«Έχεις φτάσει να σέρνεσαι, μετά δυσκολία ξεχωρίζεις το κορμί σου απ’ τη σκέψη σου, στον ίδιο κατήφορο γερμένα περιμένουν/ ούτε το κρύο ούτε η ζέστη σε συγκινούν ή τρομάζουν, όσο εσύ ζεις παράλληλα ή χάνεσαι/ ευκολόπιστος πάντα, έτρωγες φαγητό όπου σου δίνανε, το ξινό άκουγες με χαρά ότι δεν είναι δηλητήριο/ τοξινώθηκες τόσα χρόνια, απ’ την εμπιστοσύνη σου, ακόμα και το χρώμα σου στο γκρίζο χώθηκε, καλύτερα τσαλακώθηκε/ θέλεις να πετάξεις, αλλά δεν βλέπεις φτερά, δεν νιώθεις τίποτα να σου τρώει τις πλάτες/ μέσα στο πλήθος περνάς αόρατος, δεν προκαλείς, δεν μιλάς, δεν ξεχωρίζεις, ακόμα και στον καθρέπτη σου φαίνεσαι ξένος/ για σύνελθε επιτέλους, άλλαξε σακάκι, γραβάτα, πρόσωπο, χρώμα στα μάτια, φωνή, φτερά και φτάσε ψηλά.» Γιάννης Βέλλης
«Δεν ξέρω γιατί σιωπώ, πάλι και δεν σε ψάχνω, στις σκιές μου.» Γιάννης Βέλλης
«Οι Αλεξάνδρειες πεθαίνουν, οι άνθρωποι σκοτώνονται, οι Ιθάκες περιμένουν μόνες/ οι ιστορίες αλλάζουν, στα χέρια των νικητών, οι ηγέτες αποσύρονται στη λήθη κι εσύ πάντα αφελής, ερωτεύεσαι τις ήττες σου.» Γιάννης Βέλλης
«Οι Αλεξάνδρειες πεθαίνουν, οι άνθρωποι σκοτώνονται, οι Ιθάκες περιμένουν μόνες/ οι ιστορίες αλλάζουν, στα χέρια των νικητών, οι ηγέτες αποσύρονται στη λήθη κι εσύ πάντα αφελής, ερωτεύεσαι τις ήττες σου.» Γιάννης Βέλλης
«Φοβάσαι μη ξεχαστείς, σβήνοντας το τελευταίο φως μέσα σου και χαθείς στη νύχτα, που μόνος άνοιξες.» Γιάννης Βέλλης
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 
Σχολιάστε