ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Κοιτούσα τα πρόσωπα, εικόνες του ουρανού,ήλιος, σύννεφα, γαλάζιο.» Γιάννης Βέλλης

«Οι δρόμοι ίδιοι, βαρετοί όπως η ιστορία σου, η χτυπημένη χρόνια τώρα με αναμνήσεις/ εκείνη, σαν φως απλώνεται τα βράδια, στη θάλασσα και περιμένει/ κάτι χτυπάει μέσα σου, μα δεν ξέρεις πια, αν είναι μαχαίρι, καρδιά, πληγή παλιά/ έτσι σκοτώνονται οι άνθρωποι, από συναισθήματα, ελεύθερα ή παγιδευμένα σ’ ένα ψεύτικο ουρανό.» Γιάννης Βέλλης

«Κάθε ξύπνημα, ένα φωτεινό πρωινό, ανάμεσα από σύννεφα και λάσπες αντιστεκόμαστε/ πόλεμος στη μετριότητα και στις τόσες μικρότητες, τις ευκόλως μαζεμένες, σε ένα μικροσύμπαν/ ασύμβατη σχέση, με την φαγωμένη πραγματικότητα, κράτημα ψηλά/ η αλήθεια είναι ότι κουραζόμαστε, κατά διαστήματα, όμως επιμένουμε να νικάμε την αθλιότητα». Γιάννης Βέλλης

«Οι δυνατοί, στέκονται αδύνατοι στα λάθη τους

και παλεύουν ξεχασμένοι, στα οδοφράγματα.» Γιάννης Βέλλης

«Θα σταθώ πάλι σε λέξεις, θα τις στοιχίσω πρόχειρα, μετά θα γελάσω/ είναι τόσο δύσκολο να μαζεύεις λέξεις, σε χρόνο τέμνοντα/ τι περίεργο, όμως θα καταλήξω σχεδόν βιαστικά, σε μια λέξη/ τόσο παλιά, τόσο δοκιμασμένη στις χρονίζουσες εποχές, ποίηση.» Γιάννης Βέλλης

«Απελπισία, οι σκέψεις που συσσωρεύονται

σε ένα άδειο, ξεχασμένο, περβάζι,.» Γιάννης Βέλλης