Ιστορικό ντοκουμέντο- Η Ήπειρος των πολιτικών κρατουμένων μέσα από τα απόρρητα έγγραφα της ΚΥΠ
https://www.epiruspost.gr/istoriko-ntokoymento-i-ipeiros-ton-po/

Κώστας Σημίτης, «Πολιτική για μια δημιουργική Ελλάδα» (1996-2004)-
Η μεγάλη ιδέα των Σχολικών Βιβλιοθηκών – Ευρωπαϊκή εμπειρία φιλομάθειας
δια βίου: Βιβλιοθήκη στον Δήμο και το Σχολείο, έντυπη και ψηφιακή, δανειστική
και αναγνωστική, με Βιβλιοθηκονόμο/ Επιστήμονα Πληροφόρησης
Οι πολιτικοί και τα κόμματα στις δημοκρατίες δεν θεωρούνται και δεν είναι μεσσίες, ούτε σωτήρες ή θαυματουργοί, ώστε με ένα μαγικό ραβδί να λύνουν τα προβλήματα, για παράδειγμα να καταργούν τα μνημόνια «με ένα νόμο και ένα άρθρο». Οι φιλοπρόοδοι, φιλελεύθεροι και δημοκρατικοί πολίτες και πολιτικοί διαλέγονται με την πραγματικότητα, για να τη μεταβάλουν, να τη βελτιώσουν, να την αλλάξουν προς το καλύτερο και όχι να την αναπαράγουν. Η πολιτική δεν είναι μεσσιανική υπόθεση αλλά συλλογικό κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό εγχείρημα.
Για να κρίνουν οι πολίτες το παρόν και να καθορίζουν τη στάση τους για το αύριο χρειάζεται να γνωρίζουν το παρελθόν. Ο αιφνίδιος θάνατος του Κώστα Σημίτη ανέδειξε τόσο την πολύχρονη προσπάθειά του ως πολιτικού ηγέτη να ασκήσει δημιουργική πολιτική όσο και το συγγραφικό του έργο. Στο βιβλίο του «Πολιτική για μια δημιουργική Ελλάδα» (1996- 2004), το οποίο εκδόθηκε το 2005, ένα χρόνο μετά την αποχώρησή του από την οκταετή πρωθυπουργία, μεθοδικός και πανέτοιμος από καιρό κάνει τον απολογισμό του έργου και των δυσκολιών που αντιμετώπισε στην άσκηση των καθηκόντων του. Αναλύει την πολιτική προσπάθεια ν’ αποκτήσει η Ελλάδα δύναμη και δημιουργικότητα. «Μια τέτοια προσπάθεια για μια διαφορετική και καλύτερη Ελλάδα, τονίζει στον Πρόλογο, δεν έχει ημερομηνία ολοκλήρωσης. Οφείλει να είναι αδιάκοπη. Είναι γι’ αυτό κρίσιμο όλο και περισσότεροι να έχουμε συνείδηση του τί έγινε στο παρελθόν και τί πρέπει να γίνει στο μέλλον».
Ο αναγνώστης μπορεί να σχηματίσει μια πολύπλευρη και συνολική εικόνα, αλλά και να βρει αναφορές στα γεγονότα και τα έργα που συντελέστηκαν. Στο οπισθόφυλλο παρουσιάζει συνοπτικά το περιεχόμενο του βιβλίου: «Το βιβλίο αυτό αφορά την προσπάθεια για τον εκσυγχρονισμό της χώρας την περίοδο 1996 – 2004. Αναλύει πολιτικές, εξιστορεί γεγονότα, παρουσιάζει αποτελέσματα, επισημαίνει αδυναμίες και προτείνει κατευθύνσεις για το μέλλον». Στο βιβλίο γίνεται πολιτική ανάλυση και άλλοτε απλή καταγραφή των δράσεων της περιόδου, ώστε να είναι πολιτικά χρήσιμο στον αναγνώστη: να υποβοηθήσει την κριτική γνώση του, τη συζήτηση με επιχειρήματα· να κατανοήσει ότι η πολιτική υπηρετεί το κοινό καλό, ότι ο πολίτης οφείλει να νοιάζεται για τα κοινά. Στις συμμετοχικές δημοκρατίες δεν ευθύνονται μόνο οι πολιτικοί· ευθύνονται και οι πολίτες.
«Ο Σημίτης ήταν πάντοτε βαθιά πολιτικό όν. Η σχέση του με την πραγματικότητα ήταν δημιουργικά αμφίθυμη: την κατανοούσε και, συγχρόνως, την αμφισβητούσε (Οι αρετές του Κώστα Σημίτη, Χαρίδημος Τσούκας Καθημερινή 11/1/2025). Η ένταξη της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ δεν ήταν το μοναδικό επίτευγμα. Σημαντική ήταν η συμβολή του στον εκσυγχρονισμό της οικονομίας και του εκπαιδευτικού συστήματος με ισχυρούς αντιπάλους τον κομματικό λαϊκισμό και τη συντεχνιακή νοοτροπία, το μεγάλο έλλειμμα
δημοκρατικού διαλόγου και πολιτικού πολιτισμού με βασικό αριστερό σύνθημα: «όλοι στους δρόμους».
Στο κεφάλαιο «Πολιτική για μια κοινωνία της Παιδείας (σελ. 419- 431)» καταγράφονται οι αντιδράσεις στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση: «Το εγχείρημα προσέκρουσε σε ένα τείχος ασυνεννοησίας. Όσοι δεν συμφωνούσαν με την κυβερνητική πρωτοβουλία χρησιμοποίησαν ακραία μέσα αναμέτρησης, για να υπερασπιστούν μαξιμαλιστικά αιτήματα. Οι καθηγητές ήταν σε διαρκή αποχή από τα μαθήματα και προέτρεπαν τους μαθητές σε καταλήψεις σχολείων». Από τα τέλη του 1998 έως τις αρχές του 2000 η αναταραχή ήταν συνεχής. Όπως περιγράφεται σε ρεπορτάζ εφημερίδας (13.1.1999) υπήρχε «μέτωπο γονιών εναντίον γονιών, γονιών εναντίον καθηγητών, γονιών εναντίον μαθητών, μαθητών εναντίον μαθητών».
Οι αντιδραστικές καταλήψεις των Σχολείων και οι συντεχνιακές κραυγές στους δρόμους και τις πλατείες με δημαγωγικά συνθήματα όπως, «όλα τα κιλά όλα τα λεφτά», «όλοι στους δρόμους», «κάτσε καλά, Γεράσιμε», «δεν θα περάσει»», κυριαρχούσαν στα συνεχή συλλαλητήρια. Η εμβληματική φράση του στη Βουλή «αυτή είναι η Ελλάδα», με αφορμή τη βύθιση του πλοίου «Εξπρές Σάμινα», προφανώς καταδίκαζε τις παθογένειες προχειρότητας και ανευθυνότητας· τόνιζε εμφατικά και αποφασιστικά, ξεσηκώνοντας οργισμένες αντιδράσεις αυτών που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτε, γιατί θίγονται τα κατεστημένα συμφέροντά τους, ότι δεν μας αξίζει η Ελλάδα της δημαγωγίας και πρέπει να αλλάξει.
Στην εκπαίδευση ειδικά και την παιδεία γενικότερα απαιτείται η ευρύτερη δυνατή κοινωνική και πολιτική συναίνεση. Ο κομματικός λαϊκισμός και η συντεχνιακή νοοτροπία προκαλούν μεγάλο πολιτιστικό έλλειμμα δημοκρατικού λόγου και διαλόγου, συλλογικού αμοιβαίου σεβασμού και πολιτικού πολιτισμού. Ο Κώστας Σημίτης προσπάθησε να αντιμετωπίσει αυτές τις παθογένειες με την ευρωπαϊκή εμπειρία του βιβλιοθηκοκεντρικού εκσυγχρονισμού, της οργάνωσης και λειτουργίας στα Δημόσια Σχολεία σύγχρονης Βιβλιοθήκης, έντυπης και ψηφιακής, δανειστικής και αναγνωστικής, ώστε η Σχολική Βιβλιοθήκη με τις πολλές πηγές γνώσης να είναι στο κέντρο της σχολικής διδασκαλίας και μάθησης αντικαθιστώντας τη μηχανική μάθηση παπαγαλίας με τη διδακτική χρήση ενός και μοναδικού σχολικού εγχειριδίου.
Προφανώς λόγω περιορισμένου διαθέσιμου χώρου, στο βιβλίο δεν αναφέρεται το τεράστιο εκπαιδευτικό έργο της οργάνωσης και λειτουργίας σε ολόκληρη τη χώρα 750 Σχολικών Βιβλιοθηκών και μάλιστα κατά τη διάρκεια ενός καταστροφικού αντάρτικου σχολικών καταλήψεων. Και μακροπρόθεσμα, ατυχώς, το έργο αυτό υπήρξε θύμα της οικονομικής κρίσης. Η απομάκρυνση των Υπευθύνων Εκπαιδευτικών το 2011 είχε ως επακόλουθη συνέπεια να υπολειτουργούν σήμερα ως αποθήκες βιβλίων. Βεβαίως υπήρξαν και εγγενή κοινωνικοπολιτικά αίτια, τα οποία διαχρονικά στην Ελλάδα απαξιώνουν τον θεσμό των Βιβλιοθηκών στους Δήμους και τα Δημόσια Σχολεία.
1. Η κοινωνική απαξίωση των Βιβλιοθηκονόμων ως απλών Αποθηκαρίων. Στη σύγχρονη εποχή του ωκεανού των πληροφοριών ο ειδικός Βιβλιοθηκονόμος/ Επιστήμονας Πληροφόρησης (ΒΕΠ) είναι η ψυχή της Βιβλιοθήκης.
2. Η συντεχνιακή πίεση των εκπαιδευτικών συνδικάτων να διοριστούν Υπεύθυνοι των Βιβλιοθηκών Εκπαιδευτικοί ύστερα από σχετικό σεμινάριο. Είναι χαρακτηριστική η επισήμανση του Φάνη Κακριδή, στην ομιλία του προς τους Καθηγητές του 1ου Λυκείου Δράμας (17 Οκτωβρίου 2012): «Αχ, όταν οι άλλοι δεν φοβούνται τα πράγματα, γιατί να φοβηθούμε εμείς τις λέξεις. Έγιναν οι Βιβλιοθήκες ένα είδος κάλαθος των αχρήστων του Κλάδου».
3. Η εμπορευματική προσέγγιση των Εκδοτών με αποκλειστικό στόχο την εξάντληση των αποθηκευτικών αποθεμάτων και τη στήριξη της βιβλιεμπορίας.
4. Η ανορθολογική πρακτική της πολιτείας να αδιαφορεί για το μείζον, τη βιβλιοθήκη, και να ενδιαφέρεται μόνο για το έλασσον: κάθε χρόνο στα σχολεία να σκίζονται ή να καίγονται τα βιβλία στα Δημόσια Σχολεία, χωρίς την Διοικητική πρόβλεψη λειτουργίας Σχολικής Βιβλιοθήκης με τον ειδικό Βιβλιοθηκονόμο. Σχετικά με το «πολλαπλό βιβλίο το εξής ένα» και τη μηχανική μάθηση παπαγαλίας, που έχει απόλυτη εφαρμογή στην καθημερινή σχολική μας ζωή, ταιριάζει απόλυτα μια καταπληκτική αμερικανική παροιμία για την ψευδαίσθηση και την αυταπάτη του τεχνίτη, όταν το μοναδικό εργαλείο του είναι ένα σφυρί: «Εάν το μόνο εργαλείο που έχεις είναι ένα σφυρί, τότε όλα σου φαίνονται καρφιά: If the only tool you have is a hammer, everything looks like a nail».
5. Η αδιαφορία της Τοπικής Κοινωνίας και της Τοπικής Διοίκησης για τη λειτουργία της Δημοτικής Βιβλιοθήκης. Πραγματικά, το πρώτο βήμα για την ερευνητική φιλομάθεια, την ομαδικότητα, τη συνεργασιμότητα και τη δημοκρατικότητα των πολιτών από τη νηπιακή ηλικία είναι η δημιουργική και βιωματική μάθηση Δια Βίου στη Βιβλιοθήκη του Δήμου και του Σχολείου με τον ειδικό Βιβλιοθηκονόμο.
Η εκπαιδευτική, κοινωνική, οικονομική «Πολιτική για μια δημιουργική Ελλάδα» στην οκταετία του Κώστα Σημίτη αποτελεί εθνική παρακαταθήκη. Ειδικότερα, η μεγάλη ιδέα των λειτουργικών, έντυπων και ψηφιακών, δανειστικών και αναγνωστικών, Βιβλιοθηκών στους Δήμους και τα Σχολεία με Βιβλιοθηκονόμους – πηγή πληροφόρησης και καλλιέργειας της κριτικής σκέψης – μπορεί να γίνει πράξη μόνο με δημοκρατική συνεννόηση και δημιουργική συνεργασία πολιτών και πολιτικών. Διαφορετικά, με την έλλειψή των Σχολικών Βιβλιοθηκών και με συνεχιζόμενο στο μέλλον το ετήσιο σκίσιμο ή/και κάψιμο των σχολικών εγχειριδίων η ελληνική κοινωνία κινδυνεύει να μοιάζει με κάποιον που πυροβολεί τα πόδια του και μετά θρηνεί και παραπονείται γοερά ότι δεν μπορεί να… περπατήσει. Και θα καθιστά συνεχώς επίκαιρη την αγχωτική και αγωνιώδη διαπίστωση του Κώστα Σημίτη: «αυτή είναι η Ελλάδα».


«Έθιξε όλους τους δικηγόρους η συγκεκριμένη συνήγορος. Οι 279 δικηγόροι που παραστάθηκαν στην δίκη ήταν άψογοι εκτός από μία», είπε ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθήνας Ανδρέας Κουτσόλαμπρος
Takeawaysby Protothema AI
Η δίκη για το σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών, «πρέπει να προχωρήσει απρόσκοπτα και να αποδοθεί Δικαιοσύνη με σεβασμό στα δικαιώματα των διαδίκων και στο Κράτος Δικαίου», επισήμανε η Ολομέλεια των προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων Ελλάδος, κατά την σημερινή συνεδρίασή της.
Την ίδια στιγμή η Ολομέλεια επέκρινε, χωρίς ωστόσο να κάνει ονομαστική αναφορά, την συμπεριφορά της Ζωής Κωνσταντοπούλου που έχει επιδείξει κατά τις δύο πρώτες συνεδριάσεις του Εφετείου της Λάρισας και όχι μόνο, ενώ ο πρόεδρος της Ολομέλειας και πρόεδρος του ΔΣΑ Ανδρέας Κουτσόλαμπρος κατά της συνεδρίαση της Ολομέλειας είπε με νόημα ότι «τα πειθαρχικά όργανα θα κάνουν την δουλειά τους».
Κατά τις εργασίες της Ολομέλειας, επικρίθηκε έντονα σχεδόν από το σύνολο των προέδρων Δικηγορικών Συλλόγων η συμπεριφορά της κυρίας Κωνσταντοπούλου.
Ειδικότερα, ο κ. Κουτσόλαμπρος κατ΄ αρχάς συνεχάρη όλους δικηγόρους που παραστάθηκαν στην δίκη για το σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών, για την αξιοπρεπή και με ορθό τρόπο παράσταση στην δίκη, τηρώντας τους δικονομικούς κανόνες με ευλάβεια. Μάλιστα έκανε ειδική αναφορά στο δικηγόρο Αντώνη Ψαρόπουλο, ο οποίος έχασε τη 19χρονη κόρη του Μάρθη στο τραγικό δυστύχημα.
Όμως, δεν παρέλειψε ο πρόεδρος του ΔΣΑ να τονίσει ότι μόνο μια συνήγορος ευτέλισε τις δικηγορικές αρχές και βρέθηκε απομονωμένη από τους συναδέλφους της».
Μάλιστα, ανέφερε ο κ. Κουτσόλαμπρος, η συγκεκριμένη συνήγορος μέσα στην δικαστική αίθουσα στράφηκε ονομαστικά κατά δικηγόρων συναδέλφων της για υποθέσεις που χειρίστηκαν κατά το παρελθόν και προσέθεσε: «Έθιξε όλους τους δικηγόρους η συγκεκριμένη συνήγορος. Οι 279 δικηγόροι που παραστάθηκαν στην δίκη ήταν άψογοι εκτός από μια».
Αναφέρθηκε ακόμα από προέδρους Δικηγορικών Συλλόγων, ότι η συγκεκριμένη δικηγόρος τόσο εντός της Βουλής, όσο και σε σωρεία δικαστηρίων, επιδεικνύει ανάρμοστη και προσβλητική για το δικηγορικό σώμα συμπεριφορά, χωρίς να γίνεται κάτι, παρά το γεγονός ότι τα δικαστήρια έχουν την αρμοδιότητα να επεμβαίνουν για τις ανάρμοστες συμπεριφορές μέσα στις δικαστικές αίθουσες.
Άλλος πρόεδρος επισήμανε ότι η συγκεκριμένη δικηγόρος «προσπαθεί να δημιουργήσει σταδιακά ένταση τεχνηέντως» και »με χυδαίο τρόπο προσπαθεί να εργαλοποιήσει την δίκη», ενώ δεύτερος πρόεδρος, τόνισε ότι «δεν θα μπούμε στο παιχνίδι που θέλει, η δίκη πρέπει και θα γίνει, η κυρία δυστυχώς λειτουργεί ως πρότυπο για ορισμένους νέους δικηγόρους».
Κλείσιμο
Τα πυρά που δέχθηκε η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας από τους συναδέλφους της πρόεδρους Δικηγορικών Συλλόγων ήταν πάρα πολλά.
Τόσο ο κ. Κουτσόλαμπρος όσο και ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιά, Ηλίας Κλάππας, αναφέρθηκαν στις λεκτικές επιθέσεις που δέχθηκαν από την κυρία Κωνσταντοπούλου μέσα στην δικαστική αίθουσα της Λάρισας, κάτι που δημιούργησε έντονες αντιδράσεις από τους λοιπούς προέδρους Συλλόγων για αυτή την συμπεριφορά της.
Παράλληλα, οι πρόεδροι των 63 Δικηγορικών Συλλόγων, σε ανακοίνωσή τους επισημαίνουν ότι «η Ολομέλεια δεν πρόκειται να εργαλειοποιηθεί ούτε να υποκύψει σε ιδιοτελείς επιδιώξεις ή σκοπιμότητες. Κραυγές, επιθετικές συμπεριφορές, συκοφαντίες δεν πρόκειται να κάμψουν τη σταθερή μας θέση που είναι η πρόοδος της δίκης και η αναζήτηση της αλήθειας» και προσθέτουν με νόημα:
«Οι λειτουργοί και συλλειτουργοί της Δικαιοσύνης οφείλουν να τηρούν απαρέγκλιτα τους δικονομικούς κανόνες και τη δεοντολογία. Αντίθετες συμπεριφορές, που εκδηλώθηκαν από συγκεκριμένη δικηγόρο, μας βρίσκουν κατηγορηματικά αντίθετους και δεν μπορούν να γίνουν ανεκτές».
Δεν παραλείπει να επισημάνει η Ολομέλεια ότι «το σύνολο των λοιπών πληρεξουσίων δικηγόρων (πλέον των 250) άσκησε τα καθήκοντά του, όπως επιβάλλει ο θεσμικός τους ρόλος και οφείλουμε να εξάρουμε τη στάση αυτή».
Σε άλλο σημείο της ανακοίνωσης, η Ολομέλεια αναφέρεται τόσο στην κυρία Κωνσταντοπούλου χωρίς να κατονομάζεται, όσο και στην έδρα του δικαστηρίου, υπογραμμίζοντας: «Το Δικαστήριο, το οποίο έχει την ευθύνη της ομαλής διεξαγωγής της δίκης, οφείλει να τηρεί το Νόμο. Ουδείς είναι υπεράνω του Νόμου και ουδείς δικαιούται διακριτικής μεταχείρισης» και την ίδια στιγμή, προσθέτει η Ολομέλεια: «Οι Δικηγορικοί Σύλλογοι θα πράξουν αυτά που τους αναλογούν στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων τους και του θεσμικού τους ρόλου συμβάλλοντας στην πρόοδο της δίκης. Η δίκη πρέπει να προχωρήσει απρόσκοπτα και να αποδοθεί δικαιοσύνη με σεβασμό στα δικαιώματα των διαδίκων και στο Κράτος Δικαίου».
Η Ολομέλεια, κάνει ειδική αναφορά και στις πρόσφατες ανακοινώσεις δυο των δικαστικών Ενώσεων, υπογραμμίζοντας: «Οφείλουμε να σημειώσουμε ότι οι δικαστικές ενώσεις δεν ένιωσαν την ανάγκη να παρέμβουν για τη βελτίωση των συνθηκών για τη διεξαγωγή δίκαιης δίκης, αλλά η κύρια μέριμνά τους είναι να εκδίδουν ανακοινώσεις με καταγγελτικό περιεχόμενο κατά των συλλειτουργών της Δικαιοσύνης και των θεσμικών τους οργάνων».
Το πλήρες κείμενο της ανακοίνωσης της Ολομέλειας έχει ως εξής:
«Η τραγωδία των Τεμπών συγκλόνισε την Ελληνική Κοινωνία.
Απαίτηση όλων η απόδοση δικαιοσύνης.
Μετά από τρία χρόνια, έφθασε η ώρα της ακροαματικής διαδικασίας, στην οποία οι Δικηγορικοί Σύλλογοι παρίστανται, όπως και στην προδικασία, προς υποστήριξη της κατηγορίας με σκοπό όχι μόνο την αναζήτηση της αλήθειας αλλά και την απόδοση ευθυνών, όπου ανήκουν.
Αυτονόητο είναι ότι, για να επιτευχθεί ο σκοπός αυτός θα πρέπει να υφίστανται οι προϋποθέσεις δίκαιης δίκης.
Δυστυχώς, κατά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας επικράτησαν απαράδεκτες συνθήκες, οι οποίες δεν συνάδουν με το νομικό μας πολιτισμό και δεν επέτρεπαν την ομαλή διεξαγωγή της δίκης και την αξιοπρεπή άσκηση δικαιωμάτων των διαδίκων και των πληρεξουσίων τους δικηγόρων.
Μετά από άμεσες θεσμικές παρεμβάσεις της Ολομέλειας, τόσο προς τη Διευθύνουσα του Εφετείου Λάρισας, όσο και προς τον Υπουργό Δικαιοσύνης, επήλθαν υλικοτεχνικές βελτιώσεις που επέτρεψαν, κατά την πρώτη μετά από διακοπή δικάσιμο, την πρόοδο της δίκης.
Οφείλουμε να σημειώσουμε ότι οι δικαστικές ενώσεις δεν ένιωσαν την ανάγκη να παρέμβουν για τη βελτίωση των συνθηκών για τη διεξαγωγή δίκαιης δίκης, αλλά η κύρια μέριμνά τους είναι να εκδίδουν ανακοινώσεις με καταγγελτικό περιεχόμενο κατά των συλλειτουργών της Δικαιοσύνης και των θεσμικών τους οργάνων.
Η αλήθεια είναι ότι επιβάλλεται να γίνουν περαιτέρω βελτιώσεις ώστε να διασφαλιστεί η ουσιαστική δυνατότητα παρακολούθησης της δίκης από τους διαδίκους – συγγενείς των θυμάτων και τραυματίες και η απρόσκοπτη επικοινωνία τους με τους πληρεξούσιους δικηγόρους τους καθώς επίσης και η αξιοπρεπής άσκηση του έργου των πληρεξουσίων δικηγόρων, λαμβανομένου υπόψη του μεγάλου αριθμού τους αλλά και των απαιτήσεων που δημιουργούνται από την ογκώδη δικογραφία.
Πέραν, όμως της εξασφάλισης της αναγκαίας υλικοτεχνικής υποδομής, επιβάλλεται να αποφευχθούν συμπεριφορές, εντός ή εκτός της δικαστικής αίθουσας, από παράγοντες ή μη της δίκης, που δημιουργούν συνθήκες έντασης, καθυστερούν την πρόοδο της διαδικασίας και δημιουργούν κινδύνους αποπροσανατολισμού από το κύριο έργο που είναι η αναζήτηση της αλήθειας και μόνο αυτής.
Η Ολομέλεια δεν πρόκειται να εργαλειοποιηθεί ούτε να υποκύψει σε ιδιοτελείς επιδιώξεις ή σκοπιμότητες. Κραυγές, επιθετικές συμπεριφορές, συκοφαντίες δεν πρόκειται να κάμψουν τη σταθερή μας θέση που είναι η πρόοδος της δίκης και η αναζήτηση της αλήθειας.
Οι λειτουργοί και συλλειτουργοί της Δικαιοσύνης οφείλουν να τηρούν απαρέγκλιτα τους δικονομικούς κανόνες και τη δεοντολογία. Αντίθετες συμπεριφορές, που εκδηλώθηκαν από συγκεκριμένη δικηγόρο, μας βρίσκουν κατηγορηματικά αντίθετους και δεν μπορούν να γίνουν ανεκτές.
Επισημαίνουμε δε, ότι το σύνολο των λοιπών πληρεξουσίων δικηγόρων (πλέον των 250) άσκησε τα καθήκοντά του, όπως επιβάλλει ο θεσμικός τους ρόλος και οφείλουμε να εξάρουμε τη στάση αυτή.
Το Δικαστήριο, το οποίο έχει την ευθύνη της ομαλής διεξαγωγής της δίκης, οφείλει να τηρεί το Νόμο. Ουδείς είναι υπεράνω του Νόμου και ουδείς δικαιούται διακριτικής μεταχείρισης.
Οι Δικηγορικοί Σύλλογοι θα πράξουν αυτά που τους αναλογούν στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων τους και του θεσμικού τους ρόλου συμβάλλοντας στην πρόοδο της δίκης.
Η δίκη πρέπει να προχωρήσει απρόσκοπτα και να αποδοθεί δικαιοσύνη με σεβασμό στα δικαιώματα των διαδίκων και στο Κράτος Δικαίου.
Το οφείλουμε στα θύματα του δυστυχήματος, στους τραυματίες και στους συγγενείς τους, στη Δικαιοσύνη, στην Κοινωνία, στην Ιστορία μας».