ΑΝΑΡΤΗΣΕ: Klearchos Kapoutsis
Λαβρόφ: Το 1921 «..η Σοβιετική Ρωσία όχι μόνο αναγνώρισε την Τουρκία , αλλά και παρείχε σημαντική υλική υποστήριξη, συμπεριλαμβανομένων όπλων, πυρομαχικών και χρυσού. Είμαι βέβαιος ότι αυτό το ένδοξο κεφάλαιο της στρατηγικής μας συνεργασίας θα μείνει για πάντα χαραγμένο στη μνήμη, τόσο στη χώρα μας όσο και στη Δημοκρατία της Τουρκίας»
[Σημ.: οι Σοβιετικοί προμήθευσαν τους εθνικιστές με όπλα και πυρομαχικά τα οποία οι Τούρκοι τα χρησιμοποίησαν με επιτυχία σε ένα πόλεμο ενάντια στην Ελλάδα το 1921-22 (Μικρασιατική Καταστροφή)]
Ιστορικά στοιχεία:
Από τα τέλη Ιουλίου 1920, είχε αρχίσει η αποστολή όπλων και χρυσού σε πολύ μεγάλες ποσότητες από τους Σοβιετικούς προς τον Κεμάλ.
Η πρώτη δόση ήταν το καλοκαίρι του 1920. Ο Γ. Ορτζονικίτζε παρέδωσε σε αντιπροσώπους της Μ.Ε.Τ. 6 χιλιάδες όπλα , 5 εκατομμύρια σφαίρες και 17.600 οβίδες. Το Σεπτέμβριο, παραδόθηκαν στο Ερζερούμ 200,6 χιλιόγραμμα χρυσού σε ράβδους. Τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο του 1921, παραδόθηκαν στον Τουαψή για λογαριασμό της κεμαλικής κυβέρνησης 1.000 βόμβες, 1.000 εγκαιροφλεγείς πυροσωλήνες, 1.000 γομώσεις, 1.000 σωλήνες στροφαλοτριβής, 4.000 χειροβομβίδες και 4.000 εγκαιροφλεγείς σφαίρες. Αυτές οι παροχές ήταν το πρόγευμα για το μεγάλο φαγοπότι που υπογράφηκε στις 16 Μαρτίου 1921. Τότε ο Λένιν προσέφερε 33.275 τυφέκια, 57.986.000 φυσίγγια, 327 πολυβόλα, 54 τεμάχια πυροβολικού, 129.479 οβίδες, 1.500 σπάθες, 20.000 αντιασφυξιαγόνες προσωπίδες και μεγάλες ποσότητες άλλων στρατιωτικών ειδών… Στις 23 Μαρτίου 1921, η κυβέρνηση του σοβιετικού Αζερμπαϊτζάν έστειλε δωρεάν για τις ανάγκες του κεμαλικού στρατού 30 δεξαμενές με πετρέλαιο, 2 δεξαμενές με βενζίνη και 8 δεξαμενές με κηροζίνη. Τον Απρίλιο του 1921, η Σοβιετική Κυβέρνηση προσέφερε στον τουρκικό Ερυθρό Σταυρό 30.000 χρυσά ρούβλια για τις ανάγκες των πληθυσμών που είχαν πληγεί από τους κατακτητές (εννοούσε τους Έλληνες). Στις 29 Ιουνίου 1921, δόθηκε η δεύτερη δόση των 5.000.000 χρυσών ρουβλίων…» Την ίδια μέρα 16.03.1921 υπογράφτηκε και η χορήγηση 10 εκατομμυρίων χρυσών ρουβλίων.
Στις 16 Μαρτίου 1921, στη Μόσχα, υπογράφτηκε ανάμεσα στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας (Grand National Assembly of Turkey) και τη Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία (Russian Soviet Federative Socialist Republic – SFSR) η λεγόμενη Συνθήκη της Μόσχας (Treaty of Moscow) ή Συνθήκη Αδελφοσύνης (Treaty of Brotherhood).
Επικεφαλής της SFSR ήταν ο Βλαντιμίρ Λένιν και επικεφαλής της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης της Τουρκίας ήταν ο Κεμάλ Ατατούρκ. Να σημειώσουμε ότι ούτε η ΕΣΣΔ είχε ιδρυθεί τότε (αυτό έγινε το 1922) ενώ η διεθνώς αναγνωρισμένη τουρκική κυβέρνηση εκείνη την εποχή ήταν αυτή του σουλτάνου Μεχμέτ VI (6ου), ο οποίος είχε υπογράψει τη Συνθήκη των Σεβρών, που είχε αποκηρύξει ο Κεμάλ. Φυσικά, η επίσημη τουρκική κυβέρνηση δεν κλήθηκε στη Μόσχα.
Σύμφωνα με τη Συνθήκη της Μόσχας, η Τουρκία παραχώρησε στη Γεωργία το Βατούμ και την περιοχή βόρεια του χωριού Σαρπ (Sarp) ενώ πήρε από τη Ρωσία το Καρς (το οποίο είχε περιέλθει στη Ρωσία το 1878 με τη Συνθήκη του Βερολίνου) και το Αρνταχάν. Παράλληλα, οι μπολσεβίκοι αναγνώρισαν την εθνικιστική ηγεσία υπό τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, ως τη μόνη κυβέρνηση στην Τουρκία.
Με τη συμφωνία αυτή η Τουρκία εξασφάλισε τα βορειοανατολικά σύνορά της, μετέφερε μονάδες στρατού στο Εσκί Σεχίρ την άνοιξη του 1921 προς άμυνα κατά της ελληνικής «εαρινής επίθεσης» που οργάνωσε ο Γούναρης και ο βασιλιάς.
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 
Σχολιάστε