ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Ανάμεσα σε σιωπές, μοιράζεσαι, όσο το φως, επιμένει να αναλώνεται σε σκόνες/ μαζί κι οι υγρασίες, χειρότερες απ’ τα ανήλιαγα υπόγεια, τόσο βαθιά κρύφτηκε ο ουρανός/ κι εσύ ψάχνεις, ψάχνεις, ρωτάς, δίνεσαι σε ατέλειωτες απαντήσεις/ χωρίς απάντηση αληθινή, σε κανένα ερώτημα, σε καμία ιστορία, τόσο λάθος.» Γιάννης Βέλλης

«Θα σταθώ πάλι στον άνεμο, όσο εκείνος τρέχει ελεύθερος.» Γιάννης Βέλλης

«Και ένα σπίτι, να χτυπιέται με τη θάλασσαγια ένα σάπιο βράχο, τέτοια ήθελες πάντα.» Γιάννης Βέλλης

«Επιθυμία, η καλύτερη εικόνα σου, έρωτας, το δυνατότερο φως σου/ φόβος, κάποια παλιά ανησυχία σου, μάτια, ό,τι κρατάω κοντά σου για να βλέπω/ συνήθισα πια, να καλώ τη θάλασσα και να ακούω τη φωνή σου/ να καταστρέφομαι τακτικά, ελπίζοντας στην όποια σωτηρία σου/ να αγαπώ, απλώνοντας τις λέξεις για να τις χαρίσω, να ανοίγω τα χέρια στα όρια του ορίζοντα, για να σε χωρέσω μέσα/ τώρα σιωπώ, μελαγχολώ, χάνομαι, μα πάλι ακούω τη φωνή σου δυνατή όπως πάντα, να λέει: γιατί; χτυπώντας στα κύματα.» Γιάννης Βέλλης