ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Μια αναπνοή η καλοκαιρινή βροχή, έρχονταν ξεσπούσε κι έφευγε/ το μόνο που άφηνε πίσω, ένα βιαστικό συναίσθημα, για ελευθερία/ συγγένεια με χώματα, δέντρα, πέτρες, τόσες μα τόσες αναμνήσεις/ αυτό ήταν, φεύγω, πάλι γυρίζω σελίδα, κρατώντας την εικόνα αυτή/ δεμένη σε λίγες λέξεις, όσες ασφυκτιούν για ένα παράδεισο, ό,τι δεν έζησαν ποτέ/ αναρωτιέμαι τι κέρδισα, χρόνια τώρα, μετρώντας ορόφους, αριθμούς στα ασανσέρ, τετραγωνικά δυστυχίας/ μαζεύοντας σκουριασμένο ουρανό, διχασμένο σε κάποια επίγεια κόλαση.» Γιάννης Βέλλης

«……..αναρωτιέμαι τι κέρδισα, χρόνια τώρα, μετρώντας ορόφους, αριθμούς στα ασανσέρ, τετραγωνικά δυστυχίας/ μαζεύοντας σκουριασμένο ουρανό, διχασμένο σε κάποια επίγεια κόλαση…….» Γιάννης Βέλλης

«Ήταν λάθος παλιό να χωρίζουμε τον κόσμο, σε βαρβάρους κι Έλληνες/ αργά μαθαίναμε ότι η όποια βαρβαρότητα, γεννιόταν μαζί μας/ ήταν κι οι δάσκαλοι συνεπείς σε αυτή την άποψη, οι ταπεινοί, οι ριψοκίνδυνοι/ με το χρόνο διαχωρίζαμε καλά πολλούς βαρβάρους, τώρα περισσότερους/ άλλοι έρχονταν από μακριά, άλλοι ήταν μαζί μας πάντα/ κάθε βάρβαρος είχε και μια αιτία, ελλείψεις, εγωισμό, αξιώματα/ έτσι σιωπήσαμε, δεν άξιζε πια να φωνάζουμε βαρβάρους, όσους δήλωναν Έλληνες/ χτυπώντας σε κάθε άλλον την κάθε διαφορετικότητα, ως μοναδική βαρβαρότητα.» Γιάννης Βέλλης

«Σκοτώνουμε τα συναισθήματα, ντύνουμε τα πρόσωπα/ με ψεύτικα χαμόγελα, μιλάμε για όλα, μετά ξεχνιόμαστε.» Γιάννης Βέλλης

«Έτσι φτηνός, ερωτεύσιμος, με πάθος και νιότη, έτρεχες σε παραλίες/ κυνηγώντας πότε γοργόνες στα κύματα, πότε θεές στα πράσινα στενά/ αφήνοντας πίσω, λύπες, ενοχές, χρόνια, εποχές και κάποιον Πάνα, σύντροφο των Νυμφών/ να συνεχίζει το έργο σου, συγχρονίζοντας, ώρες, Παν Άκτιος και μεθυσμένος.» Γιάννης Βέλλης

«Πάντα θα υπάρχει ένας τόπος, να γυρίζεις

για να θυμάσαι, πως σε ξέχασε.» Γιάννης Βέλλης