ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Ο κύριος απέναντι, ανθρώπινος μου φαίνεται, μα δεν είναι/ η κυρία απέναντι, ανθρώπινη μου φαίνεται, μα δεν είναι/ όλα αλλάζουν, μα δεν το ξέρουμε, οι άνθρωποι απλά ακολουθούν/ επιστήμονες, χτίζουν νέο κόσμο, από ακριβείς εικόνες ανθρώπων/ μα άνθρωποι δεν είναι, ίσως στρατιώτες, εργάτες, επιστήμονες, φύλακες/ ο κόσμος μας αλλάζει προσεκτικά, με σκεπτόμενους επεξεργαστές, ακριβά μηχανήματα/ που επιμένουν απειλητικά μεταξύ μας, πως άνθρωποι είναι, μα δεν είναι.» Γιάννης Βέλλης

«Οι άνθρωποι, οι εποχές, τα συναισθήματα,

ο ουρανός, όλα μπλεγμένα, αδιέξοδο.» Γιάννης Βέλλης

«Οι δρόμοι ίδιοι, βαρετοί όπως η ιστορία σου, η χτυπημένη χρόνια τώρα με αναμνήσεις/ εκείνη, σαν φως απλώνεται τα βράδια, στη θάλασσα και περιμένει/ κάτι χτυπάει μέσα σου, μα δεν ξέρεις πια, αν είναι μαχαίρι, καρδιά, πληγή παλιά/ έτσι σκοτώνονται οι άνθρωποι, από συναισθήματα, ελεύθερα ή παγιδευμένα σ’ ένα ψεύτικο ουρανό.» Γιάννης Βέλλης

«Τα λόγια ξεχάστηκαν, τα πρόσωπα ξεχάστηκαν

μόνο κάτι πληγές, ζητούν αντίκρισμα.» Γιάννης Βέλλης

«Πρέπει να μάθουμε να ζούμε με αυτούς που έχουμε/ είπε και τράβηξε στη νύχτα των αναμνήσεων.» Γιάννης Βέλλης