Ιανουαρίου | 2026 | ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

Η Οδύσσεια τελειώνει με τη θεά Αθηνά να καταφέρνει να σταματήσει τη μάχη που ξέσπασε ανάμεσα στους συγγενείς των νεκρών μνηστήρων και τον Οδυσσέα. Τί έγινε όμως μετά, πως έζησε και πως πέθανε ο Οδυσσέας;

Του Σωτήρη Λ. Δημητρίου

Προσπάθησε να ξαναφτιάξει τη ζωή του όμως η σχέση του με την Πηνελόπη αλλά δεν εξελίχθηκε καλά. Άρχισαν οι τσακωμοί καθώς η Πηνελόπη, ακούγοντας τον Οδυσσέα να τις ιστορεί τα κατορθώματα και τις περιπέτειες της, ζήλεψε την Καλυψώ, στο νησί της οποίας ο Οδυσσέας είχε περάσει επτά χρόνια. Η ίδια τον περίμενε υπομονετικά και δεν υπέκυπτε στους μνηστήρες, ενώ αυτός έπεφτε από την αγκαλιά της Κίρκης, στην αγκαλιά της Καλυψούς.

Ο πατέρας του, ο Λαέρτης, ύστερα από ένα χρόνο πέθανε. Ο γιός του, ο Τηλέμαχος, έφυγε με κάποια φοινικικά πλοία που είχαν πιάσει λιμάνι στην Ιθάκη. Τον έδιωξε ο Οδυσσέας επειδή φοβόταν ότι θα τον δολοφονήσει. Σημειώνουμε εδώ ότι στη διάρκεια της Οδύσσειας ο Οδυσσέας είχε κατέβει στον Άδη για να συμβουλευτεί τον μάντη Τειρεσία. Αυτός, μεταξύ άλλων, του προφήτεψε ότι θα σκοτωθεί από τη θάλασσα και από το γιό του.

Ο Τειρεσίας, τον είχε επίσης συμβουλεύσει ότι για να εξευμενίσει τον Ποσειδώνα έπρεπε, όταν θα γύριζε στην Ιθάκη, να πάρει ένα κουπί στον ώμο και να ταξιδέψει στη στεριά μέχρι να βρει κάποιον που να μην γνωρίζει τη θάλασσα και τι είναι το κουπί. Εκεί να θυσιάσει στους θεούς. Αυτό και έκανε ο Οδυσσέας, έφυγε και έφτασε στη Θεσπρωτία. Περπατώντας στο εσωτερικό της χώρας, με το κουπί στον ώμο, κάποια στιγμή κάποιοι άνθρωποι τον ρώτησαν γιατί κουβαλούσε μαζί του το «λιχνιστίρι», το ξύλο δηλαδή που ανακατεύουμε τα κομμένα στάχυα. Ο Οδυσσέας κατάλαβε ότι αυτό είναι το μέρος που εννοούσε ο Τειρεσίας. Οι άνθρωποι δεν ήξεραν ότι το ξύλο ήταν κουπί άρα δεν ήξεραν και τη θάλασσα. Έμπηξε στη γη το κουπί και θυσίασε στον Ποσειδώνα.

Στη Θεσπρωτία ο Οδυσσέας, γνώρισε και παντρεύτηκε τη βασίλισσα Καλλιδίκη. Ύστερα από έναν πόλεμο των Θεσπρωτών με τους Βρύγους, η Καλλιδίκη πέθανε. Ο Οδυσσέας βοήθησε τον γιο τους τον Πολυποίτη να ανεβεί στον θρόνο και ξαναγύρισε στην Ιθάκη πιστεύοντας πως θα περάσει ήρεμα γεράματα.

Σύμφωνα με τον Σοφοκλή, και το δράμα του «Ευρύαλος», ο Οδυσσέας όταν σκότωσε τους μνηστήρες πήγε στην Ήπειρο για να πάρει χρησμό από το μαντείο της Δωδώνης, και φιλοξενήθηκε από τον βασιλιά Τυρίμμα. Η Ευίππη, κόρη του βασιλιά, γέννησε από τον Οδυσσέα τον Ευρύαλο, όταν ο Οδυσσέας είχε επιστρέψει στην πατρίδα του. Μετά από χρόνια, η Ευίππη έστειλε τον Ευρύαλο στην Ιθάκη για να βρει τον πατέρα του και να του παραδώσει ένα γράμμα με μυστικά σημάδια, αποδεικτικά της ταυτότητάς του. Εκείνη την ημέρα ο Οδυσσέας απουσίαζε από το παλάτι, και η Πηνελόπη, κρατώντας το γράμμα στα χέρια της και έχοντας από καιρό πληροφορηθεί την παράνομη σχέση του άντρα της, αποφάσισε να εξοντώσει τον Ευρύαλο. Έτσι, μόλις ο Οδυσσέας επέστρεψε, πείστηκε από τη γυναίκα του πως ο νεαρός είχε έλθει για να τον δολοφονήσει. Ο Οδυσσέας ξεγελάστηκε και σκότωσε τον Ευρύαλο, πριν εκείνος προλάβει να του μιλήσει. Όμως η τιμωρία δεν άργησε, ο παιδοκτόνος σύντομα βρήκε το θάνατο από ένα άλλο νόθο γιο του τον Τηλέγονο. Είναι αυτός που από το χέρι του, όπως του προφήτεψε ο Τειρεσίας, θα βρει το θάνατο.

Έχουμε τον Τηλέμαχο, κατά τον Όμηρο, με την Πηνελόπη. Τον Ευρύαλο, κατά τον Σοφοκλή, με την Ευίππη. Ο Ευγάμμων ο Κυρηναίος ή ο Κιναίθων ο Λακεδαιμόνιος, συνέγραψε το έπος «Τηλεγόνεια» ή «Τηλεγονία», το πανάρχαιο αυτό έπος, θεωρείται η συνέχεια της Οδύσσειας και ο άλλος γιος του Οδυσσέα είναι ο Τηλέγονος, καρπός του έρωτά του με την Κίρκη, όταν η μάγισσα τον αιχμαλώτισε, μαζί με τους συντρόφους του, στο νησί της.

Μόλις ο Τηλέγονος ενηλικιώθηκε, η Κίρκη (ή θεά Αφροδίτη) τον έστειλε να βρει τον πατέρα του, που είχε πια επιστρέψει στην Ιθάκη. Ο Τηλέγονος έφθασε εκεί και άρχισε να λεηλατεί το νησί νομίζοντας ότι ήταν η Κέρκυρα.

Ο Οδυσσέας και ο Τηλέμαχος, ο οποίος εν τω μεταξύ είχε επιστρέψει, υπερασπίστηκαν την πόλη τους. Ο Τηλέγονος, που ποτέ δεν είχε δει το πρόσωπο του πατέρα του, σκότωσε τον Οδυσσέα με ένα δόρυ που η αιχμή του ήταν από το δηλητηριώδες κεντρί (άκανθα) της ουράς ενός σαλαχιού. Έτσι εκπληρώθηκε η προφητεία του μάντη Τειρεσία. Ο Τηλέγονος ήταν γιος του Οδυσσέα και ήλθε στην Ιθάκη από τη θάλασσα, με πλοίο ή σύμφωνα με άλλη ερμηνεία ο θάνατος ήλθε από τη θάλασσα, από την κοκάλινη δηλαδή αιχμή του δόρατος που ήταν από την ουρά (κεντρί) σαλαχιού. (Κέντρον τρυγόνος (τρυγών: το σημερινό όνομα είναι «σελάχι» ή «σαλάχι»).

Στη συνέχεια ο Τηλέγονος πληροφορείται πού βρισκόταν και ποιόν σκότωσε. Μετέφερε λοιπόν το σώμα του Οδυσσέα στο νησί της Κίρκης μαζί με την Πηνελόπη και τον Τηλέμαχο. Η Κίρκη τους έκανε αθάνατους και παντρεύτηκε τον Τηλέμαχο, ενώ ο Τηλέγονος πήρε την Πηνελόπη ως σύζυγό του, με την οποίαν απέκτησαν έναν γιό, τον Ιταλό. Αυτό ήταν το τέλος του Οδυσσέα. Ο Τηλέγονος ως γενάρχης των Ιταλών, μέσω του γιού του, του Ιταλού, ίδρυσε την Παλεστρίνα ή και το Tusculum σε μια περιοχή κοντά στη Ρώμη.

Από την βασίλισσα των Θεσπρωτών Καλλιδίκη, πήρε το όνομά το χωριό Καλοδίκι που βρίσκεται στην ακτή του «Έλους Καλοδικίου», είναι γνωστό και σαν «η Λίμνη με τα Νούφαρα» κοντά στο Μαργαρίτι Θεσπρωτίας. Λέγεται ότι το Καλοδίκι έχει συνεχή οίκηση από εκείνη την εποχή, αποτελεί Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Ηγουμενίτσας Θεσπρωτίας.

*Από την Βικιπαίδεια διαβάζουμε ότι:

–Ορισμένοι μελετητές πιστεύουν ότι ένα μέρος της Τηλεγονείας, αυτό που μιλά για τις περιπέτειες του Οδυσσέα στην Θεσπρωτία, προερχόταν μάλλον από ένα παλαιότερο έπος, την «Θεσπρωτίδα».

-Η «Θεσπρωτίς» ήταν ένα από τα χαμένα έπη του επικού κύκλου. Εκτός από τον τίτλο του, που αναφέρεται μία και μοναδική φορά από τον Παυσανία, δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα τίποτε άλλο γι’ αυτό. Εικάζουμε μόνον ότι πραγματευόταν τις περιπέτειες του Οδυσσέα στην Θεσπρωτία και ότι ήταν η πηγή της μεταγενέστερης Τηλεγονείας.

-Παλαιότερα ωστόσο, ορισμένοι μελετητές υπέθεσαν ότι η Θεσπρωτίς ήταν απλά μια άλλη ονομασία της Τηλεγονείας ή ίσως κάποιο από τα βιβλία της.

-Από την Τηλεγόνεια διασώθηκαν ελάχιστα μόνον αποσπάσματα

-Ποιητής Τηλεγόνειας : Ευγάμμων ο Κυρηναίος ή (σπανιότερα) ο Κιναίθων ο Λακεδαιμόνιος.

Κατηγορία:

Uncategorized

Η ειρωνεία του Ράμα, η ιστορία και οι ανοιχτοί λογαριασμοί με την Ελλάδα

Αντώνης Μπέζας – Antonis Bezas

Οι πρόσφατες ειρωνικές δηλώσεις του Αλβανού πρωθυπουργού Έντι Ράμα εις βάρος της Ελλάδας και των Ελλήνων –και κυρίως η εξίσου ειρωνική «ανασκευή» τους– δεν αποτελούν ούτε παρεξήγηση, ούτε ατυχή επικοινωνιακή στιγμή. Εντάσσονται σε ένα σταθερό πολιτικό μοτίβο, στο οποίο η προκλητική ρητορική υποκαθιστά τη σοβαρή πολιτική και ο ανθελληνισμός αξιοποιείται ως εργαλείο εσωτερικής κατανάλωσης.

Η ειρωνεία, όταν προέρχεται από πρωθυπουργό, δεν είναι «χιούμορ». Είναι μήνυμα ισχύος ή – ακριβέστερα- υποκατάστατό της. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση του κ. Ράμα, η ειρωνεία λειτουργεί ως αντιστάθμισμα μιας πραγματικότητας που δύσκολα διαψεύδεται: η Αλβανία εξαρτάται οικονομικά, κοινωνικά και θεσμικά σε κρίσιμο βαθμό από τις σχέσεις της με την Ελλάδα.

Τα στοιχεία είναι αμείλικτα. Τα εμβάσματα των Αλβανών μεταναστών αντιστοιχούν περίπου στο 8–10% του ΑΕΠ της χώρας και αποτελούν βασικό μηχανισμό κάλυψης του εμπορικού της ελλείμματος. Περίπου το ένα τέταρτο των αλβανικών νοικοκυριών εξαρτάται άμεσα από αυτά, ενώ σχεδόν το 40% των συνολικών εμβασμάτων προέρχεται από Αλβανούς που εργάζονται στην Ελλάδα. Παράλληλα, η Ελλάδα απορροφά περίπου το 10% των αλβανικών εξαγωγών και λειτουργεί ως βασικός οικονομικός και ευρωπαϊκός διαμεσολαβητής της γειτονικής χώρας.

Κι όμως, αυτή η εξάρτηση ουδέποτε μεταφράστηκε από τις κυβερνήσεις Ράμα με διάθεση σεβασμού και ειλικρινούς φιλίας και συνεργασίας. Αντιθέτως, συνοδεύτηκε από συστηματικές πιέσεις κατά της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας: δημεύσεις περιουσιών, θεσμικός αποκλεισμός, επιλεκτική εφαρμογή του κράτους δικαίου, ακόμη και άσκηση βίας.

Στον ίδιο κατάλογο ευθυνών προστίθενται τρείς στρατηγικές επιλογές του ίδιου του Έντι Ράμα που βαραίνουν ιδιαίτερα τις ελληνοαλβανικές σχέσεις:

Πρώτον, η πολιτική μεθόδευση που οδήγησε στην ακύρωση της Συμφωνίας Οριοθέτησης ΑΟΖ Ελλάδας–Αλβανίας του 2009. Μια συμφωνία που είχε υπογραφεί από τις δύο κυβερνήσεις, στη βάση του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας, και ακυρώθηκε μονομερώς μέσω του αλβανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου, ύστερα από προσφυγή και πολιτική πίεση της τότε αντιπολίτευσης υπό τον κ. Ράμα. Η επιλογή αυτή δεν ήταν νομική· ήταν καθαρά πολιτική, στόχευε στη δημιουργία εσωτερικού ακροατηρίου μέσω σύγκρουσης με την Ελλάδα και εξυπηρετούσε τρίτες χώρες στη διένεξή τους μαζί μας.

Δεύτερον, η αναγνώριση με νόμο, αρουμανικής (βλαχικής) μειονότητας στην Αλβανία. Μια κίνηση που παρουσιάστηκε ως «προστασία ταυτότητας», αλλά στην πράξη λειτουργεί διασπαστικά, επιδιώκοντας να αποκόψει τους Βλάχους από τον ελληνισμό. Ιδιαίτερος πολιτικός κυνισμός– αν αναλογιστεί κανείς ότι ο ίδιος ο κ.Ράμα κατάγεται από βλάχικη οικογένεια με βαθιά ελληνική παιδεία και εκκλησιαστική παράδοση.

Οι πρόγονοί του με το επίθετο «Ράμμου» ανήκαν στον ελληνορθόδοξο, ελληνόφωνο κόσμο της Βορείου Ηπείρου και ήταν ενταγμένοι στις ελληνικές κοινότητες της εποχής. Ο πρό- προπάππους του, ιερέας Γεώργιος Ράμμος, λειτουργούσε στη Μονή Αγίου Βλασίου Δυρραχίου στα ελληνικά και ο προπάππους του, Χρήστος Ράμμος, σπούδασε στα Ζωγράφεια Διδασκαλεία του Αργυροκάστρου.

Τρίτον, η συστηματική αναζωπύρωση του λεγόμενου «τσάμικου ζητήματος» και η εργαλειοποίηση της άρσης του εμπολέμου. Υπό το πρόσχημα της «ιστορικής εκκρεμότητας», οι κυβερνήσεις Ράμα επαναφέρουν συστηματικά και με επίσημο τρόπο τις ανυπόστατες διεκδικήσεις περί αποζημιώσεων για τις περιουσίες των Τσάμηδων, επιχειρώντας να εξισώσει θεσμικά ένα απολύτως λήξαν – πολιτικά, ιστορικά και νομικά – ζήτημα, με τα υπαρκτά μειονοτικά δικαιώματα των Βορειοηπειρωτών.

Οι στόχοι αυτών των πολιτικών αποκαλύφθηκαν με χαρακτηριστικό τρόπο στις πρόσφατες δηλώσεις του, όπου, αφού προκάλεσε με αναφορές στον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, επιχείρησε να ανασκευάσει με νέο γύρο ειρωνείας, κατηγορώντας την Ελλάδα για «εθνικιστικό πάθος».

Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι αν ο κ. Ράμα αναγνωρίζει ότι οι αρχαίοι φιλόσοφοι ήταν Έλληνες – αυτό είναι αυτονόητο και δεν τον αφορά. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορεί να επικαλείται τον ελληνικό πολιτισμό επιλεκτικά και ότι δεν γίνεται να καταγγέλλει τον «ελληνικό εθνικισμό» την ώρα που οικοδομεί την πολιτική του ηγεμονία πάνω σε έναν ελεγχόμενο αλβανικό εθνικισμό, στρεφόμενος κατά των μειονοτήτων.

Η Ιστορία, δεν λειτουργεί με ειρωνικά tweets ούτε με επικοινωνιακές «διευκρινίσεις». Καταγράφει συνέπειες, όχι προθέσεις. Για τον κ. Ράμα, αυτό που καταγράφεται δεν είναι μια στιγμιαία αστοχία λόγου, αλλά μια σταθερή πολιτική γραμμή: πίεση στην Ελληνική Μειονότητα για να εγκαταλείψει τις πατρογονικές της εστίες, αναθεώρηση συμφωνιών, διαχείριση ταυτοτήτων και προκλήσεις προς την Ελλάδα, ακόμη κι όταν η τελευταία παραμένει ο βασικός οικονομικός και ευρωπαϊκός της στυλοβάτης.

Αυτή είναι μια πραγματικότητα που δεν αλλάζει με χιούμορ. Ούτε με ειρωνεία. Ούτε με ανασκευές.

(*) Δημοσιεύθηκε στο militaire.gr, την Δευτέρα 26/1/2026

Κατηγορία:

Uncategorized

Φιλιάτες, θα μείνουν στην ιστορία ως ήρωες αν παραιτηθούν οι δημοτικοί μας άρχοντες…

Και όχι μόνο επειδή το υποσχέθηκαν αλλά επειδή πρέπει να αντιμετωπίσουν μια ¨Μητριά πατρίδα¨…

Η οποία το 1947 τίμησε το Δήμος Φιλιατών για την προσφορά του στον πόλεμο του 1940-7. Σήμερα του στερεί τον λόγο ύπαρξης, δεν φτάνει που κατάργησαν το ιστορικό 628τπ μετέτρεψαν και την κεντρική πλατεία Φιλιατών που έχει δίπλα το μοναδικό Γυμνάσιο του δήμου- σε πολεμικό στόχο!

Ας το κάνουν για την αξιοπρέπειά τους, για την αξιοπρέπειά μας