ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

ΑΝΑΡΤΗΣΕ: Ομάδα ΣΟΥΛΙ, Σουλιώτες & Ιστορία

Δεν υπάρχουν ιστορικά στοιχεία στα επίσημα οθωμανικά αρχεία που να τεκμηριώνουν ότι οι Τσάμηδες είναι τουρκικής καταγωγής ή ότι μετακινήθηκαν μαζικά από την Ανατολή στη Θεσπρωτία κατά την περίοδο 1450-1500.

Αντιθέτως, η ιστορική έρευνα και τα διαθέσιμα έγγραφα καταδεικνύουν τα εξής:

Καταγωγή: Οι Τσάμηδες θεωρούνται από την πλειονότητα των ιστορικών ως αλβανόφωνος πληθυσμός της Ηπείρου. Η μουσουλμανική τους ταυτότητα προέκυψε σταδιακά μέσω εξισλαμισμών ντόπιων πληθυσμών κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής περιόδου και όχι μέσω μετακίνησης από την Ασία.

Η περίοδος 1450-1500: Κατά την πρώιμη οθωμανική περίοδο (15ος-16ος αιώνας), τα φορολογικά κατάστιχα (tahrir defterleri) καταγράφουν τους πληθυσμούς της Θεσπρωτίας ως κατά βάση χριστιανικούς, με τους εξισλαμισμούς να κλιμακώνονται αργότερα, κυρίως από τον 17ο αιώνα και μετά.

Παρότι ήταν μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα, οι Τσάμηδες εξαιρέθηκαν από την υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 (Συνθήκη της Λωζάνης) ακριβώς επειδή αναγνωρίστηκαν ως αλβανικής καταγωγής και όχι τουρκικής.

Ο ισχυρισμός ότι «ήρθαν από την Ανατολή μαζί με τους Τούρκους» δεν υποστηρίζεται από την ακαδημαϊκή βιβλιογραφία, αλλά αποτελεί μέρος μεταγενέστερων εθνικιστικών αφηγημάτων που στόχευαν στην αμφισβήτηση της εντοπιότητάς τους.

Επιβεβαιώνεται ιστορικά ότι τα οθωμανικά αρχεία δεν περιέχουν τέτοιες αναφορές. Η επιστημονική μελέτη των οθωμανικών φορολογικών καταστίχων (tahrir defterleri) του 15ου και 16ου αιώνα καταρρίπτει τον ισχυρισμό περί τουρκικής καταγωγής ή μαζικής έλευσης από την Ανατολή.

Συγκεκριμένα, τα στοιχεία δείχνουν τα εξής:

Καταγραφή ως Αλβανοί (Arnavud): Στα επίσημα οθωμανικά έγγραφα, ο όρος «Αλβανός» (Arnavud) χρησιμοποιούνταν ως εθνοτικός προσδιορισμός, σε αντίθεση με τον όρο «Τούρκος», ο οποίος συχνά χρησιμοποιούνταν από τους βαλκανικούς λαούς για να περιγράψει γενικά τους μουσουλμάνους, ανεξαρτήτως καταγωγής.

Πληθυσμιακή Σύνθεση (1450-1500): Τα κατάστιχα εκείνης της περιόδου για τη Θεσπρωτία δείχνουν ότι η περιοχή κατοικούνταν από χριστιανικούς πληθυσμούς.

Για παράδειγμα, το 1551 το χωριό Αϊδονάτι (Παραμυθιά) είχε σημαντική χριστιανική πλειοψηφία. Η μεταβολή προς τον μουσουλμανισμό έγινε σταδιακά μέσω εξισλαμισμών των ντόπιων πληθυσμών και όχι μέσω αποικισμού από την Ασία.

Ιστορικές πηγές του 16ου αιώνα (όπως του Leunclavius, 1551) αναγνωρίζουν τους μουσουλμάνους της Ηπείρου ως Αλβανούς και όχι ως επήλυδες από την Ανατολή.

Σύγχρονες έρευνες DNA επιβεβαιώνουν ότι οι μουσουλμανοτσάμηδες στα Βαλκάνια που προηγούνται της οθωμανικής κατάκτησης ενώ δέχτηκαν πολλές επιμειξίες με άλλες εξισλαμισμένες φυλές.

Συνεπώς, ο ισχυρισμός ότι τα οθωμανικά αρχεία «ονομάζουν τους Τσάμηδες Τούρκους από την Ανατολή» είναι ιστορικά ανυπόστατος.

Η σύνδεσή τους με την Τουρκία ήταν καθαρά θρησκευτική (λόγω του Ισλάμ), ενώ η εθνοτική τους ταυτότητα αναγνωριζόταν πάντα ως αλβανική, γεγονός που οδήγησε και στην εξαίρεσή τους από την ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών το 1923.

Έχουμε γράψει πολλές φορές ότι όταν, χριστιανοί αλλαξοπιστούσαν, ο λαός έλεγε, «τούρκεψε». Που σημαίνει έπαιρνε την θρησκεία των Τούρκων και μαζί, τις συνήθειες, τα ήθη κι έθιμα κλπ.

Το παραπάνω είναι προς απάντηση κάποιου φαιδρού ξερόλα με επώνυμο στο προφίλ «Kamaras», ο οποίος έγινε ανυπόφορος με τις ανοησίες του, ψευδόμενος σε πηγές και ιστορικά στοιχεία, από προχτές.

Φυσικά σβήσαμε τις ανοησίες του και τις προσβλητικές εκφράσεις σε συνδιαχειριστή και του έγινε μπλογκ.