ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

Σουρεαλιστική μυθοπλασία με αναχρονιστικά ιδεολογικά στερεότυπα της «Κομμούνας των Παρισίων»- Ουτοπικές αυταπάτες χωρίς τη σύνεση της Λογικής και του Πολιτικού Πραγματισμού

του Γιώργου Μαστορίδη

Το βιβλίο του κ. Τσίπρα με τον πολιτικά αδόκιμο τίτλο «ΙΘΑΚΗαποτελεί μια πολυσέλιδη λογοτεχνίζουσαμυθιστορία, στην οποία κυριαρχούν οι πολιτικές ιδέες, απόψεις και προσωπικές εμπειρίες του ως αρχηγού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς (2008-2023)και πρωθυπουργού (2015-2019). Ευνόητο είναι ότι παρουσιάζει ιστορικό ενδιαφέρον και προσφέρεται για πολλαπλές αναγνώσεις, κυρίως ιδεολογική και πολιτική. Θα περιοριστώ στην ιδεολογική προσέγγιση παραθέτοντας και βιογραφικά στοιχεία του συγγραφέα. 

     Χωρίζεται σε δώδεκα κεφάλαια με τους εξής τίτλους:«Απόπλους», «Έφοδος στον ουρανό», «Η Οδύσσεια της διαπραγμάτευσης», «Οι σειρήνες της ματαιοδοξίας», «Ο δρόμος προς τη Ιθάκη», «Μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης», «Στους Λαιστρυγόνες», «Αντικρίζοντας την Ιθάκη», «Η Οδύσσεια των άλλων», «Μετά την Ιθάκη», «Οι Σειρήνες του εθνολαϊκισμού», «Τι μας έδωσε το ταξίδι». Οι τίτλοι των κεφαλαίων, όπως και ο τίτλος του βιβλίου «Ιθάκη», υποδηλώνουν μια προσπάθεια σύνδεσης και σύμπλευσης του μυθικού με το πραγματικό, του φαντασιακού με το ορθολογικό, της προσωπικής με την αντικειμενική αλήθεια των γεγονότων.

Στον Πρόλογο εξηγεί πως αντιλαμβάνεται την πολιτική: «Η πολιτική, όταν δεν ασκείται ως ρόλος που κληρονομείς αλλά ως εσωτερική αποστολή, έχει τη δύναμη να σε μεταμορφώσει. Δεν είναι η διαχείριση της καθημερινότητας αλλά η τέχνη της υπέρβασής της. Η ικανότητα να διευρύνεις τα όρια του εφικτού μέχρι αυτό που χθες φάνταζε αδύνατο να γίνει πραγματικότητα. Αυτή η πολιτική είναι έφοδος στον ουρανό».Η φράση «assautsurleciel, έφοδος στον ουρανό», η οποία  επαναλαμβάνεται συχνά στο βιβλίο,είναι συμβολική και αναφέρεται στην Παρισινή Κομμούνα (1871), ως το πρώτο «λαμπρό παράδειγμα του διεθνούς προλεταριακού κινήματος»,της εργατικής επανάστασης,για την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματοςκαι τον σχηματισμό κυβέρνησης του προλεταριάτου.

Στο πρώτο κεφάλαιο, τον «Απόπλου», αναφέρεται στις εμπειρίες του από τις οργανώσεις της Αριστεράς, στις οποίες εντάχθηκε από τα μαθητικά του χρόνια.Συγκεκριμένα, σε ηλικία μόλις δεκατεσσάρων ετών, το 1988, οργανώθηκε στην Κομμουνιστική Νεολαία (ΚΝΕ).Συμμετείχε ενεργά στην επιτελική ομάδα μαθητών που οργάνωσε τις μαθητικές καταλήψεις (1990-1991), μαθητικό αντάρτικοτις αποκαλούσαν δημοσιογραφικά οι ριζοσπάστες.Ως φοιτητής συμμετείχε στην ίδρυση της παράταξης «Εγκέλαδος», συνιστώσας των Εναλλακτικών Ριζοσπαστικών Αριστερών Σχημάτων.Την περίοδο 1999-2003, επί  πρωθυπουργίας του Κώστα Σημίτη,ήταν γραμματέας της Νεολαίας του Συνασπισμού με κεντρικό οργανωτικό ρόλο στις φοιτητικές καταλήψεις.Μάλιστα, σύμφωνα με μαρτυρίες συμφοιτητών του,ήταν γνωστός με το προσωνύμιο «λουκετάκιας», επειδή  κυκλοφορούσε ζωσμένος στη μέση με αλυσίδα λουκέτων και κλειδιών, για να κλειδώνει τις Αίθουσες, ώστε να αποκλείεται παντελώς η είσοδος διδασκόντων και διδασκομένων.Το 2001, ταξίδεψε στη Γένοβα, για να συμμετάσχει στις διαδηλώσεις εναντίον της Συνόδου Κορυφής των G8. Προφανώς, σε αυτές τις Οργανώσεις σπούδασε θεωρητικά και πρακτικά την τέχνη της πολιτικής επικοινωνίας και της ιδεολογικής προπαγάνδας για τη χειραγώγηση των λαϊκών μαζών.

Η «έφοδος στον ουρανό» αποτελεί κεντρικό σημείο της Κομμουνιστικής Παιδείας και Πολιτικής με σαφή ταξικό, διχαστικό, αντικοινοβουλευτικό παιδευτικό χαρακτήρα και απώτερο αντισυστημικό κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό στόχο τη Δικτατορία του Προλεταριάτου. Η Κομμούνα των Παρισίων έχει χαρακτηριστεί από τον Μαρξ και τον Λένιν ως η πρώτη, βίαιη και αιματηρή, επαναστατική «πρόβα» για την κατάκτηση της εξουσίας και την εργατική δημοκρατία. Από τον Μαρξισμό-Λενινισμό θεωρείται ως κορυφαίο σύμβολο ένοπλης ταξικής πάλης και ένα από τα υψηλότερα παραδείγματα του προλεταριακού κινήματος «παρά τα λάθη της, όπως η μεγαλοψυχία της και η μη απαλλοτρίωση των πλουτοκρατών». Κάθε χρόνο, η επέτειος γιορτάζεται από τα κομμουνιστικά και τα ριζοσπαστικά κόμματα ως ιστορικό ορόσημο και συμβολικός πρόδρομος για μια «νέα κοινωνία».

«Έφοδος στον ουρανό. Οι δύο επιχειρήσεις του ΔΣΕ»

Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι το δεύτερο κεφάλαιο του βιβλίου Τσίπρα τιτλοφορείται «Έφοδος στον ουρανό», όπως το βιβλίο του ΤριαντάφυλλουΓεροζήση, το οποίο αναφέρεται σε πολεμικά γεγονότα λίγο πριν από την ήττα της κομμουνιστικής «ένοπλης ταξικής πάλης» το 1949.Ο συγγραφέας του υπηρέτησε στην Επιστημονική Υπηρεσία της Βουλής ως επιστημονικός συνεργάτης και κατά την περίοδο 1993-1999 δίδαξε Συνταγματικό Δίκαιο στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Σύμφωνα με την περιγραφή και το σχετικό Δελτίο Τύπου πληροφορούμαστε για το περιεχόμενο του βιβλίου τα εξής:

«Οι δύο επιχειρήσεις του ΔΣΕ, γνωστές ως «Ελιγμός Βάλτου» και «Ανακατάληψη Γράμμου» τον Μάρτη-Απρίλη-Μάη του 1949 υπήρξαν αιματηρότατες και ως ένα βαθμό καθοριστικές,  όχι για την τελική έκβαση του Εμφύλιου πολέμου, αλλά ίσως σε ό,τι αφορά τη διάρκειά του. Ο τίτλος του βιβλίου αντικατοπτρίζει τον συσχετισμό δυνάμεων των δύο αντιπάλων που από την πλευρά του ΔΣΕ μοιάζει πραγματικά με έφοδο στον ουρανό. Ο ΔΣΕ υστερούσε στα πάντα απέναντι στον κυβερνητικό στρατό, εκτός από ένα στοιχείο στο οποίο υπερείχε αναμφισβήτητα απέναντί του, από την αρχή ως το τέλος. Αυτό το στοιχείο ήταν το Ηθικό. Ο ΔΣΕ ήταν ένας επαναστατικός λαϊκός στρατός, που αγωνιζόταν για πανανθρώπινα ιδανικά, για έναν κόσμο καλύτερο χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, για μια πραγματικά ελεύθερη και ανεξάρτητη πατρίδα, για τη Λαϊκή Δημοκρατία, για το Σοσιαλισμό. Από εκεί πήγαζε το απαράμιλλο ηθικό του»(ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ, 2008).

Τί να πρωτοθαυμάσει κανείς: την παραπλανητική- ρομαντική,ελκυστική,γοητευτική- εικόνα του εξωφύλλου ήτηνεμφυλιοπολεμικήιδεοληπτική εμμονή για το ταξικό «ηθικό πλεονέκτημα» των στασιαστών, ώστεμέχρι τέλους να σκορπίζουν τον θάνατο και τη δυστυχία στην ελληνική κοινωνία. Σήμερα δεν υπάρχει αμφιβολία ότι εμπνευστής, οργανωτής και καθοδηγητής του εμφυλίου υπήρξε το κομμουνιστικό κόμμα, το δηλώνουν άλλωστε απερίφραστα πολλά σημερινά στελέχη του, με παντελή έλλειψη ενδιαφέροντος για το εθνικό και κοινωνικό συμφέρον.Στηνκομματική ρητορική του κυριαρχούσε το ακραίο διχαστικό δίλημμα,«όποιος δεν είναι εαμίτης είναι φασίστας, δοσίλογος και γκεσταπίτης»,ανάλογο του σημερινού «ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας».

Με την πολύχρονη θητεία του στην κομμουνιστική νεολαία ο Τσίπρας εφάρμοσε ως πολιτικός αρχηγός του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς πολιτική με ιδεολογικά επικολυρικά στερεότυπα της προβιομηχανικής εποχής,με εμφυλιοπολεμικά ρητορικά κηρύγματα για πολίτες και πολιτικούς αντιπάλους «που δεν είναι και τόσο Ελληνες» (2012) καιμε δογματικά διλήμματα νέου διχασμού της ελληνικής κοινωνίας: «ή εμείς ή αυτοί», «ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν», «όσο χειρότερα τόσο καλύτερα», «μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση».Ο αριστερός αντιευρωπαϊκός οίστρος του με πρόσχημα τα μνημόνια αγκάλιασε κάθε είδους αντισυστημικό λόγο και πράξη για τηνπροώθηση αναχρονιστικών ολοκληρωτικών ιδεολογιών.

Οι ουτοπικές ρομαντικέςαυταπάτες χωρίς τη σύνεση και σωφροσύνη της Λογικήςκαι του Πολιτικού Πραγματισμού οδηγούν νομοτελειακά στην κόλαση του κοινωνικού διχασμού, στην οπισθοδρόμηση και όχι στην πρόοδο.Ο Τσίπρας με το βιβλίο του ως πολιτικό και ιδεολογικό εργαλείο,ενώ διατηρεί τη ριζοσπαστική έμφαση στην ηθικολογία και την επικολυρική αντίληψη της πολιτικής ως έφοδο στον ουρανό,επιχειρείνα ξαναγίνει «καπετάνιος» με νέο αφήγημα τον δημοκρατικό καπιταλισμό. Απομένει να φανείεάν θα συνεχίσει να λαϊκίζει, να αποκοιμίζει συνειδήσεις καινα αποκομίζει προσωπικά οφέλη με διχαστική πολιτική μυθοπλασία.