ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Γυρίσαμε, ψάχναμε τις πόρτες των σπιτιών μας, σαν ξένοι, σε άγνωστη χώρα, περασμένη/ που και που, τρώγαμε τις σκέψεις μας, ξεδιψάγαμε με κάποια όνειρα, μα δεν έφτανε/ οι αγάπες, δεν μας γνωρίζανε πια μέσα σε τόσες πληγές, ρούχα φαγωμένα, σε πολέμους, εξορίες/ οι καρδιές μας, είχαν σταθεί τόσες φορές στα αποσπάσματα, για τις ιδέες τους, τις φωνές τους, τις χάσαμε/ μια μάνα φώναξε, παιδί μου, στον Ανέστη, μα έλειπε, τον είχαμε αφήσει σ’ ένα βουνό κι εκείνη δεν το ήξερε.» Γιάννης Βέλλης

«Περίεργο πράγμα οι ιστορίες, γράφονται, ξαναγράφονται, ξεφτίσανε και οι νικητές.» Γιάννης Βέλλης

«Πολλά τα αδιέξοδα των ανθρώπων, έρχονται, δένονται μαζί τους, γιγαντώνονται, λες και γεννήθηκαν μόνο γι’ αυτό/ ακατανόητο πως πλησιάζουν, αγνώριστα κάθε φορά, μετά τρώνε τη σάρκα των ονείρων για καλύτερο αύριο, στο τέλος κάθονται/ με τέτοια ηρεμία, άλλωστε τέλειωσαν το έργο τους επιτυχώς, όσο η αγωνία χαράζει τα πρόσωπα, διαλύει τις ψυχές, μαραζώνει τα λουλούδια, ό,τι καλό υπάρχει ελεύθερο/ και τι μένει; κάποιο παράθυρο ανοιχτό, ξεχασμένο, για λίγο ήλιο, ή ένα πέρασμα του ανέμου σαν χτύπημα, να θυμίζει ότι κάτι κινείται, αισιόδοξο; ίσως, μπορεί και παντελώς αδιάφορο για τη συνέχεια.» Γιάννης Βέλλης

«Ο χορός συνεχίζεται, σκέψεις σε περιεργάζονται, μετά σε αφήνουν και στροβιλίζονται στον ίδιο ρυθμό, μέχρι το ξημέρωμα.» Γιάννης Βέλλης