ΝΕΑ των ΦΙΛΙΑΤΩΝ

Χανιά Παρών

«Όταν η αγένεια βαφτίζεται πολιτική»

Δεν μας είπε απλώς μια χοντράδα.

Δεν ήταν απλώς μια χοντράδα.

Ήταν και η εξήγηση που ακολούθησε. Γιατί άλλο να ξεστομίσεις κάτι απαράδεκτο πάνω στην ένταση και άλλο να βγαίνεις μετά, από το βήμα της Βουλής, και να μας λες με σοβαρό ύφος ότι δεν ήταν σεξιστικό αλλά “βαθιά ταξικό”. Εκεί δεν έχουμε λάθος. Έχουμε θράσος.

Αν υπήρχε στοιχειώδης ευθύνη, η κουβέντα θα ήταν απλή: «ξέφυγα, συγγνώμη». Τελεία. Όμως όχι. Αντ’ αυτού, στήθηκε ολόκληρη παράσταση. Εργάτριες, κάλτσες, κλωστοϋφαντουργία, ιστορία. Δηλαδή μια φράση που ειπώθηκε ειρωνικά και υποτιμητικά προς συγκεκριμένη γυναίκα, βαφτίστηκε εκ των υστέρων κοινωνική ανάλυση. Και όποιος δεν πείθεται, μάλλον δεν καταλαβαίνει.

Ας μη γελιόμαστε.

Το «σιγά μη σκίσεις κανένα καλσόν» δεν ειπώθηκε για να τιμήσει την εργατιά. Ειπώθηκε για να μειώσει. Για να κόψει τον άλλον. Για να δείξει ποιος έχει το πάνω χέρι. Όλα τα υπόλοιπα είναι δικαιολογίες για να μη ειπωθεί το προφανές: ότι ειπώθηκε κάτι προσβλητικό και δεν υπήρξε ίχνος μεταμέλειας.

Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικά ενοχλητικό. Η προσπάθεια να χωριστούν οι γυναίκες σε κατηγορίες. Οι «σωστές» και οι «λάθος». Αυτές που εκπροσωπούνται και αυτές που μπορούν να γίνουν στόχος ειρωνείας. Αυτό δεν είναι ούτε προοδευτικό ούτε γενναίο. Είναι αλαζονεία εξουσίας. Είναι το «εγώ ξέρω καλύτερα από εσένα ποια είσαι».

Το έργο, βέβαια, δεν είναι καινούργιο. Όταν όλα κινούνται στο δικό της γήπεδο, ο τόνος πέφτει. Όταν υπάρχει αντίλογος, ανεβαίνουν οι φωνές. Όταν στριμώχνεται, πέφτει η ειρωνεία. Και όταν περνά το όριο, δεν ζητά συγγνώμη — μας κουνάει το δάχτυλο. Πάντα η ίδια λογική: εγώ είμαι το μέτρο, εσείς είστε το πρόβλημα.

Και εδώ υπάρχει και ένα σοβαρό θεσμικό ζήτημα. Η πολιτική δεν είναι καφενείο. Υπάρχουν διαδικασίες, άνθρωποι, κανόνες. Όποιος τους αντιμετωπίζει σαν εμπόδιο και όχι σαν όριο, δεν είναι «μαχητικός». Είναι επικίνδυνα αυτάρεσκος. Γιατί σήμερα προσβάλλει λεκτικά. Αύριο θεωρεί αυτονόητο ότι έχει πάντα δίκιο.

Το πιο απλό, όμως, είναι και το πιο καθαρό.

Όταν κάνεις λάθος και αντί να το αναγνωρίσεις το βαφτίζεις ιδεολογία, δεν δείχνεις βάθος. Δείχνεις αδυναμία. Και όταν προσβάλλεις γυναίκα και μετά μας λες ότι ήταν “ταξική ευαισθησία”, δεν διορθώνεσαι. Διπλασιάζεις το λάθος.

Η πολιτική δεν χρειάζεται περισσότερη ειρωνεία. Χρειάζεται σεβασμό. Και ο σεβασμός δεν χρειάζεται υποσημειώσεις, διαλέξεις και ιστορικά άλλοθι. Χρειάζεται ένα πράγμα μόνο: να ξέρεις πότε να πεις “έκανα λάθος”. Όποιος δεν το μπορεί, ας μη μας κάνει και μάθημα.