ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Ανίκανοι να στενέψουνε τη θλίψη, που τόσους οδήγησαν/ σχεδόν αδιάφορα την προσπερνάνε, αδιέξοδο.» Γιάννης Βέλλης

«Ο χρόνος ασήμαντος στην απουσία σου, κανένα χαμόγελο ελεύθερο/ μόνο σκέψεις αδύναμες, παγιδευμένες κι ερωτήματα.» Γιάννης Βέλλης

«Κι όλο ρωτούσες, είναι μεγάλες οι αποστάσεις ή τις κρατήσαμε έτσι;/ ανασφαλείς, μυθομανείς, ίσως κι επικίνδυνοι γίναμε για τη ζωή μας/ κι όμως έτσι μας θέλανε, γλυκούς, μαλακούς, υποταγμένους κι ανέραστους/ κάπου σκαρφίζονταν και κάποιο κόλπο, για απόσπαση απ’ την αγάπη/ μοναδικόν κι αβέβαιον το μέλλον, αναπληρώνει μια λιτή καθαρεύουσα/ μόνο η ομολογία ότι χάσαμε πάλι, εξέλειπε απ’ την ανακοίνωση/ το ότι χαθήκαμε σε φωνές και συλλαλητήρια δεν μέτραγε; τίποτα δεν μέτραγε!/ οι προσταγές, οι διαταγές κι οι ανάγκες δεν άλλαζαν, ούτε καυχιόνταν/ ακόμα κι η σημαία πατήθηκε στα χρόνια, τέτοια ατυχία/ μόνη λύτρωση η μεγάλη έρημος, αν την περάσουμε σώοι.» Γιάννης Βέλλης

«Οι συμφωνίες ξεκαθαρίστηκαν, ο καθένας κράτησε τον ουρανό του, το δρόμο του, τα χωράφια του/ ποτέ δεν συναντήθηκαν, ποτέ δεν γνωρίστηκαν ξανά, ποτέ δεν αγαπήθηκαν ή τσακώθηκαν/ τα σύνορα, κρατήθηκαν αμόλυντα από παρουσίες κι ανθρωπιά, όλα χάθηκαν.» Γιάννης Βέλλης

«Ο χρόνος εκδικητικός, αλλάζει τα οριά μας, μετανάστης το μυαλό, σε άγνωστα γυρίζει μονοπάτια/ οι γλώσσες πλάνες, οι τόποι άλλοι, ο ήλιος σταθερός, προκλητικά σε διαφορετική γωνία/ αλγόριθμος η λύση, οι άνθρωποι επιδιώκουν πάντα, να ζουν καλά, να προστατεύονται/ παγίδα η παραμονή στα ίδια σύνορα, παγίδα και το ταξίδι, ελπίδα ενδώσαμε, κάνε επιτέλους κάτι/ θα γυρίσουμε αύριο, με μια κεντρική προσταγή, όλοι θα πιστέψουν ότι αλλάξαμε πάλι/ αλλαγή, όμως; ναι αλλαγή, τι πραγματικά αστείο, χρονικά ακατάδεκτο το συμπέρασμα.» Γιάννης Βέλλης

«Μετράμε τις απώλειες, σε ανθρώπους, συναισθήματα, ζωές/ που δεν έζησαν, ατυχήματα χωρίς παρουσίες, αδιέξοδα.» Γιάννης Βέλλης