ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Ησυχία, οι σκιές απλώθηκαν και αγκάλιασαν τη νύχτα, πως να μετρήσεις τις απώλειες, πως να μετρήσεις τις ζωές, στα τόσα ψέματα;» Γιάννης Βέλλης

«Πως φτάσαμε κι η ησυχία να μουρμουρίζει; στα σπάργανα γεννιέται νέος κόσμος και αμύνεται.» Γιάννης Βέλλης

«Θα σπάσεις την πόρτα και θα βγεις, τόσα χρόνια κλεισμένη  μέσα σου γυρίζεις, μόνη, δεν βαρέθηκες;» Γιάννης Βέλλης

«Και τώρα, τι στεκόμαστε έτσι; θα έρθεις κοντά μου, μια αγκαλιά;» Γιάννης Βέλλης

«Μια στασιμότητα, όλα δείχνουν ότι τρέχουν, αλλά στέκονται καθισμένα, κάτω/ προσποίηση, σε κόσμο που θέλει να αλλάξει, για να μην εξεγείρεται, στην τόση στασιμότητα/ που επέλεξαν να του πουλήσουν, σε λάθος στιγμή, λάθος συνάντηση, λάθος ιστορία/ με τον μεγαλύτερο τόκο, χωρίς επιλογές, μόνο τιμωρίες, στους αδυνάτους, για παραδειγματισμό.» Γιάννης Βέλλης

«Μπλέκονται οι ζωές των ανθρώπων, μα δεν μοιράζονται παγίδα κι ενοχή μαζί, καθημερινότητα, αδιέξοδο.» Γιάννης Βέλλης

«Στέκεις στο παράθυρο, βιαστικά ξεθολώνεις το μυαλό σου από την υγρασία, το πέρασμα της βροχής/ ανακατεύεις τις σκέψεις με λίγη νοσταλγία, πολύ αγάπη, αποθέματα άλλωστε είχες πάντα/ μετά στέκεσαι στον καφέ σου, τον σιγοπίνεις, τραγουδώντας τις ίδιες λέξεις όπως τότε/ όταν σε έσφιξε η καρδιά σου από αγάπη, αλλά κι αγωνία αν μείνει τελικά κοντά σου/ όμως ο χρόνος χτυπάει την πόρτα, περιμένει κέρασμα, γιατί τον αγνόησες/ με το καλύτερο χαμόγελο σου μουρμουρίζεις, αναρωτιέσαι, θα σταθεί πάλι στην πόρτα μου;/ ξανά αφιερώνεσαι σε κάποια βιβλία, ξεχνιέσαι, ελπίζεις ότι κάποτε θα τα τελειώσεις/ βαρέθηκες να τα αφήνεις μισάνοιχτα, να μη ξέρεις το τέλος της ιστορίας.» Γιάννης Βέλλης

«Επιβάλλεται να πάρουμε αποφάσεις, είπες, μετά σιώπησες/ έτσι απλά λες και καθορίζαμε κάτι, γέλασα, ελάχιστα/ πάντα γελούσα με το δίκιο σου, ίσως το χαμόγελο με έκανε και ξεχνούσα/ τον πόλεμο που δεν τέλειωνε ποτέ, τους νεκρούς που χτύπαγαν την πόρτα μας, την κατοχή/ ήταν κακή εποχή να γελάς, ίσως έτσι βγάζαμε με θάρρος τον εαυτό μας στον ήλιο, τον εκθέταμε/ να πεθάνει ελεύθερος, στο πρώτο απόσπασμα, αυτό που σίγουρα περίμενε.» Γιάννης Βέλλης