ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

    Η εφημερίδα «τα ΝΕΑ της επαρχίας Φιλιατών»

   Το 1999 κυκλοφορήσαμε με τον Βύρωνα Μεμμο την εφημερίδα ¨τα ΝΕΑ της Επαρχίας Φιλιατών¨- η οποία γρήγορα αγαπήθηκε από ένα μεγάλο μοιράδι της τοπικής κοινωνίας και των μεταναστών. ¨Μόλις την παίρνω, κλειδώνομαι στο δωμάτιο να μη με ενοχλήσει κανείς και την ξεκοκαλίζω¨- μου έλεγε ο αείμνηστος Τάκη Κύρκος, που είχε κυκλοφορήσει κι αυτός νωρίτερα με τον Βαγγέλη Μυγδάλη την εφημερίδα ΚΑΛΑΜΑΣ. ¨Η καλύτερη εφημερίδα από τις τρείς που έχω είναι τα ΝΕΑ των Φιλιατών¨, έλεγε ο αείμνηστος εκδότης και δημοσιογράφος Αλέξης Αναστασίου- όταν για ένα διάστημα η εφημερίδα μας έβγαινε υπό την επιχειρηματική σκέπη του.

   Το 2007 αποχώρησε από την εφημερίδα ο Βύρων αλλά η έκδοση συνεχίστηκε- με την βοήθεια πολλών και εκλεκτών συνεργατών- που εκτιμούσαν την προσπάθεια. Είναι γεγονός πως η εφημερίδα προσπάθησε να αναστρέψει ο αρνητικό κλίμα στο οποίο είχε μπει το Φιλιάτι, αλλά όπως ήταν επόμενο η συμβολή της ήταν αμελητέα. Αυτά μέτρησα ως εκδότης και έγραψα στον επίλογο, αρχές του 2019:

      «Μετά από πολλή σκέψη και βάσανο είν’ η αλήθεια, πάρθηκε η απόφαση να σταματήσει η έκδοση της εφημερίδας μας ¨τα ΝΕΑ των Φιλιατών¨- που φέτος κλείνει 20 χρόνια παρουσίας στα τοπικά δρώμενα. Πολλοί οι λόγοι που μας οδήγησαν σε αυτή την απόφαση- τρείς οι βασικοί.

   Πρώτος η μείωση του αναγνωστικού κοινού- η έντυπη ενημέρωση χάνει συνεχώς έδαφος, έναντι της ηλεκτρονικής. Δεύτερος, τα οικονομικά- τα ταχυδρομικά πήγαν στα ύψη. Ο τρίτος και ο ουσιαστικότερος είναι ψυχολογικός- είναι ψυχοφθόρο να μην έχεις να γράψεις κάτι θετικό για τον τόπο σου και τον κόσμο του- είκοσι χρόνια συνεχόμενα κι εσύ να επιμένεις, να παλεύεις.  Ώρες ώρες ένιωθα να ταυτίζομαι με τον Δον Κιχώτη!    

   Να θυμίσω ότι η έκδοση μας ξεκίνησε το 1999. Είχε κλείσει ήδη το εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας και το Φιλιάτι είχε αρχίσει να παίρνει την κάτω βόλτα. Επί είκοσι χρόνια λοιπόν βλέπαμε και καταγράφαμε αυτή την φθίνουσα πορεία, χωρίς να μπορούμε να κάνουμε κάτι. Η αλήθεια είναι ότι προσπαθήσαμε πολύ να συμβάλουμε στην αναστροφή του κλίματος αλλά οι δυνάμεις μας αποδείχθηκαν ελάχιστες. Δεν προσκυνήσαμε και δεν εξυπηρετήσαμε καταστάσεις παρά μόνο το συμφέρον του κόσμου και του τόπου- όπως λένε τα στοιχεία και η αγάπη του. Και βέβαια κυνηγηθήκαμε αλλά δικαιωθήκαμε και συνεχίσαμε- όμως οι σημερινές καταστάσεις δεν παλεύονται! Έτσι, μετά από 20 χρόνια, αποχαιρετούμε το αναγνωστικό μας κοινό με το κεφάλι ψηλά, έχοντας  την αίσθηση ότι κάναμε το χρέος μας.  

   Ένα δημόσιο ευχαριστώ απευθύνω σε όλους όσους συμβάλανε στην έκδοση και κυκλοφορία της εφημερίδας, αρχίζοντας από τον συνεκδότη και αγαπητό συμπολίτη Βύρωνα Μέμμο, για την άψογη επί δέκα χρόνια συνεργασία. Επίσης στους για πολλά χρόνια μόνιμους συνεργάτες κι αγαπητούς συμπατριώτες Χρήστο Σταμούλη και Πόλ Μαντέλο. Ξεχωριστό ευχαριστώ για τα στήριγμα που πήραμε από το δημοσιογραφικό χώρο, από τον Θωμά Πάντο με την ΕΓΝΑΤΙΑ και βέβαια  από τον αείμνηστο Αλέξη Αναστασίου- με τον δημοσιογραφικό του οργανισμό.

   Θα συνεχίσω με ευχαριστίες στους συμπατριώτες που βοήθησαν τακτικά όλα αυτά τα χρόνια την έκδοση των ΝΕΩΝ, με τις ιδέες και την πένα τους: Πέτρος Μίντζας, Μιχάλης Πασιάκος, Σωτήρης Μικρούλης, Νίκος Τσέκας, Θωμάς Σόρογκας, Θεόδωρος Κώτσιος, Κώστας Σπυρόπουλος, Γιώργος Τσώμος, Τασία Βενέτη, Βασίλης Βουτσής, Γιώργος Διαμάντη, Χρήστος Σωτηρίου, Ηλίας Λάγγαρης, Αχιλλέας Ζάκκας, Βαγγέλης Αγγελόπουλος, Φωτούλα Παππά- Σκέντου, Σταύρος Κωστάρας και βέβαια μια τιμητική αναφορά στους αείμνηστους: Χρυσόστομο Ζούλα, Κοσμάς Ζαφείρης, Σπύρο Καλογήρου, Γάκης Βουτσής, Τάκης Στραβέλης κλπ.

   Συνεχίζω με ευχαριστίες σε όσους συμβάλανε για τον εμπλουτισμό της ύλης της εφημερίδας- έστω  σποραδικά- με τις ιδέες και την πένα τους όπως οι: Φώτης Μήτσης, Σωκράτης Μπέμπης, Ηλίας Μπαρτζώκης, Καλλιόπη Πρέκα, Γιώργος Ρήγινος, Νίκος Κουτούκης, Θωμάς Ζμπήτας, Έκτωρας Δέτσικας, Θάνος Χρυσόστομος, Κώστας Ιωαννίδης, Παύλος Σπήτας, Παναγιώτης Σωτηρίου, Αντώνης Μπέζας, Λεωνίδας Ταφέκης, Θανάσης Λιαμίρας, Βαγγέλης Κολέλης, Βασίλης Τσοπόκης, Αριστείδης Μαρκατσέλης, Βαγγέλης Γκαρώνης, Αλέκος Πανταζάκος, Ηλίας Μπουρδούκης, Γιώργος Δάλλας, Γιάννης Καλαμπάκας, πατήρ Γιώργος Τζώρτζης, Βαγγέλης Μάστορας, Νίκη Βασιλικού, Παύλος Μπέλλος, Κώστας Πάντος, Γιώργος Κάτσινος, Πέτρος Λιάκος, Κώστας Ραπτόπουλος, Κώστας Τούρκος, Γιώργος Σκάγιας, Ελένη Ντούρου- Θεοδώρου, Ανδρέας Μίγκος, Γιάννης Μακρίδης, Λευτέρης Παππάς, Αντώνης Ν. Βενέτης, Ηλίας Κυρίτσης, Λευτέρης Μπάντιος, Αρχιμανδρίτης Μεθόδιος Ντελής, Ευγενία Λαγού, Παναγιώτης Τζοβάρας κλπ. Οφείλω και μια αναφορά στους αείμνηστους: Γάκη Κολιούση, Παναγιώτη Μήτση, Νικόλαο Σκόπα, Βασίλη Τσότση, Σωκράτη Τσιάβο, Πίπη Πάντο, Γιάννη Καζούρη, Λάμπρο Τσάβαλο, Γρηγόρη Οικονόμου, Βασίλη Αγγελόπουλο, Σπύρο Κουτούκης, Μιχάλης Λάμπρου, Σπύρος Φωτιάδης, Κώστας Ζούλας, Χρήστος Τσέρης, Ηλία Οικονόμου, Θεμιστοκλή Πέτρου, Σταύρο Γάτο- συγνώμη σε όσους  ξέχασα!

   Από τα τοπικά πολιτικά πρόσωπα που στήριξαν μόνιμα η περιστασιακά την έκδοσή μας ήταν: από τους βουλευτές μόνο ο Αντώνης Μπέζας, από τους δημάρχους της Ηγουμενίτσας: ο Πέτρος Λιάκος κι ο Γιώργος Κάτσινος, της Σαγιάδας: ο Γιώργος Κέρος κι ο Βαγγέλης Μάστορας, των Φιλιατών ο Σπύρος Παππάς!

Από τον δημοσιογραφικό κόσμο επίσης μας στήριξαν και η πανελλήνιας εμβέλειας δημοσιογράφοι και αγαπητοί φίλοι Μαίρη Τζώρα και Γρηγόρης Τζιοβάρας.Τους ευχαριστούμε όλους από καρδιάς! Πιστεύω μας είναι πως όλοι όσοι συμβάλανε στην έκδοση και κυκλοφορία της εφημερίδας μας έπραξαν ένα μέρος από το καθήκον τους για τον τόπο!

ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ

Σίγησε και η «παγά λαλέουσα» του Φιλιατιού.

                                  γράφει ο Θωμάς Σόρογκας

   Ο αυτοκράτωρ Ιουλιανός (360-63)μ.Χ. προσπάθησε, λένε, να ξαναζωντανέψει το φθίνον από τον χριστιανισμό μαντείο των Δελφών, αλλά η Πυθία τού χρησμοδότησε-προς απογοήτευσή του-ότι «Ο Απόλλων δεν έχει πια εδώ κατοικία, ούτε προφητική δάφνη, ούτε πηγή (κασταλία κρήνη) που να λαλεί* και το
ομιλητικό νερό βουβάθηκε».
   Θυμήθηκα αυτό το ιστορικό γεγονός -τηρουμένων προς θεού των αναλογιών-διαβάζοντας με θλίψη στο ακροτελεύτιο φύλλο τους πως τα αγαπητά μας «ΝΕΑ των Φιλιατών» του καλού φίλου και φλογερού πατριώτη Γιώργου Κώτση-κλείνουν τον κύκλο της έντυπης ζωής τους, μετά από 20 χρόνια συνεχούς αγώνα και ποικίλης προσφοράς στον τόπο και τους ανθρώπους του.
   Βέβαια «τα πάντα ρει και ουδέν μένει» και «τα χρόνια αλλάζουν και εμείς αλλάζουμε μαζί τους λένε οι θυμόσοφοι πρόγονοι.
Αλλά όμως αυτή η συνεχής ροή και νομοτελειακή αλλαγή οριοθετείται από κανόνες και πλαίσια που πρέπει να θεσπίζουν οι συγκροτημένες ανθρώπινες κοινωνίες και θεσπισμένες πολιτείες, αποσκοπώντας στην προκοπή και στην ευτυχία των ανθρώπων.   

   Αλλά σε τούτη την κατακαημένη και ερημούμενη επαρχία των Φιλιατών, πέρα από το ποτάμι μέχρι το σύνορο, 106 τώρα χρόνια ελεύθερης ζωής, δεν υπήρξε ουσιαστικός σχεδιασμός και πραγματικό ενδιαφέρον. Αφέθηκε στην τύχη της. Και νομοτελειακά οδηγείται (πλην ολίγων χωριών) στην ερήμωση.
   Τα «καραβάνια της Μουργκάνας» ήδη μετά τον αδελφοκτόνο εμφύλιο οδηγήθηκαν προς τα «χοτ-σποτ», τα αυθαίρετα εκτός σχεδίου στα Λιόσια, την Πετρούπολη και την Αγία Βαρβάρα της δυτικής Αττικής, όπως ωμά και με περισσή πίκρα τα περιέγραψε ο φίλος Ν.Τσέκας. Και κάπως έτσι γιγαντώθηκε η ανθρώπινη ζούγκλα της Αθήνας, η μισή Ελλάδα, αφήνοντας ρημαδιό τα χωριά μας, κατηχητήριο πια λύκων και νυχτερίδων και τους λίγους πια παπάδες μας να τελούν μόνο κηδείες και μνημόσυνα.
   Πόσο-αλήθεια-να παλέψει για την αναστροφή αυτής της φθίνουσας πορείας μια τοπική εφημεριδούλα; Καλαμιά στον κάμπο.»Φωνή βοώντος εν τη ερήμω». Μάχη οπισθοφυλακής. Πλεύση κόντρα στον ρου του ποταμού. Για την τιμή του τόπου και των ανθρώπων του. Ψυχοφθόρα και άνιση η μάχη.
   Είκοσι τώρα χρόνια μας κράτησε συντροφιά, κρατώντας ζεστή την ενημέρωση και επικοινωνία με τον τόπο και τους πατριώτες. Κατέγραψε δε στα 235 φύλλα της με περισσή αγάπη κι ενδιαφέρον τον ιστορικό μας πλούτο και τον λαϊκό μας πολιτισμό.
Τα εκδομένα φύλλα της, μαζί με εκείνα της παλαίμαχης «ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ» του Γ.Βουγίδη, τα «ΘΕΣΠΡΩΤΙΚΑ ΝΕΑ» του Κώστα Γκόρτσου και της «ΦΩΝΗΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΑΤΩΝ» του Δ.Βουγίδη, νομίζω ότι πρέπει να συγκεντρωθούν και να συναποτελέσουν μια σπουδαία πηγή «λαλέουσα» για κάθε μελλοντικό ερευνητή.        

   Να συγχαρούμε- «τώρα στα ξεχωρίσματα»- και να ευχαριστήσουμε τον αγαπητό Γιώργο για την τόλμη, τη δύναμη, την αντοχή και τον αγώνα τον καλό που αγωνίστηκε, προσφέροντας αυτό το πατριωτικό έργο στον πολύπαθο τόπο μας.
Βέβαια είναι σίγουρο ότι θα μας λείψει, θα νιώθουμε ένα κενό.                              Ελπίζω όμως ότι θα γίνει η μετάλλαξη, η μοντέρνα προσαρμογή. Η έντυπη επικοινωνία να υποκατασταθεί – και σωστά-από την ηλεκτρονική, διατηρώντας πάντα την ίδια αγάπη και καημό για τον τόπο.
   Να μη μας μαραθεί-ντε-η «πικραγγουριά», να μη μας μπαζώσουν το «λιμάνι» και η θυμόσοφη «κάκω» να μη βουβαθεί αλλά να μείνει «παγά λαλέουσα», σαν την καθάρια πηγή του Βρανά ψηλά στη Μουργκάνα!

Θωμάς Γ. Σόρογκας

Σίγησαν μετά από 20 χρόνια τα Νέα των Φιλιατών

                                              γράφει ο Πέτρος Μίντζα

   Σ’ αυτό το πρώτο σχόλιο μου για το 2019, θα ήθελα εκτός από τις ευχές, να είχα να σχολιάσω κάτι αισιόδοξο, κάτι που να σας ανεβάσει ψυχολογικά, να σας αναπτερώσει τις ελπίδες και να σας δώσει κουράγιο ότι κάτι θα αλλάξει προς το καλύτερο, σ’ αυτόν τον ξεχασμένο και παραμελημένο τόπο μας που πάει από το κακό στο χειρότερο και κάνεις αρμόδιος δεν συγκινείται.

  Δυστυχώς όμως, είμαι υποχρεωμένος να ξεκινήσω με ένα δυσάρεστο γεγονός.

Να αρχίσω με το κλείσιμο της έντυπης έκδοσης των Νέων των Φιλιατών των οποίων υπήρξα τακτικός συνεργάτης επί δύο δεκαετίες. Τους λόγους που απογοήτευσαν τον εκδότη Γιώργο Κώτση ώστε να µην μπορεί να συνεχίσει αυτό το δύσκολο και πολύ ωφέλιµο για τον τόπο µας έργο, τους εξηγεί ο ίδιος στο τελευταίο φύλλο της εφημερίδας που έφτασε στα χέρια μας πριν λίγες ημέρες.

   Αγαπητοί συντοπίτες, κανείς μας δεν μπορεί να αμφισβητήσει την καθοριστική συμβολή που είχε αυτή η μικρή άλλα μαχητική εφημερίδα στην ανάδειξη και την επίλυση αρκετών σοβαρών προβλημάτων που ταλάνιζαν το Φιλιάτι και την ευρύτερη περιοχή. Ασκούσε πάντα στους εκάστοτε βουλευτές του νομού και στους δηµοτικούς άρχοντες των Φιλιατών, δίκαιη, αμερόληπτη και καλόπιστη κριτική για τον τρόπο που διαχειρίζονταν τα προβλήματα µας, ανεξαρτήτως πολιτικών και ιδεολογικών πεποιθήσεων. Θεωρώ περιττό να αναφερθώ αναλυτικά στις πολύ εύστοχες και αποτελεσματικές παρεμβάσεις των Νέων των Φιλιατών. Για αυτόν τον λόγο, δεν θα γράψω περισσότερα, αφού για να γίνει κάτι τέτοιο, αντιλαμβάνεστε ότι χρειάζεται να γραφούν τόμοι ολόκληροι.

   Αγαπητοί συντοπίτες δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι η αναστολή της έντυπης έκδοσης των νέων των Φιλιατών είναι πλήγμα για τον δύσμοιρο -πονεμένο τόπο μας, είναι βέβαιο ότι άφησε μεγάλο κενό στην ενημέρωση της τοπικής κοινωνίας.

   Τελειώνοντας, θέλω μόνο να εκφράσω την μεγάλη μου λύπη, δεδομένου ότι δεν ήταν δίκαιη μια τέτοια κατάληξη της μαχητικής εφημερίδας που ήταν μία όαση μέσα στην έρημο. Κρίμα που σίγησε η  μοναδική εφημερίδα μας η οποία  ήταν ένα μικρό μετερίζι από το οποίο ακουγόταν η υπεύθυνη φωνή μας στα θέματα και τα προβλήματα που μας αγγίζουν  και μας αφορούν.

   Αγαπητέ φίλε και συνεργάτη Γιώργο, σε διαβεβαιώ ότι κατά την ταπεινή μου άποψη έπραξες τα μέγιστα, για αυτό πρέπει να έχεις τη συνείδησή σου ήσυχη.

Επιτέλεσες το καθήκον σου  στο ακέραιο, απέναντι στον τόπο µας, στους προγόνους µας, καθώς και στις νεώτερες γενιές.

Αγωνίστηκες πράγματι φίλε σκληρά κάτω από αντίξοες συνθήκες, για να βοηθήσεις το Φιλιάτι και τα ιστορικά χωριά του, με μοναδικό κίνητρο την άδολη αγάπη που τρέφεις για τον πονεμένο τόπο μας και τους ανθρώπους του.

Ο αγώνας μας για να σταματήσει επιτέλους η πληθυσμιακή συρρίκνωση της περιοχής μας, θα συνεχιστεί μέσα από την ιστοσελίδα των νέων των Φιλιατών.

Εύχομαι σε όλους τους συντοπίτες υγεία, ευτυχία, προσωπική και οικογενειακή ευημερία.

     Ένα ευχαριστώ- μια μνημόνευση

   Σε όλους όσους βοήθησαν την ενασχόληση μου με την τοπική ιστορία- λαογραφία  που είχε σαν αποτέλεσμα την έκδοση δυο βιβλίων για το Φιλιάτι. Θα αρχίσω αναφέροντας πρώτον τον Μιχάλη Πασιάκο- πρόεδρο του ΚΙΜΕΘΕ που πολλά του χρωστά η τοπική ιστορία και λαογραφία. Θα συνεχίσω με τον Θωμά Σόρογκα- φιλόλογο και αρχαιολόγο, τον Σωτήρη Μικρούλη, Νίκο Τσέκα, Γάκη Βουτσή, Νίκο Σκόπα, Σωτήρη Χαραμόπουλο, Γεώργιο Βέκκο, Χρυσόστομο Ζούλα, Θεόδωρο Κώτσιο, Γιάννη Πέγκα, Τάκης Στραβέλη.

    Να μνημονεύσω ακόμη όσους με βοήθησαν με φωτογραφίες, όπως: ο Πίπης Φραγκίσκος- ο αείμνηστος δήμαρχος ήταν ο πρώτος μας έδωσε το φωτογραφικό του αρχείο, επίσης οι: Βαγγέλης Αγγελόπουλος, Βασίλης Αναστασίου, Κίτσα Αναστασίου, Γιώργος Ανδρίτσος, Ντίνος Σ. Βενέτης, Σπυριδούλα Κοντογιάννη-Βενέτη, Κώστας Βρακάς, Κώστας Γεωργίου, Νίκος Γεωργόπουλος, Βαγγέλης Γκαρώνης, Δημήτρης και Γιάννης Γούλας, Βασίλης Γούλας, Αγγελική και Βαγγέλης Γκόγκος, Χαράλαμπος Ιωακειμίδης, Έλλη Δήμου Κουτούκη, Θεόδωρος Ευθυμιάδης, Χρυσόστομος Ζούλας,   Χριστόφορος Θεοδώρου, Έλενα και Γιάννης Καλαμπάκα, Νικολαϊς Καραγιάννη, Πίπης, Θρασύβουλο και Φώτη Καραμπίνα, Γρηγόρης Κολέλης, Ειρήνη Κομιανού, Παναγιώτης Κόντης, Αλεξάνδρα Αγγελόπουλου Κόντη, Δημήτρης, Σταυρής και Χρήστος Κοτσώνης, Νίκος Κουλίση, Κώστας Λαγός, Παύλος Λούπας, Αντώνης Μάκας, Νίκος Μάνος, Παύλος και Ήβη Μαντέλου, Σωτήρης Μαντζούκης, Παύλος Ματσούκας, Σοφία και Θόδωρος Μέλλιος, Βύρωνας Μέμμος, Σπύρος Μέμμος, Σταύρος Μηνούσης, Μαριλένα Μητροχρόνη, Ανδρέας Μίγκος Γιάννης Μπαραμπούτης, Βασιλεία Μπέμπη, Σωτήρης Μπιζιάνης, Γιώτα Μουμούρη, Πέτρος Μπίτζας, Κατίνα και Νίκος Μπούκουρη, Νίκος Μπουρδούκης, Δημήτρης Μπουρδούκης, Αλέξανδρος Μπουραζάνης, Αναστασία Λ.Νέτη, Βαγγέλης Νέτης, Σπύρος Νίνας, Σοφία Νέτη, Γιώργος Νούσιας, Δημήτρης Μπαλάγκας, Αποστόλης Ντζουβάρας, Κώστας Ντουρλής, Πέτρος Παππάς, Χρήστος Παπασταύρου, Μιχάλης Πασιάκος, Κώστας Πάσχος, Μάρκος Παπαφωτίου, Δημήτρης και Λευτέρης Πατσούρας, Νίκος Πέγκας, Σταύρος Πέσχος, Παναγιώτης και Γιάννης Πέτρου, Αλίκη και Μάκης Ρόμπολα, Δημήτρης Σιώζιος, Αλεξάνδρα Σκεύη- Ζώτου, Αποστόλης Σκάρλος, Αλεξάνδρα Σκόδρα, Δήμητρα Σταυρούλη, Τάκης Στραβέλης, Γιάννης Σοκολάκης, Κώστας Σόρογκας, Θωμάς Σόρογκας, Πέτρος Σορομάνης, Μαρία Σούκα, Παναγιώτης Στασιάς, Παντελής Στέφου, Βαγγέλης Στρουγγάρης, Νίκος Σωτηρίου, Κώστας Τούρκος, Χρήστος Σωτηρίου, Δημήτρης Τσαβέλης, Νικηφόρος Τσάτσης, Νίκος Τσέκας, Τέλης και Γιώργος Τσέλα, Ελευθερία Τσέλα, Γιάννης Τσίγκος, Βαγγέλης Τσίτος, Χρυσάνθη Χαβιάρα Παπαδοπούλου. Και άλλους που δεν συγκράτησα και τους ζητώ συγνώμη.       Συνεχίζω με ευχαριστίες σε όσους συμβάλανε για τον εμπλουτισμό της ύλης της εφημερίδας- έστω  σποραδικά- με τις ιδέες και την πένα τους όπως οι: Φώτης Μήτσης, Σωκράτης Μπέμπης, Ηλίας Μπαρτζώκης, Καλλιόπη Πρέκα, Γιώργος Ρήγινος, Νίκος Κουτούκης, Θωμάς Ζμπήτας, Έκτωρας Δέτσικας, Θάνος Χρυσόστομος, Κώστας Ιωαννίδης, Παύλος Σπήτας, Παναγιώτης Σωτηρίου, Αντώνης Μπέζας, Λεωνίδας Ταφέκης, Θανάσης Λιαμίρας, Βαγγέλης Κολέλης, Βασίλης Τσοπόκης, Αριστείδης Μαρκατσέλης, Βαγγέλης Γκαρώνης, Αλέκος Πανταζάκος, Ηλίας Μπουρδούκης, Γιώργος Δάλλας, Γιάννης Καλαμπάκας, πατήρ Γιώργος Τζώρτζης, Βαγγέλης Μάστορας, Νίκη Βασιλικού, Παύλος Μπέλλος, Κώστας Πάντος, Γιώργος Κάτσινος, Πέτρος Λιάκος, Κώστας Ραπτόπουλος, Κώστας Τούρκος, Γιώργος Σκάγιας, Ελένη Ντούρου- Θεοδώρου, Ανδρέας Μίγκος, Γιάννης Μακρίδης, Λευτέρης Παππάς, Αντώνης Ν. Βενέτης, Ηλίας Κυρίτσης, Λευτέρης Μπάντιος, Αρχιμανδρίτης Μεθόδιος Ντελής, Ευγενία Λαγού, Παναγιώτης Τζοβάρας κλπ. Οφείλω και μια αναφορά στους αείμνηστους: Γάκη Κολιούση, Παναγιώτη Μήτση, Νικόλαο Σκόπα, Βασίλη Τσότση, Σωκράτη Τσιάβο, Πίπη Πάντο, Γιάννη Καζούρη, Λάμπρο Τσάβαλο, Γρηγόρη Οικονόμου, Βασίλη Αγγελόπουλο, Σπύρο Κουτούκης, Μιχάλης Λάμπρου, Σπύρος Φωτιάδης, Κώστας Ζούλας, Χρήστος Τσέρης, Ηλία Οικονόμου, Θεμιστοκλή Πέτρου, Σταύρο Γάτο- συγνώμη σε όσους  ξέχασα!