ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Όσο αναπνέεις τις σκιές μέσα στα στενά, τις ιστορίες τους, φαίνεσαι άγνωστος, περαστικός, ξένος/ το χειρότερο, θέλεις να δεθείς μαζί τους, σαν το αίμα να κυκλοφορείς στις φλέβες τους, τις ζωές τους/ κάτι λόγια σε αποπαίρνουν, κάτι χαμόγελα σε γλυκοκοιτάζουν, ένα τραγούδι ξεχασμένο λικνίζεται μόνο/ ξέρω, οι σκιές δεν έχουν αίμα, δεν έχουν ζωή, δεν έχουν φωνές, μα πώς ζείτε με τόσα ψέματα;» Γιάννης Βέλλης

«Περαστικές ιστορίες, έρχονται, τις βλέπεις, τις ζεις/ λένε, πως τις ξεχνάς.» Γιάννης Βέλλης

«Πάλι φυτεύαμε λουλούδια, σπέρναμε τους κήπους μας, δίναμε τα χαμόγελα, τι κι αν ο πόλεμος δεν τέλειωνε ποτέ.» Γιάννης Βέλλης

«Πες πως φύγανε βιαστικά, ξεχάσανε το δικό σου αριθμό/ και δεν σε ψάξανε ποτέ, μόνο κοίτα, να τους θυμάσαι πάντα.» Γιάννης Βέλλης

«Πολλά τα αδιέξοδα των ανθρώπων, έρχονται, δένονται μαζί τους, γιγαντώνονται, λες και γεννήθηκαν μόνο γι’ αυτό/ ακατανόητο πως πλησιάζουν, αγνώριστα κάθε φορά, μετά τρώνε τη σάρκα των ονείρων για καλύτερο αύριο, στο τέλος κάθονται/ με τέτοια ηρεμία, άλλωστε τέλειωσαν το έργο τους επιτυχώς, όσο η αγωνία χαράζει τα πρόσωπα, διαλύει τις ψυχές, μαραζώνει τα λουλούδια, ό,τι καλό υπάρχει ελεύθερο/ και τι μένει; κάποιο παράθυρο ανοιχτό, ξεχασμένο, για λίγο ήλιο, ή ένα πέρασμα του ανέμου σαν χτύπημα, να θυμίζει ότι κάτι κινείται, αισιόδοξο; ίσως, μπορεί και παντελώς αδιάφορο για τη συνέχεια.» Γιάννης Βέλλης