Archive for Οκτώβριος, 2026
Φιλιάτες, πυρκαγιά σε μονοκατοικία στις 4/10/26

Πυρκαγιά σημειώθηκε στην οικία Κώστα Λαγού, στη ράχη Στέρα- χθες το μεσημέρι. Με το πρώτο κάλεσμα των ιδιοκτητών σε βοήθεια γέμισε ο χώρος από κόσμο που πήγε να βοηθήσει- με την συμβολή τους και την πυροσβεστική αποσοβήθηκαν τα χειρότερα. Οι ζημιές δεν επέφεραν προβλήματα στη στατικότατα του κτιρίου, περιορίστηκαν σε ένα μικρό μέρος της στέγης και βέβαια στον εξοπλισμό του νοικοκυριού, έπιπλα, ψυγεία, πλυντήρια κλπ. Ερευνάτε η αιτία της πυρκαγιάς, η οποία ξεκίνησε από την κουζίνα και μπορεί να είναι από βραχυκύκλωμα. Ευχόμαστε στην οικογένεια του Κώστα και της Λίτσας-κουράγιο και καλή δύναμη!
Το «Φεστιβάλ Πόλης» πρέπει να γίνει θεσμός
ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΠΕΖΑΣ Οι εντυπώσεις δεν αρκούν – Σημασία έχει τι μένει

Τις τελευταίες ημέρες η τοπική επικαιρότητα κατακλύζεται από ανακοινώσεις νέων έργων και χρηματοδοτήσεων. Κάθε χρηματοδότηση που ανταποκρίνεται σε πραγματικές ανάγκες του τόπου είναι ασφαλώς καλοδεχούμενη ακόμη και να έρχεται αργά. Αλλά τα ποσά και οι ανακοινώσεις δεν αρκούν. Οι χρηματοδοτήσεις είναι απαραίτητες· δεν αποτελούν όμως από μόνες τους πολιτική. Πολιτική είναι να ξέρεις τι θέλεις να δημιουργήσεις με αυτές, ποιες ανάγκες θέλεις να καλύψεις και ποιο αποτέλεσμα θέλεις να αφήσεις στην τοπική κοινωνία.
Γι’ αυτό, παράλληλα με όσα ανακοινώνονται, καλό θα ήταν να κρατάμε ζωντανή αυτή την ουσιαστική συζήτηση για τη Θεσπρωτία.

Η διοργάνωση για πρώτη φορά ενός ολοκληρωμένου Φεστιβάλ Πόλης στην Ηγουμενίτσα ήταν μια θετική εξέλιξη. Έστω και σε μια καλλιτεχνικά ακόμη μη ολοκληρωμένη μορφή, έφερε θέατρο, μουσική, χορό και άλλες δράσεις σε ένα ενιαίο θερινό πρόγραμμα και, κυρίως, απέδειξε στην πράξη κάτι που υποστηρίζαμε εδώ και πολλά χρόνια: ότι η Ηγουμενίτσα είχε ανάγκη από έναν κατάλληλο υπαίθριο χώρο πολιτισμού.
Έχω ιδιαίτερη σχέση με το Υπαίθριο Θέατρο Ηγουμενίτσας. Ως Υφυπουργός Οικονομίας και Οικονομικών χρηματοδότησα την κατασκευή του με την ένταξή του, το 2008, στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων. Χρειάστηκαν σχεδόν δεκαεπτά χρόνια, καθυστερήσεις και πολλές περιπέτειες για να φτάσουμε στη λειτουργία του. Γι’ αυτό και θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό αυτό που ξεκίνησε φέτος να οργανωθεί από εδώ και πέρα σε σωστή βάση.
Η επιτυχία ενός Φεστιβάλ, όμως, δεν κρίνεται μόνο από το πόσες παραστάσεις έγιναν ένα καλοκαίρι. Κρίνεται από το αν μπορεί να αποκτήσει διάρκεια, καλλιτεχνική ταυτότητα, διαφάνεια και ουσιαστική σχέση με την τοπική κοινωνία.
Και εδώ αρχίζουν ορισμένα ερωτήματα.
Τον Φεβρουάριο του 2026, πριν ακόμη εγκριθεί ο Κανονισμός Λειτουργίας και Παραχώρησης του Θεάτρου, είχαν ήδη φτάσει στον Δήμο περισσότερα από δεκαπέντε αιτήματα διοργανωτών που ζητούσαν να χρησιμοποιήσουν τον χώρο. Ο αριθμός αυτός ήταν μάλιστα ένας από τους λόγους για τους οποίους η Δημοτική Επιτροπή χαρακτήρισε τότε κατεπείγουσα την κατάρτιση του Κανονισμού.
Ο Κανονισμός που εγκρίθηκε στη συνέχεια δημιούργησε ένα σαφές πλαίσιο. Οι επαγγελματίες παραγωγοί μπορούν να ζητούν την παραχώρηση του Θεάτρου, να συνάπτουν σύμβαση με τον Δήμο και να καταβάλλουν συγκεκριμένο μίσθωμα ανάλογα με την τιμή του εισιτηρίου.
Αυτό είναι απολύτως θεμιτό. Ένα σύγχρονο Δημοτικό Θέατρο πρέπει να βρίσκεται στον χάρτη των μεγάλων θερινών περιοδειών και να φιλοξενεί αξιόλογες επαγγελματικές παραγωγές.
Πράγματι, σημαντικό μέρος του φετινού προγράμματος αποτελούσαν τέτοιες παραγωγές, δηλαδή παραστάσεις και συναυλίες που περιόδευαν σε πολλές ελληνικές πόλεις. Πολλές από αυτές εμφανίζονται στις δημόσιες ανακοινώσεις τους με δικούς τους παραγωγούς ή διοργανωτές και δικό τους σύστημα προπώλησης, ενώ το κοινό κατέβαλλε κανονικά εισιτήριο.
Στις 30 Ιουνίου, όμως, ο Δήμος υπέγραψε παράλληλα σύμβαση απευθείας ανάθεσης ύψους 37.200 ευρώ με τη NON GRATA PRODUCTIONS για την «υποστήριξη στη διοργάνωση των εκδηλώσεων τύπου Φεστιβάλ στο Υπαίθριο Θέατρο».
Δεν αμφισβητώ ότι η εταιρεία παρείχε τις υπηρεσίες που προβλέπονταν στη σύμβασή της. Δεν μπορώ να το διαπιστώσω εγώ αυτό άλλωστε. Το ερώτημα που θέτω, όμως, αφορά την επιλογή του Δήμου: ποιες από αυτές τις υπηρεσίες ήταν αναγκαίο να ανατεθούν σε εξωτερικό ανάδοχο και ποια συγκεκριμένη προστιθέμενη αξία δημιούργησε αυτή η δαπάνη για το Φεστιβάλ και την πόλη;
Οι παραγωγοί είχαν ήδη εκδηλώσει ενδιαφέρον για το Θέατρο. Υπήρχε αρμόδια δημοτική υπηρεσία και υπήρχε πλέον Κανονισμός Λειτουργίας και Παραχώρησης. Στην πραγματοποίηση των φετινών εκδηλώσεων συνέβαλαν και εθελοντές πολίτες της Ηγουμενίτσας. Και αυτό δεν είναι κάτι ξένο προς τη λειτουργία του Δήμου. Ήδη από το 2024 έχει δημιουργηθεί Μητρώο Εθελοντών, στους τομείς δράσης του οποίου περιλαμβάνονται ρητά οι πολιτιστικές εκδηλώσεις, τα φεστιβάλ και οι παραστάσεις.
Ποια ανάγκη, λοιπόν, κάλυψε η συγκεκριμένη ανάθεση;
Το ερώτημα γίνεται ακόμη ουσιαστικότερο για το μέλλον. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν δημοσιευθεί για το περιεχόμενο της ανάθεσης, ποσό 10.000 ευρώ αφορά τον απολογισμό των δράσεων, προτάσεις βελτίωσης και εισήγηση για τον σχεδιασμό της επόμενης διοργάνωσης.
Και εδώ πλέον το ζήτημα παύει να είναι οικονομικό. Γίνεται πρωτίστως πολιτιστικό και θεσμικό:
Ποιος σχεδιάζει την πολιτιστική πολιτική της Ηγουμενίτσας;
Χρειαζόμαστε πράγματι μια ιδιωτική εταιρεία για να μας υποδείξει πώς πρέπει να είναι το Φεστιβάλ της επόμενης χρονιάς;
Δεν μπορεί το Δημοτικό Συμβούλιο να συζητήσει δημόσια τι πέτυχε και τι δεν πέτυχε η πρώτη διοργάνωση;
Δεν υπάρχουν άνθρωποι του πολιτισμού, δημιουργοί, μουσικοί, άνθρωποι του θεάτρου και πολιτιστικών συλλόγων, από τη Θεσπρωτία αλλά και Θεσπρωτοί που δραστηριοποιούνται έξω από αυτήν, οι οποίοι θα μπορούσαν αφιλοκερδώς να συνεισφέρουν γνώση, εμπειρία και ιδέες;
Η επόμενη διοργάνωση χρειάζεται κάτι περισσότερο από έναν κατάλογο παραστάσεων που περιοδεύουν. Χρειάζεται καλλιτεχνική ταυτότητα και πρωτοτυπία. Χρειάζεται χώρο για την τοπική δημιουργία, συνεργασίες με σημαντικούς πολιτιστικούς φορείς, ισορροπία ανάμεσα στις εμπορικές και τις δωρεάν εκδηλώσεις και ενεργή συμμετοχή της ίδιας της κοινωνίας.
Χρειάζεται επίσης να ολοκληρωθεί το ίδιο το Θέατρο.
Η πρώτη θερινή περίοδος ανέδειξε ανάγκες που παραμένουν: κανονικά καθίσματα, καλύτερη προσβασιμότητα, οργανωμένη αντιμετώπιση της κυκλοφορίας και της στάθμευσης, σωστή λειτουργία κυλικείου, και συμπληρωματικές παρεμβάσεις στον περιβάλλοντα χώρο.
Γι’ αυτό και είναι εύλογο να αναρωτηθούμε εάν ένα ποσό όπως τα 37.200 ευρώ θα μπορούσε να αφήσει μονιμότερο αποτύπωμα εάν κατευθυνόταν σε τέτοιες υποδομές.
Το πρώτο Φεστιβάλ απέδειξε ότι το Θέατρο χρειάζεται την Ηγουμενίτσα και ότι η Ηγουμενίτσα χρειάζεται το Θέατρο. Αυτή είναι η σημαντικότερη παρακαταθήκη του φετινού καλοκαιριού.
Τώρα όμως αρχίζει η δυσκολότερη συζήτηση. Θέλουμε απλώς κάθε καλοκαίρι να συγκεντρώνουμε, κάτω από μια κοινή ονομασία, τις παραστάσεις που περνούν από την πόλη ή θέλουμε να δημιουργήσουμε έναν πραγματικό πολιτιστικό θεσμό με δική του φυσιογνωμία;
Η απάντηση δεν μπορεί να ανατεθεί σε κανέναν.
Πρέπει να δοθεί από την ίδια την πόλη.
ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΠΟΥ ΖΗΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟΡΕΙ ΓΙΑΤΙ Η ΗΠΕΙΡΟΣ ΑΔΕΙΑΖΕΙ

- Μήνυμα 1 από 1. Για το JAWS, ενεργοποιήστε τον εικονικό δρομέα PC αν χρειάζεται.Ενεργοί πολίτες ΗγουμενίτσαςΠρος: εμένα, και 25 άλλοι · Παρ 2 Οκτ στις 7:31 μ.μ.Σώμα μηνύματος
Ηγουμενίτσα 02/10/2026 Ανοιχτή παρέμβαση των «Ενεργών Πολιτών Ηγουμενίτσας» προς την Κυβέρνηση, τους βουλευτές και όλους τους αρμόδιους φορείς Κύριοι της Κυβέρνησης, Για μια χρονιά ακόμη μετά την χαρά της εισαγωγής των μαθητών στο πανεπιστήμιο, η χαρά αφήνει την θέση της σχεδόν αμέσως σε μια δεύτερη αγωνία, «το κόστος της φοιτητικής ζωής σε μια διαφορετική πόλη». Πίσω από τους αριθμούς για ακόμη μία φορά κρύβεται η ίδια πραγματικότητα. Μια ελληνική οικογένεια καλείται να πληρώσει για να μπορέσει το παιδί της να σπουδάσει, ενοίκιο, ρεύμα, θέρμανση, φαγητό, μετακινήσεις, βιβλία, έξοδα καθημερινής διαβίωσης και όλα αυτά σε μια άλλη πόλη, γιατί το παιδί δεν μπορεί πλέον να σπουδάσει στον τόπο του. Για εμάς, τους κατοίκους της Ηγουμενίτσας και της Θεσπρωτίας, το ζήτημα έχει ακόμη μεγαλύτερη διάσταση. «Η Ηγουμενίτσα δεν διαθέτει πλέον πανεπιστημιακό τμήμα». Ένας τόπος παραμεθόριος, που θα έπρεπε να ενισχύεται με κάθε δυνατό τρόπο, στερήθηκε την παρουσία της ανώτατης εκπαίδευσης και την ίδια στιγμή ζητάμε από τις οικογένειες να αποδεχθούν ότι το παιδί τους θα φύγει για τα Γιάννενα, την Πάτρα, την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη ή κάποια άλλη πόλη και θα πρέπει να δημιουργήσουν ένα δεύτερο νοικοκυριό. Με ποια χρήματα; Αυτό είναι το ερώτημα που πρέπει να απαντήσει η Πολιτεία. Γιατί σήμερα μπορεί μια οικογένεια να έχει δύο εργαζόμενους γονείς, δύο δημόσιους υπαλλήλους, να πληρώνει κανονικά φόρους, να μην έχει κανένα άλλο εισόδημα και να βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα παράδοξο: Να θεωρείται «αρκετά εύπορη» για να μη δικαιούται συγκεκριμένες παροχές φοιτητικής μέριμνας, αλλά ταυτόχρονα να μην έχει σε καμία περίπτωση την οικονομική δυνατότητα που υπονοεί αυτός ο χαρακτηρισμός. Το οικογενειακό εισόδημα δεν είναι το ίδιο πράγμα με το διαθέσιμο εισόδημα. Άλλο το ποσό που εμφανίζεται σε μια φορολογική δήλωση και άλλο το ποσό που πραγματικά μένει στην οικογένεια μετά τους φόρους, τα στεγαστικά ή ενοίκια, τις υποχρεώσεις, τα έξοδα διαβίωσης και –κυρίως– το κόστος ενός παιδιού που σπουδάζει εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. Εδώ βρίσκεται η μεγάλη αδικία. Μια οικογένεια που βρίσκεται λίγο πάνω από ένα εισοδηματικό όριο μπορεί να χάνει το δικαίωμα σε μια παροχή, ενώ μια άλλη οικογένεια με διαφορετική οικονομική πραγματικότητα μπορεί να την λαμβάνει. Η κοινωνική πολιτική όμως δεν μπορεί να λειτουργεί με τυφλά όρια. Χρειάζεται να βλέπει τον άνθρωπο, την οικογένεια και τις πραγματικές ανάγκες και χρειάζεται να βλέπει και τον τόπο. Η ΠΑΡΑΜΕΘΟΡΙΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΑ ΜΕ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ Η Ηγουμενίτσα και η Θεσπρωτία δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως οι μεγάλες αστικές περιοχές της χώρας. Είμαστε παραμεθόριος περιοχή. Είμαστε ένας τόπος που δίνει καθημερινά τη μάχη να κρατήσει τους νέους ανθρώπους εδώ και την ίδια στιγμή βλέπουμε τις οικογένειες να στέλνουν τα παιδιά τους μακριά για σπουδές και, πολύ συχνά, να μην επιστρέφουν ποτέ. Πώς ακριβώς θα αντιμετωπιστεί το δημογραφικό της Ηπείρου αν οι νέοι άνθρωποι αναγκάζονται να εγκαταλείπουν τον τόπο τους από τα 18 τους χρόνια;Πώς θα δημιουργήσουν εδώ οικογένεια;Πώς θα εργαστούν εδώ;Πώς θα επενδύσουν εδώ;Πώς θα παραμείνει ζωντανή η παραμεθόριος; Δεν μπορεί η Πολιτεία από τη μία να μιλά για δημογραφικό πρόβλημα και από την άλλη να εφαρμόζει πολιτικές που κάνουν όλο και δυσκολότερη την παραμονή των νέων ανθρώπων στην περιφέρεια. Το δημογραφικό δεν αντιμετωπίζεται με ευχές. Αντιμετωπίζεται με πολιτικές που κάνουν έναν τόπο βιώσιμο για να ζήσει, να σπουδάσει, να εργαστεί και να δημιουργήσει μια νέα οικογένεια. ΔΕΝ ΖΗΤΑΜΕ ΠΡΟΝΟΜΙΑ Ας είμαστε ξεκάθαροι. Δεν ζητάμε ειδική μεταχείριση για την Ηγουμενίτσα. Δεν ζητάμε να αδικηθεί κάποιος άλλος. Δεν ζητάμε να χαριστεί τίποτα σε κανέναν. Ζητάμε ισονομία με πραγματικούς όρους. Ζητάμε να αναγνωριστεί ότι το κόστος φοίτησης ενός παιδιού που αναγκάζεται να ζήσει μακριά από τον τόπο κατοικίας της οικογένειάς του αποτελεί πραγματικό οικονομικό βάρος. Ζητάμε ειδική μέριμνα για τις παραμεθόριες και δημογραφικά πληττόμενες περιοχές. Ζητάμε τα εισοδηματικά κριτήρια να επανεξεταστούν με βάση τη σημερινή πραγματικότητα. Ζητάμε η Πολιτεία να σταματήσει να αντιμετωπίζει όλους τους πολίτες με έναν αριθμό, γιατί πίσω από έναν αριθμό υπάρχει μια οικογένεια, και πίσω από κάθε οικογένεια υπάρχει ένα παιδί που θέλει να σπουδάσει. ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΛΥΣΗ Εμείς δεν θέλουμε μόνο να διαμαρτυρηθούμε. Θέλουμε να θέσουμε ένα αυτονόητο ερώτημα:Γιατί να μην ξαναφέρουμε την ανώτατη εκπαίδευση στην Ηγουμενίτσα; Γιατί να θεωρείται δεδομένο ότι ένας παραμεθόριος νομός πρέπει να στερείται πανεπιστημιακής παρουσίας; Η επαναφορά πανεπιστημιακών δομών στην Ηγουμενίτσα δεν είναι μόνο εκπαιδευτικό ζήτημα.Είναι ζήτημα:- δημογραφικής πολιτικής,- περιφερειακής ανάπτυξης,- στήριξης της τοπικής οικονομίας,- συγκράτησης νέων ανθρώπων,- κοινωνικής συνοχής,- ενίσχυσης της παραμεθορίου. Ένα πανεπιστημιακό τμήμα δεν φέρνει μόνο φοιτητές. Φέρνει ζωή, φέρνει οικογένειες, φέρνει επιστήμονες. Δημιουργεί ζήτηση για κατοικίες και υπηρεσίες. Συνδέει την τοπική κοινωνία με την επιστημονική γνώση, και κυρίως δίνει σε έναν τόπο μέλλον. ΚΥΡΙΟΙ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ, Μην περιμένετε από τους νέους της Ηπείρου να επιστρέψουν μόνο όταν αποφοιτήσουν. Δώστε τους λόγο να μη φύγουν εξαρχής, δώστε στις οικογένειές τους τη δυνατότητα να αντέξουν το κόστος των σπουδών, δώστε στους παραμεθόριους τόπους πραγματικά κίνητρα, δείτε ξανά το σύστημα των μετεγγραφών, της στέγασης και της δωρεάν σίτισης όχι μόνο ως ένα διοικητικό σύστημα με εισοδηματικά όρια, αλλά ως μέρος μιας συνολικής εθνικής πολιτικής για την Παιδεία, την Περιφέρεια και το Δημογραφικό και κυρίως, μην ξεχνάτε κάτι: Η Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη. Ελλάδα είναι και η Ηγουμενίτσα, είναι η Θεσπρωτία είναι η Ήπειρος, είναι οι άνθρωποι που επιμένουν να ζουν και να δημιουργούν στην άκρη του χάρτη. Και αυτοί οι άνθρωποι δεν ζητούν ελεημοσύνη, ζητούν από την Πολιτεία να τους δώσει τη δυνατότητα να κρατήσουν τα παιδιά τους κοντά στον τόπο τους, γιατί κάθε νέος που φεύγει και δεν επιστρέφει δεν είναι απλώς ένας ακόμη κάτοικος λιγότερος.Είναι μια οικογένεια που ίσως δεν θα δημιουργηθεί εδώ, είναι ένα σπίτι που ίσως μείνει άδειο, είναι μια επιχείρηση που ίσως δεν θα ανοίξει, είναι μια θέση εργασίας που ίσως δεν θα δημιουργηθεί, είναι ένα κομμάτι από το μέλλον της Ηπείρου που χάνεται και αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί. Οι «Ενεργοί Πολίτες Ηγουμενίτσας» ζητούμε από την Κυβέρνηση, τους βουλευτές της Θεσπρωτίας, την Περιφέρεια Ηπείρου και την Τοπική Αυτοδιοίκηση να ανοίξει άμεσα ένας ουσιαστικός διάλογος για:1. Ειδικά μέτρα φοιτητικής μέριμνας για τις παραμεθόριες και δημογραφικά πληττόμενες περιοχές.2. Αναθεώρηση των εισοδηματικών κριτηρίων για στεγαστικό επίδομα και δωρεάν σίτιση, ώστε να αντανακλούν το πραγματικό κόστος ζωής.3. Ουσιαστική στήριξη των οικογενειών που διατηρούν δεύτερο νοικοκυριό για τις σπουδές των παιδιών τους.4. Ενίσχυση των δημόσιων φοιτητικών εστιών και της φοιτητικής σίτισης.5. Ειδική πολιτική για τη συγκράτηση των νέων στην Ήπειρο.6. Επανεξέταση της δυνατότητας επαναφοράς πανεπιστημιακής παρουσίας στην Ηγουμενίτσα. Δεν ζητάμε το αδύνατο. Ζητάμε να αντιμετωπιστεί ένα υπαρκτό πρόβλημα πριν γίνει μη αναστρέψιμο, γιατί η Ήπειρος δεν αντέχει να χάσει άλλη μία γενιά και η Ηγουμενίτσα δεν μπορεί να παραμένει απλώς ένας τόπος από τον οποίο τα παιδιά φεύγουν για να σπουδάσουν. Θέλουμε να γίνει ξανά ένας τόπος όπου τα παιδιά μας μπορούν να σπουδάσουν, να εργαστούν, να δημιουργήσουν και να μείνουν. Με εκτίμηση Ενεργοί πολίτες Ηγουμενίτσας
Βασίλης Γιόγιακας: Και η Παραμυθιά στην ευνοϊκή ρύθμιση για τους υποψηφίους των ΠανελληνίωνΕισερχόμενα

- Μήνυμα 1 από 1. Για το JAWS, ενεργοποιήστε τον εικονικό δρομέα PC αν χρειάζεται.Γιόγιακας Βασίλειος · Παρ 2 Οκτ στις 2:39 μ.μ.Σώμα μηνύματοςΒασίλης Γιόγιακας: Και η Παραμυθιά στην ευνοϊκή ρύθμιση για τους υποψηφίους των ΠανελληνίωνΣτο ειδικό ποσοστό εισαγωγής 2% στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση εντάσσονται οι υποψήφιοι των Πανελληνίων 2026 και στη Δημοτική Ενότητα Παραμυθιάς του Δήμου Σουλίου, με νέα απόφαση της Υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων Σοφίας Ζαχαράκη. Η ρύθμιση αφορά την εισαγωγή των υποψηφίων καθ’ υπέρβαση του αριθμού των εισακτέων σε Σχολές, Τμήματα και εισαγωγικές κατευθύνσεις των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, με το ειδικό ποσοστό που προβλέπεται για μαθητές και αποφοίτους περιοχών οι οποίες επλήγησαν από φυσικές καταστροφές.Σημειώνεται ότι, με την αρ. Φ.153/122708/Α5/18-09-2026 (Β΄ 5838) υπουργική απόφαση, είχαν ενταχθεί στην ειδική ρύθμιση οι υποψήφιοι των Πανελληνίων 2026 στους Δήμους Ηγουμενίτσας, Φιλιατών καθώς και στις Δημοτικές Ενότητες Αχέροντα και Σουλίου του Δήμου Σουλίου.«Η ένταξη της Παραμυθιάς στη ρύθμιση του 2% ικανοποιεί το δίκαιο αίτημα να αναγνωριστούν οι δυσκολίες που αντιμετώπισαν οι μαθητές και οι οικογένειές τους στην περιοχή αυτή μετά τον σεισμό του περασμένου Μαρτίου. Ευχαριστώ την Υπουργό Παιδείας για την ανταπόκριση.», δήλωσε ο Βασίλης Γιόγιακας