ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Οι δρόμοι ίδιοι,

βαρετοί όπως η ιστορία σου,

η χτυπημένη

χρόνια τώρα με αναμνήσεις

εκείνη, σαν φως απλώνεται

τα βράδια, στη θάλασσα

και περιμένει

κάτι χτυπάει μέσα σου,

μα δεν ξέρεις πια,

αν είναι μαχαίρι,

καρδιά, πληγή παλιά

έτσι σκοτώνονται

οι άνθρωποι,

από συναισθήματα,

ελεύθερα ή παγιδευμένα

σ’ ένα ψεύτικο ουρανό.»

Γιάννης Βέλλης

«Θέλεις να πεις τόσα πολλά, σταματάς σε κάποιες νότες, περαστικές/ δεν ξέρεις αν πρέπει να συνεχίσεις ή να χαθείς, δεν ξέρεις.» Γιάννης Βέλλης

«Και έτσι χάθηκε κι ο τελευταίος παράδεισος, έγινε νόστος, ουτοπία/ μια απογραφή στις συνειδήσεις μας, απόλυτη, εκλογικευμένη/ ίσως γιατί εκεί δεν περνούσαν πια παιδιά, ούτε κελάιδισμα ακούγονταν/ τόσο μακριά περάσαμε τη δύση, σκοτεινιάσαμε στους δρόμους/ έρχονταν χρόνια κι άλλα χρόνια, ταξιδεμένα κι αταξίδευτα/ κι εμείς ρωτάγαμε, υπήρχε ποτέ παράδεισος; υπήρχε ποτέ νηνεμία;/ όμως ο άνεμος μάζευε τη σκόνη και την γύριζε κοντά στα μάτια μας, για να πονέσουμε/ έτσι για να θυμόμαστε τι κάναμε στη ζωή μας, ίσως και στην εικόνα μας.» Γιάννης Βέλλης

«Σε γυρεύω στις σκιές μου, στο βάθος ενός χαμόγελου, στο χρώμα της θάλασσας.» Γιάννης Βέλλης

«Όσο και να θέλεις να ξεφύγεις, είσαι πάντα εδώ, οι ρίζες βαθύτερες, τα χρόνια περισσότερα, ο ήλιος πάντα στην ίδια πλευρά να σε περιμένει, βαριεστημένα/ αν αφήσεις αυτή την πόλη, αν φύγεις, μα τις λες τώρα; που θα στραφείς; σε αφιλόξενες πολιτείες ή σε κατάξερα δειλινά;/ με τόση αγάπη μέσα σου στριμωγμένη, τι περιμένω να ακούσω καλύτερο, ξέρω, θα δώσεις κομμάτια της παντού και θα ξημερώσεις απένταρος/ ζητώντας ένα τσιγάρο, να ξεγελάσεις το κρύο, την τελευταία σκιά, τις πληγές σου, μόνος, σκεφτικός.» Γιάννης Βέλλης