ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

Γράφει ο Παύλος Λ. Αλεξίου
«Αλλλαγή ατζέντας», επιχειρεί να κάνει ο Μητσοτάκης, με την πρόταση για Συνταγματική Αναθεώρηση, την ώρα που στα Τρίκαλα οι λαϊκές οικογένειας, μαζί με την μεγάλη οικογένεια της εργατικής τάξης, κλαίνε ακόμη τις δολοφονημένες από το κράτος και το κεφάλαιο, πέντε εργάτριες της εταιρείας «Βιολάντα» και η ελληνική κοινωνία παρακολουθεί άναυδη τα στοιχεία που προκύπτουν από το νέο κρατικό-κυβερνητικό έγκλημα στη Χίο.
«Παίζοντας εν ου παικτοίς», με μια ανύπαρκτη, ψοφοδεή, στρατηγικά συμπλέουσα, πολυδιασπασμένη αντιπολίτευση και με μια λοβοτομημένη, συμβιβασμένη και κομματικοκεντρική συνδικαλιστική ηγεσία, προχωράει ακάθεκτος στις δρομολογημένες αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις – μνημονιακά «υπόλοιπα». Πέρα από την υποβάθμιση των κανόνων ασφαλείας, που θεωρούνται πολυτέλεια και κόστος για το κεφάλαιο, θέλει να θωρακίσει το αστικό σύστημα με ένα σιδηρούν συνταγματικό πλαίσιο, να εμπεδώσει μια ανάπτυξη του καπιταλισμού στην Ελλάδα, στηριγμένη στην πιο άγρια απόσπαση άμεσης αλλά και έμμεσης υπεραξίας, με την πλήρη διάλυση του δημόσιου τομέα και την ιδιωτικοποίηση των πάντων, με τον λαό και την εργατική τάξη να δίνει τα πάντα (εργασία, περιβάλλον, φοροαπαλλαγές, επιδοτήσεις κλπ) στο «μοχλό της ανάπτυξης», που είναι το κεφάλαιο και οι «επενδυτές» και όχι οι δυνάμεις της εργασίας.
Με το βαρύγδουπο διάγγελμά για Συνταγματική Αναθεώρηση ο Μητσοτάκης, με μια επικοινωνιακού τύπου επιχείρηση, προσπαθεί να «φέρει το παιγνίδι στην έδρα του», αναζητεί συναινέσεις, πιέζει μέχρι διάσπασης τα άλλα αστικά κόμματα και ιδιαίτερα το ΠΑΣΟΚ. Η τελική εισήγηση της κυβέρνησης για τα άρθρα που θα τεθούν προς αναθεώρηση αναμένεται εντός Μαρτίου, αφού μετρηθούν οι αντιδράσεις και οι αντιστάσεις, ενώ η τελική έκβασή της είναι απρόβλεπτη.
Με την προσχηματική επίκληση της τεχνητής νοημοσύνης και της κλιματικής κρίσης, χρησιμοποιεί σαν δολώματα:
Την τροποποίηση, με μεσοβέζικα μοντέλα, του άρθρου 86 «περί ευθύνης υπουργών» -απαίτηση του κινήματος των Τεμπών και του υπό ίδρυση κόμματος Καρυστιανού- έτσι ώστε η παραπομπή ενός υπουργού να αποφασίζεται από ένα όργανο όπου θα μετέχουν δικαστές και κοινοβουλευτικοί και
Περιορισμένες αλλαγές στην επιλογή της ηγεσίας των ανώτατων δικαστηρίων, με τις οποίες πετάει ένα «κόκαλο» στη δικαστική εξουσία, ενισχύοντας τον ρόλο της, χωρίς αυτό να σημαίνει ωστόσο ότι γίνεται ανεξάρτητη.
Θέλει «να ρίξει στάχτη στα μάτια» του κόσμου, για να περάσει τις άλλες «μεγάλες τομές», την «συνταγματοποίηση» της δημοσιονομικής λιτότητας, με «δικλείδες οι οποίες θα εγγυώνται τη μόνιμη δημοσιονομική ισορροπία» (συνταγματική δηλαδή λιτότητα), να βάλει στο στόχαστρο συνδικαλιστικές ελευθερίες και δημοκρατικές κατακτήσεις.
Το «ψητό» αφορά την κατάργηση του άρθρου 16 για τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια που έχει ήδη περάσει «από την πίσω πόρτα», την άρση της μονιμότητας στο Δημόσιο, με δημοσίους υπάλληλους, που με τον πέλεκυ της διαρκούς, κακόφημης «αξιολόγησης» και της απόλυσης, θα εφαρμόζουν απαρέγκλιτα την αντιλαϊκή πολιτική των ματωμένων δημοσιονομικών πλεονασμάτων και της πολεμικής οικονομίας.
Χαρακτηριστικό για το ποιόν έρχεται να υπηρετήσει η συνταγματική Αναθεώρηση είναι το γεγονός ότι ο κατά τα άλλα λαλίστατος κυβερνητικός εκπρόσωπος «εποίησε την νήσσαν», όταν ρωτήθηκε για την κατάργηση του άρθρου 107 του Συντάγματος,  που διατηρεί ευνοϊκές χουντικές ρυθμίσεις για το εφοπλιστικό κεφάλαιο.
Απώτερος στόχος του όλου εγχειρήματος η «εθνική ενότητα» και «αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς», προκειμένου το σύστημα να μην κινδυνεύει από κρίσεις και από την λαϊκή πάλη.
Σε αυτήν την κατεύθυνση άλλωστε οργασμός διεργασιών παρατηρείται στο αστικό πολιτικό σύστημα για την αναμόρφωση – ανασύνθεση του πολιτικού προσωπικού, με στόχο τον εγκλωβισμό της λαϊκής δυσαρέσκειας και τη διαμόρφωση κυβερνητικής εναλλακτικής με κάποια προοπτική. Στο επίκεντρο των διεργασιών βρίσκεται η σοσιαλδημοκρατία και ιδιαίτερα το ΠΑΣΟΚ, όπου η όξυνση της αντιπαράθεσης μεταξύ του Ν. Ανδρουλάκη και των συν αυτώ στελεχών του ΠΑΣΟΚ από τη μία και των Χ. Δούκα, Π. Γερουλάνου από την άλλη, αλλά και της ακραιφνούς νεοφιλελεύθερης Α. Διαμαντοπούλου, το έχουν μετατρέψει σε «εμπόλεμη ζώνη».
«Νερό στον μύλο» των διεργασιών έριξε και η νέα κοινή εμφάνιση Καραμανλή-Σαμαρά, Παυλόπουλου και άλλων στελεχών της ΝΔ στην Καλαμάτα. Αιχμηρές για τον Μητσοτάκη ήταν οι αναφορές Καραμανλή «να ακούμε τους έμπειρους αντί να τους διαγράφουμε» και ο ύμνος προς τον Σαμαρά («γνήσιος πατριώτης, ασυμβίβαστος αγωνιστής για τα εθνικά δίκαια, πάντα παρών για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό», με τον οποίον τους «συνδέουν κοινοί αγώνες, κοινές αγωνίες»). Χαρακτηριστικές ήταν και οι αποστάσεις Καραμανλή από την προσέγγιση της κυβέρνησης στα Ελληνοτουρκικά, «να προβάλλουμε ξεκάθαρα τις θέσεις μας και να μη στέλνουμε επαμφοτερίζοντα μηνύματα που μπορεί να εκλαμβάνονται ως υποχωρητικότητα».
Στην ίδια κατεύθυνση αναζήτησης εφεδρειών του συστήματος, με εθνικιστικά-ακροδεξιά μηνύματα, φαίνεται να κινείται το κόμμα Καρυστιανού, που υπερπροβάλλεται από τα ΜΜΕ, ενώ ο Τσίπρας που «ταξιδεύει» προς την «Ιθάκη» του, σε διάφορες πόλεις της χώρας, με όχι τόσο ούριο άνεμο, ενισχύει τον χαρακτήρα του Ινστιτούτου του ως κομματικού φορέα, προκαλώντας νέες διασπάσεις στα κόμματα που προέκυψαν από διασπάσεις του κόμματος, που εκείνος ίδρυσε και εγκατέλειψε.