ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

του Αντώνη Μπέζα

Η μνήμη γίνεται διεκδίκηση

36 χρόνια μετά από αυτή τη φωτογραφία.

Έφεδρος Ανθυπολοχαγός (ΠΖ) στο 628 Τάγμα Πεζικού Φιλιατών, κατά την παρέλαση για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων στις 21 Φεβρουαρίου 1990.

Μια μονάδα που δεν ήταν απλώς ένας στρατιωτικός σχηματισμός, αλλά κομμάτι της ιστορικής ταυτότητας της παραμεθορίου.

Στην περιοχή δράσης του γράφτηκαν σελίδες του Έπους του 1940, όταν αποκρούστηκε η ιταλική εισβολή με τη συμμετοχή και αλβανικών ταγμάτων.

Από τα ίδια σύνορα, στο Φυλάκιο Τσαμαντά — όπου υπηρέτησα ως Αρχιφύλακας — και στις άλλες συνοριακές διόδους, ζήσαμε μια άλλη ιστορική στιγμή καθώς με την κατάρρευση του καθεστώτος Χότζα, χιλιάδες Βορειοηπειρώτες βρήκαν καταφύγιο, ασφάλεια και φροντίδα στην πατρίδα.

Το 628 ΤΠ υπήρξε διαχρονικά σημείο αναφοράς ευθύνης, οργάνωσης και ζωντανής παρουσίας της Πολιτείας στην ακριτική Ελλάδα.

Σήμερα δεν υπάρχει…

Η διαδρομή του, όμως, δεν διαγράφεται με πολιτικές ελαφρότητες ούτε με κοντόφθαλμες ψηφοθηρικές επιλογές.

Η κατάργηση του ιστορικού 628 ΤΠ στον πληθυσμιακά συρρικνωμένο Δήμο Φιλιατών, σε μια περιοχή όπου η Ελλάδα «αναστενάζει», αποτελεί ασέβεια προς τη μνήμη και τον ρόλο της Θεσπρωτίας, οι ρίζες της οποίας φτάνουν μέχρι τους αρχαίους Σελλούς.

Παραμένει μια βαθιά πληγή για τη συνέχεια και την αυτοσυνείδηση του τόπου, την ώρα που σε άλλες περιοχές της χώρας η κυβέρνηση διατηρεί στρατιωτικές εγκαταστάσεις ή μοιράζει υποσχέσεις για τη δημιουργία νέων.

Ακόμη πιο οδυνηρό είναι ότι στον ίδιο χώρο, μέσα στην πόλη των Φιλιατών, προωθείται η δημιουργία φυλακών, αντικαθιστώντας έναν τόπο προσφοράς και εθνικής αποστολής με έναν χώρο εγκλεισμού.

Η μνήμη δεν είναι νοσταλγία.

Είναι ευθύνη.

Και «τη μνήμη όπου και να την αγγίξεις πονεί».

Γι’ αυτό και ο αγώνας για την αναγκαία επανεξέταση αυτών των αποφάσεων συνεχίζεται.

Για μένα — και για πολλούς άλλους — δεν έχει τελειώσει!