, περαστικός, ξένος/ το χειρότερο, θέλεις να δεθείς μαζί τους, σαν το αίμα να κυκλοφορείς στις φλέβες τους, τις ζωές τους/ κάτι λόγια σε αποπαίρνουν, κάτι χαμόγελα σε γλυκοκοιτάζουν, ένα τραγούδι ξεχασμένο λικνίζεται μόνο/ ξέρω, οι σκιές δεν έχουν αίμα, δεν έχουν ζωή, δεν έχουν φωνές, μα πώς ζείτε με τόσα ψέματα;» Γιάννης Βέλλης

«Περαστικές ιστορίες, έρχονται, τις βλέπεις, τις ζεις/ λένε, πως τις ξεχνάς.» Γιάννης Βέλλης

«Πάλι φυτεύαμε λουλούδια, σπέρναμε τους κήπους μας, δίναμε τα χαμόγελα, τι κι αν ο πόλεμος δεν τέλειωνε ποτέ.» Γιάννης Βέλλης

«Πες πως φύγανε βιαστικά, ξεχάσανε το δικό σου αριθμό/ και δεν σε ψάξανε ποτέ, μόνο κοίτα, να τους θυμάσαι πάντα.» Γιάννης Βέλλης

«Πολλά τα αδιέξοδα των ανθρώπων, έρχονται, δένονται μαζί τους, γιγαντώνονται, λες και γεννήθηκαν μόνο γι’ αυτό/ ακατανόητο πως πλησιάζουν, αγνώριστα κάθε φορά, μετά τρώνε τη σάρκα των ονείρων για καλύτερο αύριο, στο τέλος κάθονται/ με τέτοια ηρεμία, άλλωστε τέλειωσαν το έργο τους επιτυχώς, όσο η αγωνία χαράζει τα πρόσωπα, διαλύει τις ψυχές, μαραζώνει τα λουλούδια, ό,τι καλό υπάρχει ελεύθερο/ και τι μένει; κάποιο παράθυρο ανοιχτό, ξεχασμένο, για λίγο ήλιο, ή ένα πέρασμα του ανέμου σαν χτύπημα, να θυμίζει ότι κάτι κινείται, αισιόδοξο; ίσως, μπορεί και παντελώς αδιάφορο για τη συνέχεια.» Γιάννης Βέλλης

Ετικετοσύννεφο