Archive for Ιανουαρίου, 2026
Φιλιάτες, τρείς όμορφες φωτογραφίες απ την περιοχή…
η παρακατω απ τη Σαγιάδα, φωτο της Ελένης Γρηγορίου
κι επόμενη απ το Ριζό, φωτο του Γιάννη Βέλλη
κι επόμενη αποψη των Φιλιατών φωτο Γιώργος Ανδρέου
Φιλιάτες, ο φτωχότερος δήμος γράφει το 2020 ο Δ.Ζώης- σήμερα είναι τελειωμένος…
ΔΗΜΟΣ ΦΙΛΙΑΤΩΝ Νομού Θεσπρωτία: Ο φτωχότερος Δήμος της φτωχότερης Περιφέρειας της Ελλάδας…
Του
Δημήτρη Ζώη
Η Θεσπρωτία είναι σήμερα μία από τις φτωχότερες Περιφέρειες της Ε.Ε. και υπήρξε πάντα Νομός αποστολής μεταναστών κι εργατικού δυναμικού σε διάφορες χώρες.
Ο ευρύτερος Δήμος Φιλιατών, ο φτωχότερος Δήμος της φτωχότερης Περιφέρειας της Ελλάδας , γνώρισε από αρχές του 20ου αιώνα τον «ξενιτεμό» . Πολλοί ήταν οι Συντοπίτες μου/μας από τα χωριά της Μουργκάνας του σημερινού Δήμου Φιλιατών, που πήγαιναν στην Αμερική . Στη συνέχεια έφευγαν πολλοί Συντοπίτες ως Μετανάστες «ορισμένου ή απεριόριστου χρόνου» και σε πολλές άλλες χώρες όπως στην Αυστραλία, στον Καναδά και σε διάφορες χώρες της Αφρικής .
Τη δεκαετία του ’60 ήρθε ο «μεγάλος ξενιτεμός». Πάρα πολλοί συντοπίτες μας που βρίσκονταν στην πιο παραγωγική ηλικία, μετά την ελληνογερμανική συμφωνία (31.03.1960) «περί απασχολήσεως Ελλήνων εργατών στη Γερμανία», έφευγαν για τη Γερμανία .
Τη δεκαετία του ΄70 ακολούθησαν οι εναπομείναντες τότε Νέοι των χωριών του ακριτικού Δήμου Φιλιατών, το δρόμο προς την αναπτυσσόμενη Αθήνα.
Ο «ξενιτεμός» όμως, των τότε Νέων συντοπιτών μας, τα τελευταία 50-60 χρόνια προς τη Γερμανία, το Βέλγιο ή σε άλλες χώρες, αλλά και προς το εσωτερικό της Ελλάδας, κυρίως στην Αθήνα, άφησε στα χωριά του σημερινού Δήμου Φιλιατών τα σημάδια του. Εντυπωσιακά σπίτια και … «λιγοστούς» κατοίκους!…
Αυτή η ζοφερή κατάσταση προβλέπω, δυστυχώς, να επιδεινωθεί τα επόμενα χρόνια, κυρίως λόγω της υπεργήρανσης των κατοίκων του Δήμου Φιλιατών και της περαιτέρω Μετανάστευσης. Όλα αυτά θα φέρουν με …μαθηματική ακρίβεια μία «ταχεία πληθυσμιακή συρρίκνωση» και μια ανησυχητική ερημοποίηση των χωριών του ευρύτερου Δήμου Φιλιατών!…
Αξιοσημείωτη είναι σήμερα, λόγω της ζοφερής κατάστασης που βιώνουμε στην Ελλάδα, μια νέα μετανάστευση των συντοπιτών μας. Με χαρακτηριστικά τα προβλήματα απασχόλησης και την απόγνωση πολλών που βρίσκονται στην πιο παραγωγική ηλικία. Αυτή η νέα μετανάστευση οδηγεί πολλούς, όπως και τους γονείς ή παππούδες μας, στη … Γερμανία. Εκεί όμως, η έλλειψη σωστής προετοιμασίας και οι απατηλές προσδοκίες των Νεομεταναστών ανειδίκευτων Συντοπιτών μας, δημιουργεί δυσάρεστες εκπλήξεις.
Συνειδητοποιούν γρήγορα πως η Γερμανία ζητά μόνο εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό !…
Οι λόγοι που οδηγούν τους Συντοπίτες μας στη «φυγή» είναι γνωστοί. Κι έχει εντοπισθεί η «ανημποριά μας» να δείξουμε πολιτικές που ίσως μπορέσουν να αναστρέψουν τη ζοφερή κατάσταση του Τόπου μας. Ευθύνες που μπορούν να αναζητηθούν και στην πολιτική φτώχεια που μπορεί να δει κανείς στα …Γιάννενα, μα κυρίως στην Αθήνα!…
Είναι λυπηρό που στον ακριτικό Δήμο Φιλιατών, που είναι ο φτωχότερος Δήμος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η πλειοψηφία των «Φιλιαταίων» έχει πάρει λόγω της μεγάλης φτώχειας κι απόγνωσης που επικρατούσε και επικρατεί, τους «4 δρόμους του ορίζοντα».
Είναι λυπηρό που το πολιτικό προσωπικό του Τόπου μας συμπεριλαμβάνεται κι αυτό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, δέχεται παθητικά αυτή τη ζοφερή κατάσταση.
Είναι λυπηρό που αποτύχαμε να δημιουργηθούν οι απαιτούμενες «γέφυρες επικοινωνίας» με τους απανταχού Φιλιαταίους, τους απανταχού Θεσπρωτούς ή Ηπειρώτες !…
Εύχομαι μέσα από την Ομάδα «ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΦΙΛΙΑΤΑΙΟΙ» να δούμε από κοινού, με μεγάλη σοβαρότητα, πως θα γεφυρωθούν οι σχέσεις επικοινωνίας μεταξύ των «Απανταχού Φιλιαταίων», με τον ακριτικό Δήμο Φιλιατών και τον Τόπο μας , τη Θεσπρωτία.
Παράλληλα ελπίζω η Ομάδα ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΦΙΛΙΑΤΑΙΟΙ, να γίνει ένας χώρος «διαβούλευσης και κοινού προβληματισμού» και να λειτουργήσει υποστηρικτικά στις προσπάθειες ΟΛΩΝ που επιδιώκουν να σταθεί ο ευρύτερος Δήμος Φιλιατών «όρθιος» !…
Ποιητικά δοκίμια του Γιάννη Βέλλη!
«Δεν είναι εποχή για τρέλες, η πραγματικότητα πληγώνει κι επιτίθεται, δαγκώνει, πεινασμένη για αλήθειες/ είναι στιγμές, τόσες στιγμές, που ξένη δείχνει, μα καθισμένη διατάσσει, εκτελεί/ δεν πεθαίνει, όσο κι αν της πετάμε δύο όνειρα, κάποια σημάδια ευτυχίας/ αλλοπρόσαλλη ώρα, μετράει λεπτά και εξαργυρώνεται/ μόδα ο Ιούδας στα υψηλά σαλόνια, παρέα με ένα Ηρώδη ή ένα βασίλειο/ να σκοτώνει, το νέο, κρατώντας την εξουσία και το καταχείμωνο, σε παράλληλους δρόμους/ φάτνες και πεζοδρόμια γεμίσανε αστέγους, παιδιά πεινάνε, διψώντας για λίγο ουρανό και πολλή αγάπη.» Γιάννης Βέλλης
«Όσο κυνηγάς τις σκέψεις σου, εκείνη καίει το τελευταίο της τσιγάρο, αδιέξοδο.» Γιάννης Βέλλης
«Ιδιοκτησία μας, μια καρδιά ταλαιπωρημένη, λίγα όνειρα, παρατημένα χρόνια τώρα/ ασήκωτες αναμνήσεις, καλά κρυμμένες, αντιδράσεις, όσες τα χαράγματα/ μόνη μας ελπίδα ένα σοβαρό ατύχημα, που θα το ερωτευτούμε, μέχρι να μας τελειώσει.» Γιάννης Βέλλης
«Τι να πω στην Άννα, κάθονταν, περίμενε/ είχε παγιδευτεί στις συγγνώμες και τις ενοχές/ πέτρες πετούσε, όσο αγνάντευε το πέλαγος/ ταραγμένη γελούσε, έκλαιγε, σαν άνεμος η αιτία/ παρακμή των ρόλων σε μια αγάπη, επιπολαιότητα/ θυσία, θύτης και θύμα μια αγκαλιά, αδιέξοδο/ Τι να πω στην Άννα, κάθονταν, περίμενε.» Γιάννης Βέλλης
Φιλιάτες, Ιστορικά & Λαογραφικά στοιχεία 100
Το παζάρι της Πέμπτης
Η λαϊκή αγορά, «παζάρι της Πέφτης» το έλεγαν τότε, παρέμενε ένα σημαντικό κομμάτι της φιλιατιώτικης αγοράς και όχι μόνο. Στα χωριά της σκάλας κυκλοφορούσε το παρακάτω: «Το ‘χεις για το παζάρι την Πέφτη στο Φιλιάτι η όχι;- όχι, εγώ δεν το ‘χω, αλλά το ‘χει η νύφη…». Το παζάρι, πέρα από τις οικονομικές δοσοληψίες, εξυπηρετούσε και κοινωνικές ανάγκες, νυφοπάζαρο και ευκαιρία ανταμώματος του κόσμου από τα χωριά αλλά και από την ξενιτιά.
Ο χώρος που γινόταν το παζάρι αυτά τα χρόνια ήταν στην πάνω πλατεία και στο δρόμο της. Από το απόγευμα της Τετάρτης ερχόταν ο Βαρότσης- μανάβης από την Κέρκυρα και άπλωνε τις πραμάτειες του. Δίπλα ο Βαγγέλη Τσάγκος έψενε στη φουφού το σπληνάντερο. Το ίδιο έκανε κι ο Μπένας, έξω από το μαγαζί του Κοτσιώνη, ενώ έξω από το μαγαζί του Κόλιο-Γούλα, ο Βασίλης Τσώτρας (Μπασιέκος).
Αχάραγα τις Πέφτες έφταναν τα καραβάνια με τα άλογα και τα γομάρια, φορτωμένα με τις πραμάτειες. Πρώτος και καλύτερος ο Αβραάμ από το Ράϊ, με το γαϊδουράκι του φορτωμένο μπάμιες. Έτρεχε ο Βαγγέλης Λούμπας να πάρει να δέσει και να φυλάξει τα μεταφορικά ζώα. Έτρεχαν άλλες τέσσερεις οικογένειες Λούμπα, να πάρουν ζώα για να τα φροντίσουν, πεταλώσουν κλπ. Άχαγε ο τόπος από τα ποδοβολητά των ζώων και από τους ήχους του αμονιού του Τσιάβου Κολωνιάρη και του Γκουβάτσιου- ετοίμαζαν τις κόσες και τα κασάρια, τις τσάπες και τις δικέλλες, για τον κόσμο. ¨Καίει και βράζει και τον μουστερή φωνάζει¨, διαλαλούσε ο γέρο Γκάνιας τα κοκορέτσια του κι αργότερα, στο ίδιο χώρο, στο ίδιο μοτίβο, ο Γρηγόρης Λάπας. Να κι ο Γιαννιώτης ο χοντρός με τους χαλβάδες στα σκαφίδια και το σκεπάρνι στο χέρι, για να τους κόβει – εκεί μπροστά στο εστιατόριο Δάλλα. Δίπλα του άνοιγε το κασελάκι ο χρυσοχόος απ’ την Παραμυθιά και παραδίπλα το δικό του ο πανέξυπνος ντουσκαλίτης πρόσφυγας- έμπορος μπιχλιμπιδιών. Κόσμος πολύς, μαγαζιά πολλά, δουλειές με φούντες, χρήμα και χαρά. Μέρα γιορτής- στο καφενείο του Τσίλη Βήτου λάλαγαν βιολιά ως αργά το απόγευμα. Κάποιες χρονιές ο δήμος διοργάνωνε και εμποροζωοπανήγυρη.
Όταν η κοινωνία παίρνει θέση: γιατί το δίκιο της Όλγας είναι το δίκιο κάθε μάνας
Υπάρχουν ειδήσεις που δεν εξαντλούνται στην επικαιρότητα. Που δεν αφορούν απλώς πρόσωπα, πολιτικές αποφάσεις ή δημόσιες αντιπαραθέσεις. Αφορούν τον τρόπο με τον οποίο μια κοινωνία αντιλαμβάνεται την ευθύνη της απέναντι στα παιδιά και τις οικογένειες.
Σε αυτό το πλαίσιο, η δημόσια στήριξη δέκα γυναικείων οργανώσεων προς την Όλγα Κεφαλογιάννη αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Όχι ως πολιτικό γεγονός, αλλά ως κοινωνικό μήνυμα με σαφή κατεύθυνση: ότι τα ζητήματα επιμέλειας και γονεϊκότητας δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται αποκομμένα από την πραγματικότητα των παιδιών και των γονέων τους.
Δέκα οργανώσεις, μία κοινή θέση
Οι οργανώσεις που παρενέβησαν δημόσια δεν λειτουργούν ως φορείς αντιπαράθεσης. Αντιθέτως, εκπροσωπούν χρόνια εμπειρίας, καθημερινής επαφής με γυναίκες και οικογένειες που βιώνουν τις συνέπειες αποφάσεων οι οποίες συχνά λαμβάνονται με γενικούς κανόνες, χωρίς εξατομικευμένη κρίση.
Το κοινό τους μήνυμα είναι ξεκάθαρο:
η συζήτηση γύρω από τη συνεπιμέλεια και τις ρυθμίσεις γονεϊκής μέριμνας δεν μπορεί να γίνεται με όρους αυτοματισμών, ούτε με λογικές «ίσης κατανομής χρόνου» που αγνοούν τις πραγματικές συνθήκες κάθε οικογένειας.
Το συμφέρον του παιδιού δεν είναι αφηρημένη έννοια. Είναι ζήτημα ασφάλειας, συναισθηματικής σταθερότητας και καθημερινής φροντίδας.
Όταν το προσωπικό γίνεται πολιτικό, κάτι έχει πάει λάθος…
Το δίκιο που δεν είναι προσωπικό
Σε αυτό το σημείο, η στήριξη προς την ΜΗΤΕΡΑ Όλγα Κεφαλογιάννη ξεπερνά το πρόσωπο. Ξεπερνά οποιαδήποτε άλλη ιδιότητα. Το δίκιο της δεν είναι ατομικό. Είναι συλλογικό. Είναι το δίκιο κάθε μάνας που γνωρίζει το παιδί της, που αντιλαμβάνεται τις ανάγκες του όχι μέσα από νομικά σχήματα, αλλά μέσα από τη ζωντανή καθημερινότητα.
Γιατί τα παιδιά δεν είναι ρύθμιση νόμου.
Δεν είναι άρθρα και παράγραφοι.
Δεν είναι ισοζύγιο χρόνου.
Είναι άνθρωποι σε διαμόρφωση. Και κάθε απόφαση που τα αφορά πρέπει να ξεκινά από αυτή την απλή αλλά συχνά ξεχασμένη αλήθεια.
Όταν το ιερό γίνεται εργαλείο, η κοινωνία οφείλει να μιλήσει
Υπάρχει, όμως, και μια άλλη πλευρά αυτής της υπόθεσης που δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Η αμήχανη, σχεδόν βιαστική προσπάθεια ορισμένων να προσδώσουν πολιτικό χρώμα σε κάτι βαθιά προσωπικό. Να μετατρέψουν μια σχέση ιερή — αυτή της μάνας με τα παιδιά της — σε πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης.
Εδώ δεν υπάρχει πολιτική.
Υπάρχει μόνο ανθρώπινη ευθύνη.
Και όποιος επιμένει να θολώνει τα όρια, να συγχέει τον θεσμικό ρόλο με τη μητρότητα, να «διαβάζει» ιδεολογικά μια οικογενειακή πραγματικότητα, δεν υπερασπίζεται αρχές. Αποφεύγει τις πραγματικές ερωτήσεις.
Πώς γίνεται να δίνεται τόσο έδαφος στην απουσία;
Πώς γίνεται να προσφέρεται δημόσιο βήμα — άμεσα ή έμμεσα — σε έναν πατέρα που αντί να προστατεύει, εκθέτει;
Που αντί να σιωπά για χάρη των παιδιών του, επιλέγει τη σύγκρουση;
Που αντί να σταθεί με ευθύνη, διεκδικεί με όρους δύναμης;
Αυτά δεν είναι πολιτικά ερωτήματα.
Είναι ηθικά.
Και εδώ γεννιέται το πραγματικό ερώτημα:
ποιον τελικά υπηρετεί αυτή η επιμονή στην εξίσωση των ανόμοιων;
Τα παιδιά ή την ανάγκη κάποιων να «κρατήσουν ισορροπίες» εκεί που δεν υπάρχουν;
Η ουδετερότητα δεν είναι πάντα αρετή
Σε ζητήματα που αφορούν παιδιά, η δήθεν ουδετερότητα μετατρέπεται εύκολα σε συνενοχή. Όταν όλα παρουσιάζονται ως «δύο πλευρές», χάνεται το ουσιώδες: ποιος προστατεύει και ποιος εκθέτει. Ποιος σιωπά για χάρη των παιδιών και ποιος μιλά εις βάρος τους.
Δεν είναι όλα ίσα.
Δεν είναι όλες οι στάσεις ισοδύναμες.
Και η κοινωνία δεν μπορεί να κάνει πως δεν βλέπει.
Να μπουν τα πράγματα στη θέση τους
Η μητρότητα δεν είναι πολιτική ταυτότητα.
Η προστασία των παιδιών δεν είναι ιδεολογική θέση.
Και η ευθύνη ενός γονέα δεν κρίνεται από το πόσο θόρυβο μπορεί να προκαλέσει.
Όσοι έσπευσαν να μετατρέψουν μια ανθρώπινη υπόθεση σε πολιτικό αφήγημα οφείλουν, έστω και τώρα, να σταθούν μπροστά στις ευθύνες τους. Να αναγνωρίσουν ότι εδώ δεν χωρούν στρατόπεδα, παρά μόνο συνείδηση.
Γιατί όταν η σχέση μάνας και παιδιών γίνεται πεδίο σκοπιμότητας, τότε δεν αποτυγχάνει ένα πρόσωπο.
Αποτυγχάνει ο δημόσιος λόγος.
Η συνεπιμέλεια δεν είναι μαθηματική εξίσωση
Οι γυναικείες οργανώσεις τονίζουν ότι η συνεπιμέλεια, ως έννοια, δεν είναι από μόνη της ούτε καλή ούτε κακή. Γίνεται όμως προβληματική όταν εφαρμόζεται χωρίς να λαμβάνει υπόψη πραγματικούς κινδύνους, ανισορροπίες ή ιστορικό βίας, ελέγχου ή κακοποιητικών συμπεριφορών.
Ο νόμος οφείλει να προστατεύει.
Όχι να εξισώνει καταστάσεις που δεν είναι ίδιες.
Και κυρίως, να μην μετατρέπει τα παιδιά σε αντικείμενα ρύθμισης, αλλά σε υποκείμενα προστασίας.
Όταν ο νόμος πρέπει να σκύβει μπροστά στη ζωή
Το κεντρικό αίτημα που αναδεικνύεται από τη συλλογική αυτή παρέμβαση είναι σαφές:
ο νόμος πρέπει να υπηρετεί την ανθρώπινη πραγματικότητα, όχι να την απλοποιεί επικίνδυνα.
Η γονεϊκότητα δεν είναι διοικητική διαδικασία. Δεν χωρά σε φόρμες. Δεν λύνεται με συμμετρίες. Είναι σχέση, ευθύνη και παρουσία. Και εκεί ακριβώς χρειάζεται κρίση, ευαισθησία και κοινωνική ωριμότητα.
Το πραγματικό καλό νέο της ημέρας
Σε μια περίοδο όπου ο δημόσιος λόγος συχνά γίνεται επιθετικός και επιφανειακός, η στάση των γυναικείων οργανώσεων λειτουργεί ως αντίβαρο. Υπενθυμίζει ότι υπάρχει ακόμα χώρος για σοβαρή, ψύχραιμη και ουσιαστική κοινωνική παρέμβαση.
Ότι υπάρχουν φωνές που δεν ζητούν αντιπαράθεση, αλλά κατανόηση.
Όχι ιδεολογική επιβολή, αλλά προστασία των πιο ευάλωτων.
Και ίσως αυτό να είναι το ουσιαστικό μήνυμα:
ότι το δίκιο μιας γυναίκας δεν είναι ποτέ μόνο δικό της όταν αφορά το παιδί της.
Είναι δίκιο κοινωνικό. Είναι δίκιο ανθρώπινο.
Και πάνω απ’ όλα, είναι υπενθύμιση πως τα παιδιά δεν είναι νόμος.
Είναι ζωή.
Απο την περιφέρεια Ηπείρου
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Προτάσεις Αλεξ, Καχριμάνηγια τη βιοασφάλεια της κτηνοτροφίας στη σύσκεψη Πρωθυπουργού- Περιφερειαρχών για την ευλογιά τωναιγοπροβάτων
Σύσκεψη με αντικείμενο την ευλογιά των αιγοπροβάτων και την εφαρμογή των μέτρων βιοασφάλειας για την αντιμετώπιση της ζωονόσου, πραγματοποιήθηκε σήμερα στο Μέγαρο Μαξίμου με την προεδρία του Πρωθυπουργού κ. Κυριάκου Μητσοτάκη.
Στη σύσκεψη συμμετείχαν ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης κ. Κ. Χατζηδάκης, η ηγεσία του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, ο Πρόεδρος της Εθνικής Επιστημονικής Επιτροπής Διαχείρισης και Ελέγχου της Ευλογιάς κ. Χαράλαμπος Μπιλλίνης, οι τέσσερις Περιφερειάρχες, στις Περιφέρειες των οποίων έχουν εντοπιστεί προβλήματα με τη ζωονόσο και ο Περιφερειάρχης Ηπείρου κ. Αλέξανδρος Καχριμάνης, ο οποίος κλήθηκε να ενημερώσει σχετικά με τα μέτρα βιοασφάλειας που έχουν ληφθεί στην Ήπειρο, αποτρέποντας μέχρι τώρα τη μετάδοση της νόσου.
Ο Περιφερειάρχης κ. Αλέξανδρος Καχριμάνης στην τοποθέτησή του, μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στους ελέγχους και τις απολυμάνσεις των οχημάτων που πραγματοποιεί καθημερινά η Περιφέρεια στην βασική είσοδο- έξοδο της Ηπείρου στα διόδια Μαλακασίου, στις απολυμάνσεις των οχημάτων από τις γαλακτοκομικές επιχειρήσεις και στις ενημερώσεις που έγιναν από τις Κτηνιατρικές Υπηρεσίες στους κτηνοτρόφους για την απολύμανση των εγκαταστάσεών τους.
Επεσήμανε ωστόσο, ότι υπάρχουν σοβαροί κίνδυνοι από τις δομικές αδυναμίες που εντοπίζονται και αφορούν την καθυστέρηση του εντοπισμού της επαφών, τις παράνομες ή αδήλωτες μετακινήσεις που υπονομεύουν κάθε προσπάθεια ελέγχου.
Ηλεκτρονική ταυτότητα ζώων
Έχοντας υπόψη τα ανωτέρω ο Περιφερειάρχης πρότεινε την εφαρμογή ψηφιακού συστήματος ιχνηλάτησης μέσω ηλεκτρονικής ταυτότητας των ζώων, την ψηφιακή δήλωση κάθε μετακίνησης, τον αυτόματο έλεγχο των ζωνών προστασίας και επιτήρησης, τη σάρωση και τον έλεγχο κατά τη μεταφορά των ζώων και τη διασύνδεση με σφαγεία και αγορές.
Με το σύστημα αυτό, εξήγησε, θα είναι δυνατός σε πραγματικό χρόνο ο έλεγχος της νομιμότητας των μετακινήσεων και ο άμεσος εντοπισμός επαφών σε περίπτωση κρούσματος και συνέχεια η στοχευμένη εφαρμογή των μέτρων, που θα αποτρέψουν οριζόντιες και άδικες απαγορεύσεις.
Ο Περιφερειάρχης κ. Αλέξανδρος Καχριμάνης, επεσήμανε επίσης ότι μέχρι σήμερα δεν έχουν αξιοποιηθεί με επάρκεια οι παρεμβάσεις του Στρατηγικού Σχεδίου της ΚΑΠ για την ένταξη μέτρων βιοασφάλειας στις επιδοτούμενες δράσεις της αιγοπροβατοτροφίας και πρότεινε όπως κάθε εκμετάλλευση να εφαρμόζει εγκεκριμένο πρωτόκολλο βιοασφάλειας. Τέλος αναφέρθηκε και στην αναγκαιότητα δημιουργίας συστήματος πιστοποίησης εκμεταλλεύσεων, το οποίο θα συνδέεται με οικονομικά κίνητρα και ενισχύσεις.
ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ 