Archive for Ιουλίου, 2026
Φιλιατιωτικα πανηγύρια τ’ Αλωνάρη 2006!
απο την εφημερίδα ΝΕΑ ΤΩΝ ΦΙΛΙΑΤΩΝ
Τον Ιούλιο γίνονται συνήθως τα παρακάτω πανηγύρια, στην Επαρχία μας:
*Κυπάρισσο (Μαντζάρι- Ιούνιος)- τ’ Αι Γιάννη.
*Άγιος Νικόλαος- αρχές Ιουλίου
*Σμέρτο- μέσα Ιουλίου.
*Αγία Μαρίνα (Πλάτανος) κάπου στις 16 Ιουλίου.
*Βρυσέλλα- 16-17 Ιουλίου.
*Μαυρονέρι- της Αγίας Κυριακής.
*Λίστα- του Άγιου Προκόπη.
*Μηλέα (Κωστάνα)- στις 16 & 17 Ιουλίου.
*Λεπτοκαρυά- στις 17 Ιουλίου.
*Χλωμό- στις 17 & 18 Ιουλίου.
*Χαραυγή (Λύκου)- στις 17 Ιουλίου.
*Ασπροκκλήσι- τ’ Αη Λιά.
*Μαλούνι- τ’ Άη Λιά.
*Κάτω Ξέχωρο- τ’ Άη Λιά.
*Κερασοχώρι (Φατήρι) γύρο στις 23-24 Ιουλίου.
*Άγιο Αρσένιο (Σμπόκια) γύρο στις 23 Ιουλίου.
*Κεραμίτσα-της Αγίας Παρασκευής.
*Αητός εκεί κοντά στις 25 Ιουλίου.
*Σαγιάδα (την παλιά)- της Αγίας Παρασκευής.
*Αμπελώνα (Πόβλα)- της Αγίας Παρασκευής
*Δάφνη(Τζούμα)- του Αγίου Παντελεήμονος.
*Ελαία- του Σωτήρος 6 Αυγούστου.
Κάποια ίσως μας διαφεύγουν- εδώ είμαστε να επανορθώσουμε.
Ποιητικά δοκίμια του Γιάννη Βέλλη!
«Τις μικρές παρενθέσεις κυνηγούσαμε, απελπισμένα πια/ λες και ξέραμε πόσες φυλακές μοίραζε, η καθημερινότητα/ μαζί με τις συνήθειες μας, στις ζωές μας.» Γιάννης Βέλλης
«Όσο αναπνέεις τις σκιές μέσα στα στενά, τις ιστορίες τους, φαίνεσαι άγνωστος, περαστικός, ξένος/ το χειρότερο, θέλεις να δεθείς μαζί τους, σαν το αίμα να κυκλοφορείς στις φλέβες τους, τις ζωές τους/ κάτι λόγια σε αποπαίρνουν, κάτι χαμόγελα σε γλυκοκοιτάζουν, ένα τραγούδι ξεχασμένο λικνίζεται μόνο/ ξέρω, οι σκιές δεν έχουν αίμα, δεν έχουν ζωή, δεν έχουν φωνές, μα πώς ζείτε με τόσα ψέματα;» Γιάννης Βέλλης
«Με σιγουριά, έδειχναν ότι προχωρούσαν το μέλλον μας, τι ατυχία -αλήθεια- να ζεις μέσα από τέτοια σύνορα/ ιερείς της εξουσίας, μας σώζανε πάλι, όπως -αυτοί- καθόρισαν για την τύχη μας/ όμως -δυστυχώς- χαμένοι δείχναμε και ακαθόριστα ριγμένοι, σε αυτό που έντεχνα σχεδιάζονταν καθημερινά, πάνω μας». Γιάννης Βέλλης
«Αφυδατωμένες σκέψεις, περιεργάζονται τα μάτια σου, για λίγη, έστω ελάχιστη δροσιά, καταστάσεις αδυναμίας/ είναι και το φως τους, σαν θάλασσα απλώνεται, πότε γαλάζιο πότε σκοτεινό, σε ταξιδεύει ή σκοτώνει/ μετά κλείνονται στα λευκά κελιά τους, παγιδευμένες, αναζητώντας λύσεις, για δικαιότερο κόσμο, το ξέρουν, δεν υπάρχει/ πριν η τρέλα, στολίσει το λευκό με χρώματα, το κελί με ανύπαρκτα πράγματα, απ’ αυτά που σου τάζουν, καθημερινά, ως παράδεισο, κρατώντας παράθυρο μικρό, για διέξοδο ή νέο αδιέξοδο.» Γιάννης Βέλλης
«Όσο και αν θέλουν να σβήσουν οι εικόνες, τα συναισθήματα πλαγιάζουν πάλι μαζί και σε ζητάνε, αδιέξοδο.» Γιάννης Βέλλης
«Ρωγμές, σ’ ό,τι κοιτάζεις, αστάθεια ο χρόνος, οι συγκινήσεις, τρωτοί γίναμε στις ανάγκες μας και πληγωνόμαστε, καθημερινός ο διάλογος της απουσίας/ φθαρτές οι εικόνες που κρατήσαμε, οι συγγένειες, οι αγάπες, μίκρυναν οι ανοχές, διχάστηκαν οι σκέψεις μας, μαζευτήκανε/ θέλεις να πετάξεις ψηλά και στο απαγορεύουν οι τρόποι σου, όλα φτιαγμένα για τον καθωσπρεπισμό μας, ηλίθιες όλες οι αντιδράσεις όταν δεν καθοδηγούνται, έτσι μας έμαθαν/ θα βγω στην πόρτα, φωνάζοντας σαν να καταστράφηκε ο κόσμος, αν και αλήθεια είναι, το κράτησα μυστικό για να μη πληγώνεστε/ θα πετάξω όσα στα χρόνια μάζεψα, καίγοντας μέχρι το τελευταίο όνειρο, για να ζεσταθώ, μόνο γι’ αυτό/ λένε η ελευθερία αποκτάται όταν δεν έχεις τίποτα να χάσεις και η επικινδυνότητα θα συμπλήρωνα, να προσέχετε.» Γιάννης Βέλλης
Η ισορροπία; δεν νομίζεις ότι στέκεται φιλικά, μόνο σε ακροβάτες;» Γιάννης Βέλλης
«Οι δρόμοι αλλάξανε, όσο λες πως συνεχίζεις το ίδιο/ πλούσιες οι αυταπάτες που σε τρώνε, αχόρταγες/ οι ελπίδες σκοτώνονται να σε ξεγελάσουν, τόσο πρόστυχες/ ακόμα κι οι αλήθειες, μοιράζονται ψέματα και πουλάνε ουρανό/ τι θέλεις; να σου ξύσω το μυαλό, με παραδείσους;» Γιάννης Βέλλης
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 