ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Δεν είναι εποχή για τρέλες, η πραγματικότητα πληγώνει κι επιτίθεται, δαγκώνει, πεινασμένη για αλήθειες/ είναι στιγμές, τόσες στιγμές, που ξένη δείχνει, μα καθισμένη διατάσσει, εκτελεί/ δεν πεθαίνει, όσο κι αν της πετάμε δύο όνειρα, κάποια σημάδια ευτυχίας/ αλλοπρόσαλλη ώρα, μετράει λεπτά και εξαργυρώνεται/ μόδα ο Ιούδας στα υψηλά σαλόνια, παρέα με ένα Ηρώδη ή ένα βασίλειο/ να σκοτώνει, το νέο, κρατώντας την εξουσία και το καταχείμωνο, σε παράλληλους δρόμους/ φάτνες και πεζοδρόμια γεμίσανε αστέγους, παιδιά πεινάνε, διψώντας για λίγο ουρανό και πολλή αγάπη.» Γιάννης Βέλλης

«Όσο κυνηγάς τις σκέψεις σου, εκείνη καίει το τελευταίο της τσιγάρο, αδιέξοδο.» Γιάννης Βέλλης

«Ιδιοκτησία μας, μια καρδιά ταλαιπωρημένη, λίγα όνειρα, παρατημένα χρόνια τώρα/ ασήκωτες αναμνήσεις, καλά κρυμμένες, αντιδράσεις, όσες τα χαράγματα/ μόνη μας ελπίδα ένα σοβαρό ατύχημα, που θα το ερωτευτούμε, μέχρι να μας τελειώσει.» Γιάννης Βέλλης

«Τι να πω στην Άννα, κάθονταν, περίμενε/ είχε παγιδευτεί στις συγγνώμες και τις ενοχές/ πέτρες πετούσε, όσο αγνάντευε το πέλαγος/ ταραγμένη γελούσε, έκλαιγε, σαν άνεμος η αιτία/ παρακμή των ρόλων σε μια αγάπη, επιπολαιότητα/ θυσία, θύτης και θύμα μια αγκαλιά, αδιέξοδο/ Τι να πω στην Άννα, κάθονταν, περίμενε.» Γιάννης Βέλλης