ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Νυχτώνει, ψάχνουμε τα φώτα, στα μισοσκότεινα στενά, τρώμε τις σκέψεις μας/ κλέβουμε ήχους απ’ τις μουσικές, τους στολίζουμε με ευαίσθητα όνειρα/ ερωτευόμαστε, παγιδευόμαστε σε μάτια, λόγια, στιγμές, καταστάσεις/ πιστεύουμε στην αιωνιότητα των συναισθημάτων, των αινιγμάτων, τι παράδοξο/ δακρύζουμε όταν κάτι αλλάζει και μένουμε μόνοι, μετά κάνουμε πως ξεχνάμε/ λέμε όλα καλά, όσο ράβουμε τις πληγές ή τις θάβουμε βαθιά/ να μη ξέρουν, τι γεννήθηκε και τι πέθανε ξανά, στις ζωές μας/ λουλούδια γέμισαν τον κάμπο, μα ο χειμώνας πλησιάζει.» Γιάννης Βέλλης

«Στέκεσαι στο παράθυρο, όσο έξω χάνεται η βροχή/ στην αγκαλιά του ανέμου κι η θάλασσα μετράει κύματα/ όμως ακόμα ψάχνεις, χωρίς να πιστεύεις πια/ σε κάποια απάντηση ή δικαιολογία.» Γιάννης Βέλλης

«Αυτή ήταν η χώρα των Ρωμαίων, παγιδευμένη σε αγκαλιές αυλικών και κατώγια σκλάβων/ επώδυνος ρόλος η πορνεία των χρόνων, την ομορφιά της τέχνης αδικούσε/ μόνο τυφλοί άγγιζαν με προσοχή τις νότες, τα μάτια οδηγοί λαθών γίνονταν/ ο αυτοκράτορας θα περάσει απόψε, να κάψουμε την πίστη μας πάλι/ το συμπόσιο περιμένει κορίτσια και αγόρια, σε λάθος δρόμους συνταγμένα/ θα πεθάνει η Ρώμη φωνάζουν οι σοφοί, μα οι αρχηγοί σκέφτονται πάντα αλλιώς/ ίσως τα σώματα αδικούνται, περισσότερο από ανθρώπους που λένε σκέφτονται/ δεν ήταν αυτοκράτορας που έκαψε την πόλη, Ρωμαίοι ήταν γιατί την πίστεψαν έτσι.» Γιάννης Βέλλης