ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

«Έφτανε η αύρα της μέχρι εκεί, στην άκρη του δρόμου/ μια ιδέα ξεχασμένη ήταν, εδώ και ώρα περίμενε/ βαριά φορτωμένη για ταξίδι, ίσως και για αναγκαία φυγή/ κανείς δεν τη ρώτησε ποτέ για κάτι, ούτε έδωσε τη θέση του/ ξένη είναι είπανε και γελάσανε, γεμίσαμε με ξένους τη ζωή μας/ τι κρίμα αλήθεια, φυλάκιζαν τον εαυτό τους σε τόσα σύνορα, μένοντας μόνοι.» Γιάννης Βέλλης

«Έρχεται και η νύχτα, παράξενη, διαβασμένη για το καλύτερο ψέμα, αδιέξοδο.» Γιάννης Βέλλης

«Συνεχίζεις, με ό,τι έχασες, ό,τι βρήκες, σκέφτεσαι, χάνεσαι, επανέρχεσαι, ο δρόμος αυτός αταίριαστη ιστορία/ θέλεις να την φωνάξεις, μα ο λαιμός στεγνός, άλλωστε, ποτέ δεν ήσουν καλός στις λεπτομέρειες/ να οι πληγές θέλουν κλείσιμο, οι δρόμοι ατέλειωτοι, η στασιμότητα αναγκαία, για περισυλλογή/ ο κόσμος αλλάζει, οι συνήθειες αλλάζουν, τα χρόνια μαζεύονται, αναγκαίος ο προορισμός.» Γιάννης Βέλλης

«…….. πνιγόμουν να σε καταλάβω και διάολε διψούσα για μέλλον, ό,τι έχανα καθημερινά…………..» Γιάννης Βέλλης

«Άφηνες την ώχρα στους τοίχους να δένει με αναμνήσεις, παλιές, ουσιαστικά ξεπερασμένες/ μυστήριο ο χρόνος αλήθεια, έρχεται, φεύγει, μα ποτέ δεν καταναλώνεται/ μόνο τα ενδιάμεσα έρχονται, ζουν και χάνονται, στα δικά του μέτρα, τόσο άγνωστα.» Γιάννης Βέλλης

«Αστόχησαν οι λέξεις, βιάστηκαν αφού γνώριζες, τι θα πω τα λόγια άχρηστα, ξεπερασμένα.» Γιάννης Βέλλης