ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Ανατροπές, η καθημερινότητα που μας τρομάζει, όλα αλλάζουν, χάνονται για την ακρίβεια/ σήμερα χάθηκε αυτό, αύριο το άλλο, μητρώο απωλειών κι ανεκτικότητας, η ζωή μας/ σε λίγο θα σκοτώνουν και τα όνειρα, όσα τόλμησαν να παραδοθούν, αφύλακτα, στο φως της ημέρας/ και εμείς, ως άλλοι ανόητοι, θα ρωτάμε, αλήθεια τι χάθηκε, αφού δεν γεννήθηκε ποτέ;/ έτσι τα εγκλήματα γίνονται πλημμελήματα, μετά μπαίνουν στο αρχείο, ξεχνιούνται/ άνθρωποι γυρίζουν, χωρίς πραγματικά να ακούνε ή να βλέπουν/ μέχρι να πληγωθούν βαθιά, να πονέσουν, τέτοια είναι η ιστορία.» Γιάννης Βέλλης

«Δεν πειράξαμε τίποτα, ούτε το φαγητό, ούτε το ανοικτό παράθυρο, ούτε την θλίψη/ το ξέραμε καλά, πως λείπαμε για πάντα, αμέτρητη η απουσία/ ο πόλεμος συνεχίζονταν, μοιράζονταν, ίδια τροφή η αδικία, η πείνα συναισθημάτων/ το έντονο φως, έρχονταν ή χάνονταν προκλητικά, όπως οι ζωές μας.» Γιάννης Βέλλης

Έπνιξε η θάλασσα τα ίχνη σου, όμως δεν έφευγες, σαν να περίμενες ένα κάλεσμα/ τι και αν σκοτείνιαζε, τι κι αν ο άνεμος τραβούσε τις βάρκες, περίμενες με την καρδιά ανοιχτή/ να ακούσεις κάτι, να νιώσεις κάτι, με αυτή που μέχρι χθες σκοτώνανε στα αποσπάσματα/ για τα πιστεύω της, για τον ουρανό της, για τα χρώματά της που σβήνανε στο κόκκινο.» Γιάννης Βέλλης

«Πλησίαζε ξημέρωμα, το κρύο σιγότρωγε τα κόκκαλα μας, η υγρασία αλυχτούσε στα στενά/ δεν αλλάζει ο κόσμος μπαμπά, διαπίστωνε το μικροκόριτσο, όσο βάφονταν προκλητικά, για να ξεγελάσει τους άντρες/ απόλυτα ερωτικός ο ήλιος έρχονταν, σε λίγο θα ξέμπλεκε από τα σύννεφα, μα κάτω τόση λάσπη απλωμένη/ θα φωνάξω το όνομά σου τρεις φορές, είπε ο έφηβος στην αγάπη του, εκείνη γέλασε, πάντα άκουγε τη φωνή του μέσα της/ πως να το πω, σήμερα, όλα έχουν κάπου μέσα τους λίγη αγάπη, τι και αν δεν πέρασαν, αλλαγές.» Γιάννης Βέλλης